I SA/Po 1292/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2009r. sprawy ze skargi [...] SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. oddala skargę /-/K. Wolna-Kubicka /-/M. Jaśniewicz /-/W. Zygmont Decyzją z dnia (...) nr (...) Wójt Gminy, działając na podstawie przepisów art. 21 § 1 pkt 1, § 3, art. 47 § 3, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) – dalej: O.p., art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006, Nr 121, poz. 844, z późn. zm.) – dalej: p.o.l., § 1 Uchwały Nr (...) Rady Gminy z (...) w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 189, poz. 4210) określił Spółce A zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2008 w wysokości (...) zł. W uzasadnieniu wskazał, iż w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 Spółka wykazała wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie (...) zł. W ramach czynności sprawdzających ustalono, że z podstawy opodatkowania wyłączona została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Podstawą tego wyłączenia były zapisy zawarte w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W świetle zaś art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Z kolei pkt 3 powołanego artykułu zawiera przykładowy wykaz obiektów budowlanych zaliczanych do budowli, np. tunele, przepusty, sieci techniczne (...) sieci uzbrojenia terenu (...), a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast do kategorii sieci uzbrojenia terenu zaliczone zostały wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. (art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; Dz. U. 2005, Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.). Z powyższych przepisów wynika, iż opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają budowle oraz urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie zgodnie z ich przeznaczeniem. Budowla stanowi bowiem całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Tym samym nieuzasadnione jest "rozszczepianie" jej na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość. Powoduje to, iż linia kablowa w kanalizacji kablowej w połączeniu z pozostałymi elementami sieci telekomunikacyjnej, jako część składowa, powinna być traktowana jako budowla. Dla celów podatkowych nie ma przy tym znaczenia usytuowanie kabla (w studzienkach, na słupach telekomunikacyjnych czy też bezpośrednio w gruncie), ponieważ wszystkie linie służą podobnym celom gospodarczym i w połączeniu z pozostałymi elementami tworzą budowlę. Podkreślił organ podatkowy, iż stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Niezbędne było wyłącznie jego skonfrontowanie z przepisami prawa podatkowego. Nie zachodziła zatem konieczność prowadzenia dodatkowego, prócz faktów znanych organowi podatkowemu z urzędu, postępowania dowodowego. Podatniczka nie składała wniosków dowodowych w sprawie, nie skorzystała również z uprawnienia wynikającego z art. 178 O.p. Wobec powyższego, zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za wskazany rok wynosi: 1) od budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości (...) zł x (...) % = (...) zł, 2) od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (...) m² x (...) zł = (...) zł. Razem: (...) zł. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wójta, której zarzuciła naruszenie przepisów art. 21 § 3, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 207 § 1 oraz art. 210 § 4 O.p., przedstawiając następującą argumentację. Z przepisu art. 21 § 3 O.p. wynika, że wymaga on określenia zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości należnej za okres, co do którego stwierdzono niewłaściwe zadeklarowanie podatku. Oznacza to także, iż organ I instancji wydaje decyzję w zakresie całkowitego przedmiotu opodatkowania a zatem podstawa opodatkowania obejmuje grunty, budynki i budowle, a nie jedynie wartość budowli. Tymczasem w zaskarżonej decyzji określono zobowiązanie podatkowe od budowli oraz budynków, pomijając podatek od gruntów. Jeżeli nawet grunty nie są przedmiotem opodatkowania w wypadku Spółki, to organ podatkowy winien wskazać, że ich pominięcie nie było przypadkowe a budowle związane z działalnością gospodarczą i budynki stanowią jedyne przedmioty opodatkowania na terenie właściwości organu podatkowego. Zdaniem odwołującej organ I instancji nie ustalił czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu p.o.l., a także – nawet gdyby przyjąć, iż są budowlami w rozumieniu tej ustawy – jaka jest ich wartość. Jedynym dowodem, na jaki powołał się organ podatkowy była deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007r. Skoro jednak podatniczka złożyła deklarację za 2008r., w której wskazała inną niż w roku poprzednim podstawę opodatkowania i inną wysokość podatku do zapłaty, to nie można uznać danych zawartych w poprzedniej deklaracji za dowód okoliczności w niej ujawnionych. Podkreśliła odwołująca, iż organ podatkowy pominął przepisy prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie - z którego wynika, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi są bowiem wyłącznie linie kablowe podziemne (§ 3 pkt 8 rozporządzenia), linie kablowe naziemne (§ 3 pkt 7), kanalizacja kablowa (§ 3 pkt 5), antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne i szafy kablowe. Nie wziął również organ podatkowy pod uwagę wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z (...). Ponadto, w ocenie odwołującej, organ I instancji nie wskazał, do której kategorii obiektów stanowiących budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. zaliczone zostały linie kablowe położone w kanalizacji kablowej. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia (...) nr (...), na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 p.o.l., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, iż zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Powołany przepis wymienia katalog obiektów będących budowlami po słowie "jak", nie jest to więc katalog jednoznacznie przesądzający co do nazwy tego obiektu. Do połowy 2004r. w definicji tej wymienione były wprost sieci techniczne. Aktualnie w ich miejscu znalazły się przepusty techniczne, co jednak nie przesądza o zasadach opodatkowania sieci. Zakres pojęcie budowla zawiera pierwsza część definicji określona w tym przepisie, czyli każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu p.o.l. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc podstaw "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli być może nie mogłyby zostać uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolno stojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Podkreślił organ odwoławczy, iż dla celów opodatkowania elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której naliczony jest podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, stanowiące elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie sięgając do przepisów rozporządzenia z 26 października 2005r., ponieważ zawarte w nim uregulowania służą innym celom. