I SA/Po 1326/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania w sprawie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000r. postanawia: odrzucić skargę. I-I S.Zapalska Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 lipca 2005r. radca prawny M.T.reprezentujący H. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w . z dnia[...]. nr [...] W wyniku przeprowadzonego postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w P.wydał zaskarżoną decyzję, w której prawidłowo pouczył skarżącego o przysługującym prawie wniesienia odwołania od niniejszej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w P. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Mimo prawidłowego pouczenia o przysługującym środku odwoławczym pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 29 września 2005r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (por. art. 52 § 2 cyt. ustawy). Wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, a zatem postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji w postępowaniu administracyjnym. W tych okolicznościach skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 powołanej wyżej ustawy. I-I S.Zapalska V.M.