I SA/Po 1374/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] wskazaną w sentencji, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji w przypadku nieuwzględniania przez organ żądania wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnił w szczególności faktem braku jednolitego stanowiska, co do charakteru gier , różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotnymi wątpliwościami co do waloru dowodowego opinii biegłego i brakiem kompetencji do rozstrzygania w sprawie. Ponadto dostrzegł podobieństwo sprawy do spraw rozpatrywanych, w których sąd orzekł o zasadności skargi oraz uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Według skarżącego ziściły się przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący powołał się także na osiem postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych, w których to udzielono skarżącym ochrony tymczasowej w sprawach ze skarg na analogiczne decyzje wydanych w przedmiocie kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawczyni wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu byłoby uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie mógł być uwzględniony. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14publ. orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez skarżącego , nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Uzasadnienie wniosku sprowadza się głównie do ogólnych wywodów oraz zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie aktu spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody. Do wniosku nie dołączył też odpowiednich dokumentów źródłowych, a w tym zakresie sąd nie ma obowiązku działania z urzędu i wyręczania skarżącego. Przytaczane przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji. Kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ponieważ przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania podatkowego. W aktach sprawy brak jest również dokumentów takich chociażby jak wniosek o przyznanie prawa pomocy, umożliwiających sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącego i ustalenie, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Dlatego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.