I SA/Po 1482/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji w sprawie przyznania ulg uczniowskich oraz umorzenia postępowania w sprawie zwrotu należnej kwoty nadpłaty z tytułu usługi za wyszkolenie uczniów wraz z odsetkami postanawia odrzucić skargę. Skarżący H. K., reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia [...] r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 7 akt sąd.), wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy druku zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że ww. decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 20 czerwca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 171 akt adm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zainicjowanie kontroli sądowoadministracyjnej wymaga skutecznego wniesienia skargi, aby sprawie można nadać prawidłowy bieg. Wśród bezwzględnie obowiązujących wymogów przewidziano m.in. termin do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Termin określony w art. 53 § 1 P.p.s.a. ma charakter terminu zawitego, a czynność podjęta po jego upływie jest bezskuteczna (art. 85 P.p.s.a.). Uchybienie terminu wymaga od Sądu odrzucenia skargi bez poddania jej kontroli (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W świetle powołanych wyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wniesienie skargi po terminie skutkuje brakiem nadania jej dalszego biegu i w konsekwencji jej odrzuceniem. Z akt administracyjnych rozpoznawanej przez Sąd sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została skutecznie doręczona skarżącemu, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 20 czerwca 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 171 akt adm.). Oznacza to, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu upływał z dniem 20 lipca 2016 r. Tymczasem skarga została skutecznie wniesiona przez skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, dopiero w dniu 14 września 2016 r. (data stempla pocztowego, koperta, k. 7 akt sąd.), a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.