I SA/Po 138/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku RP o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi MP na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne jako nieuzasadnionych postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku RP o przyznanie prawa pomocy. Skarżący MP, reprezentowany przez brata RP, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. RP działając w imieniu własnym (por. rubryka 2.1. wniosku – Wnioskodawca i jego adres, rubryka 15 wniosku – Podpis wnioskodawcy) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata [por. karta nr [...] akt sądowych]. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie RP występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego (k. [...] akt sądowych). W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., I OZ 709/08, postanowienie NSA z dnia 02.03.2016 r., II FZ 965/15, publ. w Internecie na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a nie jego pełnomocnika. W perspektywie powyższych wyjaśnień należy stwierdzić, iż skoro z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek złożył RP w imieniu własnym, rozpoznanie wniosku stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1, art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.