I SA/Po 134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi I.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r. postanawia: oddalić wniosek /-/ K. Nikodem W skardze z dnia [...] stycznia 2011 r., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P, z dnia [...] grudnia 2010 r., [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2009 r., skarżący I. S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoją prośbę skarżący wskazał, że ze względu na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego jego wykonanie naraża skarżącego na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków w jego sytuacji majątkowej. Skarżący nie ma wolnych środków, z których mógłby zaspokoić przedmiotowe zobowiązanie podatkowe. Prowadzi on aktywną działalność inwestycyjną, przeznaczając uzyskane zyski i dochody na zakup nieruchomości, akcji i udziałów w spółkach. W związku z tym wykonanie zobowiązania wiąże się z koniecznością zbycia określonych przedmiotów majątku, a skutek tych działań byłby trudny do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i Sąd rozstrzygając wniosek strony w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez samą stronę skarżącą. Wiąże się to z koniecznością szczególnie wnikliwego, przekonującego i dokładnego wskazania, jak i uzasadnienia konkretnych zdarzeń i okoliczności przez wnioskodawcę, w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Natomiast uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz materialno-prawną jego argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W ocenie Sądu skarżący w przedmiotowej sprawie nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Nie uprawdopodobnił on w żaden sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I FZ 481/09). W związku z powyższym wnioskodawca powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację – nie podano (choćby szacunkowych) aktualnych przychodów czy też zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Także w aktach sprawy Sąd nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a, które uzasadniałyby uwzględnienie złożonego wniosku. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że wykonanie zobowiązania wiąże się z koniecznością zbycia określonych przedmiotów majątku, nie świadczy ani o obecnym stanie majątkowym i finansowym strony, ani o jej przychodach. Nadto należy wskazać, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności. Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 powołanej powyżej ustawy Sąd wniosek oddalił. /-/ K. Nikodem