I SA/Po 1274/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca "[...]" sp. z o.o. w [...], pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wniosła skargę na wskazaną w sentencji decyzję z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca oświadczyła, że na dzień [...] sierpnia 2014 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł. Ponadto obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Skarżąca podała, że z uwagi na wysokość kwoty już uiszczonej, groziłaby jej utrata płynności finansowej, a to z kolei skutkowałoby groźbą upadłości spółki. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Tymczasowa ochrona powinna być przyznana także do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii mocy prawnej przepisów będących podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. W świetle uzasadnienia postanowienia NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. i skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego, wszystkie wydane do tej pory decyzje administracyjne nakładające na spółkę kary pieniężne, zostały wydane w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Wobec tego dalsze nakładanie na skarżącą decyzjami kar i niewstrzymywanie ich wykonania grozi jej nieodwracalną szkodą. Spółka w uzasadnieniu wniosku podała również, że chodzi nie tylko o szkodę grożącą samej skarżącej ale również każdą inną szkodę w tym grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie niekorzystnego dlań rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek należało uwzględnić. Wniesienie skargi zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 1 p.p.s.a. nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja czy postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 138/04, niepubl.). Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, Lex nr 281811). Podkreślenia wymaga kwestia, że sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2005 r. w sprawie o sygn. akt II Oz 750/05, niepubl.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Mając na uwadze argumenty przedstawione we wniosku, sąd uznał, że spółka uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nałożony na spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można – zdaniem sądu – rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed sądem (sądami), może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości. W rozpatrywanym przypadku została wymierzona spółce kara pieniężna w wysokości [...] zł. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał argumentację strony dotyczącą groźby utraty płynności finansowej w razie wykonania decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dlatego celowe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.