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. FSK 2316/04. Odnosząc się do zarzutu pominięcia pisma Ministerstwa Finansów z (...), Kolegium wyjaśniło, iż organy podatkowe, przy rozstrzyganiu sprawy, związane są przepisami prawa podatkowego a nie stanowiskiem departamentu resortu finansów. Nie narusza ponadto przepisów postępowania przyjęcie przez organ I instancji, do określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r., wartości budowli wskazanych w deklaracji za rok 2007, której podatniczka do końca roku 2007 nie skorygowała. Tym bardziej, iż wszelkie wątpliwości w zakresie wartości budowli, odwołująca wyjaśniła w piśmie z dnia 11 lutego 2008r. Tak więc stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budził wątpliwości, przedmiotem jest bowiem sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych, o znanej i niekwestionowanej wartości. Za pozbawiony podstaw należało zatem uznać zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, w szczególności dokonania oględzin i powołania biegłego. W skardze na powyższą decyzję A S.A. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej decyzji Wójta Gminy, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż, pomimo ciążącego obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, 2) art. 21 § 2 i § 3, art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie, 3) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p.o.l., 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu p.o.l. W uzasadnieniu skarżąca wywodzi, iż decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów p.o.l. W zakresie, w jakim organy podatkowe nie podzieliły stanowiska Spółki, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Powinno ono zmierzać do ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Organy podatkowe nie mają dowodu na okoliczność, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, tzn. że istnieje fizyczne powiązanie między kablem a kanalizacją. Ponadto organ odwoławczy nie ustalił, jaka jest wartość tych "budowli". Nie można było uznać danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007 za dowód okoliczności mających znaczenie dla rozliczenia podatku za rok 2008, a tym bardziej jako dowód tego, że deklaracja dotycząca 2008r. jest nieprawidłowa. Zaprzeczeniem samoobliczenia podatku, a także zasad postępowania podatkowego, byłoby podważanie prawidłowości deklaracji podatkowej dotyczącej określonego okresu rozliczeniowego danymi wynikającymi z deklaracji za poprzedni okres. Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polega na uznaniu, że wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość techniczno – użytkową, bez przedstawienia dowodu na istnienie związku użytkowego (funkcjonalnego) i technicznego oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. Skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu p.o.l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do zmiany stanowiska i wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem i może zaskarżoną decyzję (inny akt administracyjny) uchylić lub stwierdzić jej nieważność, jeżeli w istotny sposób narusza ona przepisy. Uprawnienia sądu administracyjnego mają w zasadzie charakter kasacyjny, a nie reformatoryjny. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy zamiast organów administracyjnych. Zgodnie natomiast z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie (danej sprawie) ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Jeżeli np. sąd nie orzeka co do istoty sprawy, lecz ze względu na istotne uchybienia postępowania uchyla zaskarżoną decyzję, to w takiej sytuacji organ związany jest wyłącznie wskazaniami co do uzupełnienia postępowania. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 powyższej ustawy). W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności określona w art. 134 tejże ustawy, z której wynika, iż sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W trakcie orzekania sąd winien mieć również na względzie tzw. zasadę reformationis in peius (niepogarszania sytuacji strony skarżącej). W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Bezzasadny jest zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., wskutek nieprzedstawienia dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Skarżącą deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w deklaracji podatkowej za 2007r., Spółka nie wykazała, że wartość linii kablowych włożonych w kanalizacji kablowej była różna na dzień 1 stycznia 2008r. i 31 grudnia 2007r. Przedmiotem opodatkowania (o znanej i niekwestionowanej wartości) jest sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O.p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie. Wskazać bowiem należy, iż Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2008r., wykazując w niej jako podstawę opodatkowania: budynki o powierzchni (...) m² związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości (...) zł. W odpowiedzi na wezwanie Wójta Spółka wyjaśniła pochodzenie zadeklarowanej do opodatkowania w 2008r. wartości budowli w kwocie (...) zł, która w deklaracji za rok 2007 wynosiła (...) zł (Spółka w ciągu roku podatkowego nie składała korekty deklaracji). Podała, iż zmiana wartości budowli zadeklarowanej na rok 2008 w stosunku do wartości budowli zadeklarowanej na rok 2007 wynika z faktu, że w roku 2008 wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego oraz, że Spółka błędnie deklarowała w latach poprzednich do celów rozliczania podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Sąd zauważa przy tym, iż stosownie do przepisu art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r., oprzeć się na deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007r. Wprawdzie winien wydać w tym zakresie stosowne postanowienie, jednakże w ocenie Sądu naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, brak jest także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p.o.l. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego odniesiono się bowiem jednoznacznie do stanowiska Spółki, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd stwierdza ponadto, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Powołany przepis wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. W 2004r. przepis wymieniał wprost sieci techniczne, ale w tymże samym roku w ich miejscu ustawodawca zamieścił "przepusty techniczne", co pozostaje bez wpływu na podstawy opodatkowania sieci telekomunikacyjnej. Zakres pojęcia "budowla" zawiera bowiem pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Bezpodstawne jest również odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż – jak już wskazano powyżej – znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt p.o.l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą być także umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w niniejszej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową. Podobne stanowisko zajął WSA w Krakowie w wyroku z 28 listopada 2008r. sygn. I SA/Kr 1213/08 (niepubl.) oraz WSA w Poznaniu w wyroku z 28 sierpnia 2008r. sygn. I SA/Po 730/08 (niepubl.), uznając, że ponieważ przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Z tych względów nie można przy ustalaniu wartości podatku od nieruchomości wyłączyć kabla z podstawy opodatkowania kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo – techniczną, a więc budowlę. Przedstawiony pogląd znajduje także potwierdzenie w innych wyrokach sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA o sygn. FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. I SA/Sz 733/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. I SA/Gd 749/05). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ K. Wolna – Kubicka /-/ M. Jaśniewicz /-/ W. Zygmont