I SA/Po 1381/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie sędzia NSA Janusz Ruszyński /spr./ as.sąd.WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osiąganych przez osoby fizyczne za listopad i grudzień 2000 r. oddala skargę. /-/ K.Nikodem /-/ W.Zygmont /-/ J.Ruszyński WSA/wyr.1 - sentencja wyrok R.O. zam. Ś. ul [...], w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 2000r. prowadził działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług w zakresie blacharstwa samochodowego oraz konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, W ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnik uzyskane przychody rozliczał w formie ryczałtu wg stawki 8,5%, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz.U. Nr 144, poz.930 z późn.zm. /. W dniu [...] stycznia 2001 r. R.O. złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe [...] za 2000r. o wysokości uzyskanego przychodu wg stawki 8,5 %, zgodnie z którym, po uwzględnieniu odliczeń, ryczałt od uzyskanych przychodów w tymże roku podatkowym nie występuje. / karta [...] /. W dniu [...] 02.2005r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w T. w Zamiejscowym Wydziale Grodzkim w Cz. Sygn.akt [...]z dnia [...] lutego 2005r. /karta [...] i karta [...], na mocy którego R.O. zam. Ś. ul. [...], został oskarżony i uznany za winnego tego, że działając w warunkach czynu ciągłego w okresie od [...] września do [...] grudnia 2000r. w różnych miejscowościach na terenie całego kraju, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, zakupił w N., sprowadził do kraju i następnie posługując się imieniem i nazwiskiem innej osoby tj. R.K. sprzedał na terenie całego kraju 3 samochody osobowe, i przez to spowodował uszczuplenie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz podatku od towarów i usług za powyższy okres w kwocie ogółem [...] zł, w tym zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] i podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł. Powyższy wyrok był podstawą do wszczęcia wobec podatnika kontroli podatkowej, która została przeprowadzona w dniach [...] kwietnia 2005r do [...] maja 2005r. przez pracowników Urzędu Skarbowego. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, że R.O. w związku z prowadzoną w 2000 r. usługową działalnością gospodarczą, będąc opodatkowany w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, prowadził ewidencje przychodów, w której dokonywał zapisów na podstawie dokumentacji źródłowej. Podatnik uzyskał przychód ze sprzedaży w 2000r. 3 samochodów osobowych na kwotę netto [...] zł i przychodu tego nie zaewidencjonował w ewidencji przychodów na 2000 r. Na podstawie dokonanych ustaleń stwierdzono, że zapisy w ewidencji przychodów, dokonane przez R.O., nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Niezaewidencjonowany przychód oraz błędnie zaewidencjonowany przychód ogółem w kwocie [...] zł, przekracza 0,5 % przychodu wykazanego w ewidencji przychodów, w związku z czym prowadzona przez podatnika ewidencja przychodów za 2000 r. jest nierzetelna. Po przeprowadzonym przez organ I instancji postępowaniu podatkowym decyzją z dnia [...] Nr [...] określono R. O. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osiąganych przez osoby fizyczne za 2000r. w wysokości [...] zł., tj. w miesiącach: listopadzie w kwocie [...] zł i grudniu w kwocie [...] zł. / karta [...]-[...] /. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu sprawy w trybie postępowania odwoławczego decyzją z dnia [...] Nr [...] karta [...]-[...] /, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], określającej! zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych osiąganych przez osoby fizyczne za 2000r. w wysokości [...] zł tj. w miesiącach: listopadzie w kwocie [...] zł i grudniu w kwocie [...] zł. /karta [...] - [...] . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucając naruszenie decyzją ostateczną przepisów prawa materialnego tj. art.6 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz. U. Nr 144, poz.930 z późn. zm. /, oraz przepisów prawa procesowego tj. art.180 § 1, art.181, art.210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz.6 z późn. zm. /, wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...], a także o zasądzenie od strony przeciwnej na koszt skarżącego kosztów postępowania administracyjnego / karta [...] -[...] . W uzasadnieniu skargi [...]-[...], skarżący zarzuca organom podatkowym niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie: 1/ art.6 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne / Dz.U. Nr 144, poz.930 z późn.zm. / poprzez nietrafne przyjęcie że: a/ przychodem z tytułu sprzedaży samochodu osobowego marki [...], w Auto-komisie w G., jest kwota [...] zł, wynikająca z faktury wystawionej przez tenże Auto-komis / karta [...] /, a nie kwota wynikająca z umowy zawartej pomiędzy właścicielem pojazdu a Auto-komisem / karta [...] /. b/ skarżący uzyskał przychód ze sprzedaży trzech samochodów osobowych, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji / karta [...] /, gdy jak twierdzi skarżący, osiągnął on przychód w zaewidencjonowanych kwotach, odpowiadającym kosztom dokonanej naprawy w.w. pojazdów. 