I SA/Po 1454/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. na postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2017 r. o sygn. akt I SA/Po 1454/16, umarzającego postępowanie z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 1454/16, starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu, na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku R. P. w przedmiocie prawa pomocy, w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia starszy referendarz sądowy wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego, a nie pełnomocnika, który nie jest stroną postępowania. W ustawowym terminie R. P. złożył sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W sprzeciwie pełnomocnik skarżącego złożył również kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W myśl § 2 powołanej jednostki redakcyjnej, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Stosownie do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Mając na względzie treść art. 243 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdza, że w realiach rozpoznawanej sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego M. P., a nie jego pełnomocnika R. P.. Sąd zaznacza, że wprawdzie pełnomocnik może podpisać w imieniu strony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, a więc może go także wypełnić (por. uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., o sygn. akt I OPS 11/09, postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., o sygn. akt I OZ 709/08, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże dane zawarte w formularzu muszą dotyczyć wyłącznie strony postępowania, a nie jej pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., o sygn. akt II OZ 1220/15 dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji poczynionych wyżej uwag należy stwierdzić, że skoro złożony w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 23 czerwca 2017 r. nie zawierał danych skarżącego M. P., lecz dane jego pełnomocnika i co istotne został złożony przez R. P. w imieniu własnym, gdyż zawierał dane odnośnie sytuacji finansowo-majątkowej pełnomocnika, to żądanie zawarte w takim wniosku nie mogło zostać przez Sąd uwzględnione. Zasadnie zatem starszy referendarz sądowy zastosował w sprawie przepis art. 249a P.p.s.a. i umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym w imieniu własnym przez pełnomocnika skarżącego. Tym samym zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Ponadto Sąd, mając na uwadze okoliczność, że R. P. w sprzeciwie złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdza, że w zaistniałej sytuacji procesowej rozpoznanie tego wniosku stało się zbędne. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy, w sytuacji gdy wnioskodawca nie czekając na zakończenie postępowania z poprzedniego wniosku o prawo pomocy, składa kolejny wniosek w zakresie obejmującym poprzedni wniosek. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.