I SA/Po 1314/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata BS o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi RL na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2013 r. oraz odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w w/w podatku wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – adwokatowi BS tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu kwotę [...] ([...]) + [...] ([...]) tytułem podatku VAT. Skarżący RL pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Równocześnie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia [...] starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustanowił dla skarżącego adwokata (pkt 2 sentencji) i jednocześnie zwolnił go od kosztów sądowych (pkt 1 sentencji). Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia [...] poinformowała, że wyznaczyła dla skarżącego w miejsce adwokata SK pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata BS. Pismem z dnia [...], doręczonym w dniu [...] [karta nr [...] akt sądowych] Sąd powiadomił adwokata BS, że została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla RL. Pismem z dnia [...] adwokat BS oświadczyła, że w całości podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze i jednocześnie wniosła o zasądzenie od Skarbu państwa na jej rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i oświadczyła, że koszty nie zostały opłacone nawet w części. Pełnomocnik reprezentował skarżącego na rozprawie w dniu [...], na której oświadczył, że wnosi i wywodzi jak w skardze, co wynika z protokołu rozprawy [por. karta [...] akt sądowych]. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił skargę RL na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu reprezentowania skarżącego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach i opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od 2 listopada 2016 r. W § 22 w.w rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga została wniesiona pismem z dnia [...], zatem zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej jako "rozporządzenie"), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia w całości zaległości podatkowej w podatku dochodowym od przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości za [...] oraz odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w w/w podatku. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: w pierwszej instancji: w innej sprawie – 480 zł. Z § 4 ust. 1 rozporządzenia wynika, że opłatę ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług (por. § 4 ust. 3 rozporządzenia). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia wynika natomiast w jakich okolicznościach następuje ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, działaniem podjętym przez pełnomocnika w imieniu skarżącego, za które przysługuje wynagrodzenie, było reprezentowanie skarżącego przed sądem pierwszej instancji poprzez sporządzenie pisma procesowego z dnia [...] i reprezentowanie skarżącego na rozprawie w dniu [...]. W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej i oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone nawet w części. Wniosek ten powtórzył również na rozprawie, co wynika z protokołu rozprawy. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), czyli ½ opłaty maksymalnej wynoszącej [...], co stanowi kwotę [...] ([...]). W tych okolicznościach należało przyznać adwokatowi BS tytułem nieopłaconej pomocy prawnej wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną przed sądem administracyjnym pierwszej instancji powiększone o stawkę podatku od towarów i usług w łącznej wysokości [...] ([...]), które wynika z następującego rozliczenia: wynagrodzenie w wysokości [...] ([...]) + [...] ([...]) podatek VAT. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c) i § 4 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia należało postanowić, jak w sentencji.