2/ Skarżący zarzuca organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, / karta [...] mających istotny wpływ na wynik ostatecznego rozstrzygnięcia, a mianowicie: a/ art.180 § 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz.6 z późn. zm. /, przez pominięcie w ocenie materiału dowodowego , zebranego w sprawie, oświadczenia R.K. z dnia [...] sierpnia / karta [...] /, które to oświadczenie, jak twierdzi skarżący, winno być podstawą do obniżenia przyjętego w decyzji wymiarowej przychodu o kwotę [...] zł, stanowiącą wartość doposażenia dokonaną przez R.K. przez zakupem ww pojazdu, b/ art.181 ww ustawy przez przypisanie nadrzędnej roli wyrokowi Sądu Rejonowego w T. w Zamiejscowym Wydziale Grodzkim w Cz. Sygn.akt [...] z dnia [...] lutego 2005r. / karta [...]-[...] i karta [...]-[...] /, który według skarżącego, jako dowód winien być oceniony na równi z innymi dowodami zebranymi w sprawie, oraz odrzucenie wyjaśnień skarżącego złożonych w postępowaniu karnoskarbowym jak i postępowaniu podatkowym, bez odniesienia się do nich, w powiązaniu z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego, c/ art.210 w.w. ustawy przez niewskazanie dowodów, którym organ odwoławczy dał wiarę i przyczyn, dla których dowodom przeciwnym odmówił wiarygodności, /zwłaszcza pominięcie, zdaniem skarżącego, jego zeznań na temat rzeczywistej roli w zakwestionowanych transakcjach/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy skarżący sprowadził z N. i sprzedał w Polsce trzy samochody osobowe i czy w związku z tym był zobowiązany do zaewidencjonowania w ewidencji przychodów i wykazania w zeznaniu podatkowym za rok 2000 przychodu uzyskanego ze sprzedaży sprowadzonych przez siebie samochodów. Z dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych wynika. że przedmiotowe trzy samochody kupił w N. i sprowadził do Polski R.K. /l. [...], [...], [...]/. Samochód [...] został przez R.K. oddany do komisu /k. [...]/, a następnie sprzedany R.K. W ten sam sposób postąpiono z samochodem [...], który sprzedano M. S. /k.[...]/ i z samochodem [...], który sprzedano K.G. /k.[...]/. Kwoty sprzedaży są niesporne i wynikają z faktur. Niesporne winno być to, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem karnym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie Ks. [...] z dnia [...] lutego 2005 r. i uznany winnym tego, że działając w warunkach czynu ciągłego w okresie od [...] września do [...] grudnia 2000 r. w różnych miejscowościach na terenie całego kraju, w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek, zakupił w N., sprowadził do kraju i następnie sprzedał na terenie kraju 3 samochody osobowe posługując się imieniem i nazwiskiem innej osoby, tj. R.K. i przez to spowodował uszczuplenie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz podatku od towarów i usług za powyższy okres w kwocie ogółem [...] zł., w tym zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł. i podatku od towarów i usług w kwocie [... zł. i tak: - zakupił, sprowadził do kraju w dniu [...] września 2000 r. - SAD nr [...] i sprzedał w dniu [...] grudnia 2000 r. za kwotę [...] zł. samochód marki [...], rok prod. [...] - zakupił, sprowadził do kraju w dniu [...] września 2000 r. - SAD nr [...] i sprzedał w dniu [...] października 2000 r. za kwotę [...] zł. samochód marki [...] , rok prod. [...], - zakupił, sprowadził do kraju w dniu [...] października 2000 r. - SAD nr [...] i sprzedał w dniu [...] listopada 2000 r. za kwotę [...] zł. samochód marki [...], rok. prod. [...]. Mając na uwadze treść wyroku sądu karnego i określenie czynów w nim opisanych, za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem, organy podatkowe nie miały podstawy, by w oparciu o inne, przedstawione przez skarżącego dowody, w tym zeznania świadków ustalać stan faktyczny odmiennie od wyroku karnego. W obrocie prawnym nie mogą funkcjonować akty, które za podstawę biorą różne, rozbieżne stany faktyczne wywołujące określone skutki prawne. Innymi słowy, w obrocie prawnym nie może funkcjonować prawda /fakt/ sądu karnego, który zakwalifikował ten fakt za przestępstwo i prawda organów podatkowych, które musiałyby stwierdzić, że mimo wyroku karnego przestępstwa nie popełniono, bo fakty były inne niż te które ustalił sąd karny. Należy zwrócić uwagę na to, że organy podatkowe dysponowały tymi samymi dowodami, co Sąd. Były nimi faktury sprzedaży, dowody odpraw celnych. Treść tych dowodów i treść wyroku karnego dawały organom podatkowym podstawę do odmówienia wiarygodności oświadczenia R.K. z [...] sierpnia 2005 r. złożonym w toku postępowania odwoławczego. Wynikało z niego, że R.K. przed zakupem samochody [...] za zgodą właściciela doposażył go o kwotę [...]zł. po czym właściciel zwrócił tą kwotę R.K. Oświadczenie to nie znajduje potwierdzenia w fakturach. Skoro z treści wyroku karnego wynika, że to skarżący posługując się imieniem i nazwiskiem R.K. sprowadził z N. i sprzedał w Polsce przedmiotowe samochody, to oczywiste jest, że R.K. nie mógł być właścicielem samochodu [...], co do którego złożył oświadczenie R. K. Reasumując należy stwierdzić, że organy podatkowe trafnie i precyzyjnie ustaliły stan faktyczny i nie naruszyły ani prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego. Orzeczono więc na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/. /-/ K.Nikodem /-/ W.Zygmont /-/ J.Ruszyński uk