I SA/Po 132/96

oddala skargę w przedmiocie wymiaru cła. Niekwestionowany w sprawie niniejszej jest fakt sprowadzania przez firmę "E" różnych towarów od włoskiej firmy "K." odprawionych za dokumentem SAD w dniu 30.VI.1992 r. Załącznikiem do tego dokumentu była faktura wystawiona przez tegoż kontrahenta włoskiego. Poza fakturami za sprowadzone towary E" otrzymywał także od firmy "K" faktury za konsultacje handlowe odnoszące się do poszczególnych miesięcy 1992 r. Skarżąca Spółka nie wykazała jednak, by jej kontrahent zagraniczny istotnie poza sprzedawaniem "E" towarów, świadczył na jego rzecz jakiekolwiek usługi dodatkowe, nie związane ze sprzedawanymi towarami. W tej sytuacji, mając na względzie, że wartość ujawnionych przez organ kontroli skarbowej faktur, w tym faktury za miesiąc czerwiec 1992 r. uzależniona była od wysokości obrotów, co wynika z umowy stron, uznać należy, że dotyczyły one prowizji od sprzedaży. We wspomnianej umowie strony nie określiły zasad ustalania wynagrodzenia za świadczenie "dodatkowych usług handlowych", jednak firma "E" nie kwestionowała zasadności wysokości zapłaty za konsultacje handlowe, co pozwala przyjąć, że strony uzgodniły wysokość opłat /kwotową lub procentową/, co w tej sytuacji potwierdza charakter prowizji od transakcji, która stanowiła element ceny za sprowadzony towar ujęty w odrębnej fakturze w celu obniżenia wartości celnej towaru i niższego w związku z tym wymiaru cła. Z tych względów ujawnienie powyższego przez organ kontroli skarbowej uzasadniło wznowienie postępowania w sprawie wymiaru cła i określenia wartości celnej sprowadzonego towaru i po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia - zgodnie z art. 149 par. 2 Kpa - następnie wydanie decyzji w trybie art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa. W sprawie wyszły bowiem na jaw nowe okoliczności faktycznie, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi celnemu, wobec czego zaistniała przesłanka wznowienia postępowania celnego, o której mowa w art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Jak wynika z powyższych wywodów oraz ze zgromadzonych przez organy celne dowodów, zasadne było przyjęcie, że faktycznie cena zapłacona przez "E" za sprowadzony towar stanowiła sumę kwoty, na którą opiewała faktura za ten towar oraz kwoty za konsultacje handlowe. Skoro więc importer faktycznie poniósł w związku z zakupem towaru większe koszty niż wynikały z faktury zakupu, należało je, zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego, uwzględnić przy ustalaniu wartości celnej tego towaru.