I SA/Po 1317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. E. o wymierzenie grzywny Naczelnikowi Urzędu Skarbowego za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. akt I SA/Po 286/13 postanawia odrzucić skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 286/13, oddalił skargę T. E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia podstawy i uzasadnienia decyzji oraz wydania nowej decyzji kończącej przebieg postępowania podatkowego. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie przepisu art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."), albowiem podatnik nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie złożył odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...] [...] Wskazany wyżej wyrok uprawomocnił się z dniem 24 grudnia 2013 r. T. E., pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r., wniósł skargę o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego grzywny za niewykonanie ww. wyroku. W odpowiedzi na skargę z dnia 31 sierpnia 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (art. 154 § 3 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że skargę, na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., można wnieść w każdym czasie, aż do wykonania przez organ administracyjny wyroku sądu. Co istotne, stan w postaci niewykonania wyroku musi istnieć w chwili złożenia skargi do sądu administracyjnego. Za taką wykładnią przemawia a contrario treść art. 154 § 3 P.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat i M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. II Zakamycze 2006 r., str. 329). Podkreślenia także wymaga, że skargę na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., wnosi się do sądu w przypadku pozostawania organu w zwłoce lub w bezczynności w zakresie nałożonego na niego przez sąd obowiązku wynikającego z wyroku, w którym uwzględniono skargę. Przy czym zaznaczyć należy, że w wyniku nowelizacji P.p.s.a., od dnia 15 sierpnia 2015 r. możliwość zastosowania przepisu art. 154 § 1 P.p.s.a. została zawężona jedynie do przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. uzasadnienie do projektu zmian z dnia 10 lipca 2013 r., http://www.sejm.gov.pl). W doktrynie wskazuje się, że niedopuszczalne jest wniesienie, na podstawie art. 154 P.p.s.a., skargi na niewykonanie wyroku, w przypadku gdy wyrokiem tym skargę oddalono (por. Jagielska/Jagielski/Stankiewicz/Grzywacz w: Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 628). W świetle poczynionych wyżej rozważań stwierdzić należy, że wymierzenie organowi przez Sąd grzywny możliwe jest tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy organ ten nie wykonał wyroku uwzględniającego skargę, a zatem takiego, w którym Sąd, w konsekwencji stwierdzonych naruszeń prawa, uchylił zaskarżoną decyzję. Tymczasem w rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu sprawie zainicjowanej skargą T. E. z dnia 4 sierpnia 2016 r. opisana wyżej sytuacja nie miała miejsca. Wbrew wywodom skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie pozostaje w bezczynności w wyniku niewykonania wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2013 r., o sygn. akt I SA/Po 286/13. Z treści tego wyroku jednoznacznie bowiem wynika, że Sąd oddalił skargę i orzekł, że kwestionowane przez skarżącego postanowienie jest zgodne z prawem, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej w P. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania podatkowego na podstawie przepisu art. 165a O.p., gdyż skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie złożył odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. nr [...] [...] Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdza, że skoro wyrokiem z dnia 11 września 2013 r., o sygn. akt I SA/Po 286/13, skarga T. E. została oddalona (wyrok ten jest prawomocny od dnia 24 grudnia 2013 r.), a tym samym na organ podatkowy nie został nałożony żaden obowiązek określonego działania (w szczególności zaś zwrot skarżącemu nadpłaty podatku za lata 2007-2008), to wniesienie przez skarżącego skargi o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...], na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., grzywny za niewykonanie ww. wyroku uznać należy za niedopuszczalne. Wobec tego skargę wywiedzioną przez skarżącego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należy odrzucić. Na marginesie Sąd zauważa ponadto, że skarżący przed skierowaniem do Sądu będącej przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie skargi, nie wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z pisemnym wezwaniem tego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, czym nie wyczerpał dyspozycji z normy zawartej w art. 154 § 1 P.p.s.a. Brak ten nie miał ostatecznie istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec stwierdzenia przez Sąd istnienia podstawy do odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 oraz art. 58 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.