I SA/Po 1418/05

Dnia 06 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Skwierzyńska po rozpoznaniu w dniu 06 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz umorzenia postępowania w sprawie odsetek za zwłokę postanawia: odrzucić skargę /-/ M. Skwierzyńska Pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, po raz pierwszy wniósł do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy z zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Skarżący działający przez pełnomocnika wniósł sprzeciw od tego postanowienia, który to sprzeciw nie został przez Sąd uwzględniony. W konsekwencji postanowieniem z dnia 22 lutego 2006 r. Sąd postanowił odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Uzasadniając, wskazał na sprzeczności w twierdzeniach samego skarżącego, który podając, iż jego zarobki wynoszą [...] brutto, określił wysokość swych wydatków na ponad [...] miesięcznie. Co więcej zrzekł się on na rzecz żony spłaty z tytułu podziału majątku wspólnego w kwocie [...] przejmując na siebie długi związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W swym uzasadnieniu Sąd wykazał zasadność tezy, iż prawo pomocy, nawet w zakresie częściowym, nie może pełnić dla strony funkcji kredytowych pochodzących ze strony Sądu. W jego ocenie sprawy skarżącego, bądź co bądź przedsiębiorcy, winny były być prowadzone w tak: sposób, aby zabezpieczyć środki na wszystkie koszty związane z działalnością gospodarczą, w tym także na pełne koszty sporów sądowych. Na postanowienie skarżący, reprezentowany przez swojego pełnomocnika pismem z dnia 08 marca 2006 r. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po jego rozpatrzeniu Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2006 r. oddalił zażalenie skarżącego. W swym uzasadnieniu Sąd wskazał, że podejmując rozstrzygnięcie zobowiązany był wziąć pod uwagę zarówno wysokość obciążeń finansowych w danym postępowaniu, jak szeroko rozumiane możliwości strony skarżącej. Wskazał on na nietrafny zarzut skarżącego, jakoby Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie prawa pomocy miał obowiązek wziąć pod uwagę tylko aktualną sytuację materialną strony. Niemożliwa jest bowiem ocena możliwości finansowych strony, bez zbadania okoliczności i przyczyn które jak w sprawie skarżącego doprowadziły go do pozbawienia się wartościowych zabezpieczeń rzeczowych mogących przynosić w przyszłości wymierne pożytki oraz służyć do uiszczenia należnych wpisów sądowych. Podkreślił on także, że chcąc dochodzić praw przed Sądem należy zadbać przede wszystkim o środki na pokrycie kosztów sądowych, a nie o wynagrodzenie pełnomocnika, tym bardziej, iż wszystkie sprawy prowadzone z jego udziałem przed Sądem i organami podatkowymi są analogiczne. Co więcej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił także uwagę na fakt, iż skarżący osiąga stały miesięczny dochód, podwyższony w ostatnim okresie a na jego utrzymaniu nie znajduje się ani jego żona, ani dziecko, w których utrzymań, skarżący nie partycypuje. W następstwie powyższego pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 18 lipca 2006 r. wniósł o zmianę postanowienia Sądu w przedmiocie przyznania skarżące-. prawa pomocy przez zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia wpisu od skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy była już przedmiotem postanowień Wojewódzkiego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Została ona zatem prawomocnie rozstrzygnięta w dniu 22 czerwca 2006 r. Postanowienia zaś w tym przedmiocie należą do kategorii postanowień nie kończących postępowania w sprawie i ponowny wniosek skarżącego należało rozstrzygnąć stosownie do przepisu art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) jako wniosek o uchylenie lub zmianę pierwotnego w tym względzie orzeczenia z dnia 22 lutego 2006 r. Skarżący, działający przez pełnomocnika wniósł zażalenie na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2006 r. oddalił je i w uzasadnieniu podniósł, że nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W razie zbiegu w tym samym czasie obowiązku uiszczenia opłaty warunkującej podjęcie przez Sąd czynności (art. 220§1 p.p.s.a.) i uprawnienia strony niezamożnej do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy (art. 243§1 p.p.s.a.), pierwszeństwo uzyskuje postępowanie o zwolnienie od kosztów. Kończy się ono postanowieniem podlegającym zaskarżeniu zażaleniem (art. 227§1 p.p.s.a.). W chwili ustawowo oznaczonej postanowienie takie staje się prawomocne (art. 168§1 p.p.s.a.) i od tej chwili wiąże m.in. Sąd, który je wydał (art. 170 p.p.s.a.). Jako orzeczenie nie rozstrzygające o istocie sprawy nie korzysta ono co prawda z powagi rzeczy osądzonej, ale ma pełny przymiot prawomocności, a zatem wiążącą moc skonkretyzowanej i zindywidualizowanej przez Sąd normy prawnej. Z mocy tej wypływa obowiązek i nakaz dla strony uiszczenia wymagalnego wpisu i faktu tego nie może zmienić obowiązek ponownego wezwania jej do uiszczenia opłaty. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może wobec tego uchylić skutków prawomocnego wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego na podstawie art. 220§1 p.p.s.a. Dopiero wydanie i uprawomocnienie się postanowienia o odmiennej treści w przedmiocie prawa pomocy powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, lecz nie wpływa na skutki niezastosowania się przez stronę do treści postanowienia prawomocnego. Złożenie wobec tego przez stronę skarżącą ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 18 lipca 2006 r., bez powołania istotnej zmiany okoliczności uzasadniającej powtórne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie nie przerywa biegu terminu określonego w art. 220§1 i §3 p.p.s.a. do usunięcia braku opłaty. Dotyczy to wezwania do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 12 lipca 2006 r., które doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia 17 lipca 2006 r. Rozstrzygając ponowny wniosek skarżącego, Sąd mógł zwolnić jego zarówno od obowiązku uiszczenia całego wpisu od skargi, jak i od części wpisu sądowego. Sąd nie znalazł ponownie podstawy do zwolnienia skarżącego od obowiązku uiszczenia części wpisu od skargi. Dla wywołania przez ponownie złożony wniosek skutku w postaci przerwania biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej nie można uznać za wystarczające samo powoływanie się przez stronę na nowe okoliczności, ale okoliczności te muszą rzeczywiście wystąpić. Stanowisko takie należy uznać za ugruntowane w sądownictwie powszechnym, a dotyczące analogicznych rozwiązań prawnych (por. post. SN z 23 lutego 1999 r. w sprawie I CKN 1064/97 publ. OSNC 1999/9/153, post. SN z 21 kwietnia 1999 r. w sprawie I CKN 1461/98 publ. OSNC 1999/96). W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 220§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 160 i art. 16§2 ustawy. /-/ M. Skwierzyńska