I SA/Po 1279/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2003 r.; postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. E. S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...], w której wniosła o uchylenie w/w decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 432/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę. W związku z powyższym, E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi kasacyjnej w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 745/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd II instancji odstąpił ponadto od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, ponieważ uwzględnienie skargi kasacyjnej nastąpiło z przyczyny niezależnej od strony skarżącej oraz organów podatkowych. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] poinformował tut. Sąd, że po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję, poprzez którą uchylił w całości zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] marca 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I tut. Sądu z dnia 30 grudnia 2013 r. niniejsza sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Po 1279/13. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. E. S. oświadczyła, że wycofuje skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu poniesionego kosztu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei na podstawie art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis m.in. od pisma cofniętego. Jednakże w niniejszej sprawie nie można uznać skargi kasacyjnej za cofniętą, ponieważ została ona rozpoznana przez sąd II instancji. Ponadto w wyroku z dnia 20 listopada 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził kwestię ewentualnego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poprzez odstąpienie od ich zasądzenia w całości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca cofnęła skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Sąd rozpoznając złożone przez skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.