I SA/Po 139/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga M. P., reprezentowanego przez pełnomocnika, R. P., na wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Następnie R. P. złożył we własnym imieniu, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Do wniosku dołączył kserokopię zaświadczenia z dnia [...] września 2011 r. o dokonaniu wpisu jego osoby do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego, tj. skarżącemu oraz organowi, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Ponadto ustawa przyznaje uprawnienia strony innym uczestnikom postępowania, tj. osobom, które nie wniosły skargi, ale brały udział w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego, a także określonym w przepisach osobom i organizacjom społecznym, dopuszczonym przez Sąd do udziału w postępowaniu (art. 33 p.p.s.a.). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie R. P. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik skarżącego (k. ... akt). W związku z tym, jako pełnomocnik działa on wyłącznie w imieniu i na rzecz skarżącego, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może zaś dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a. Przy czym jednak nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54). W perspektywie powyższych wyjaśnień Sąd stwierdził, iż skoro w okolicznościach niniejszego przypadku wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył pełnomocnik skarżącego w imieniu własnym – nie zaś strony postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 254 § 1 i art. 260 oraz art. 243 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.