I SA/Po 1519/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Gabriela Gorzan(spr) as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant st.sekr.sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2004 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 r. o d d a l a s k a r g ę /-/K.Pawlicki /-/Wł.Zygmont /-/G.Gorzan Wyrokiem z dnia 10.10.2000 r., sygn. I SA/Po 1774/99 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu oddalił skargę M.I. od decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] 1999r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych skarżącego za rok 1993 oraz zaległość podatkową w kwocie [...] zł i odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Wnioskiem z dnia [..]11.2002 r. M. I. domagał się wznowienia postępowania przed organami administracyjnymi, powołując się na podstawę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu żądania wskazano, że nową okolicznością, nieznaną organom podatkowym przy wydaniu decyzji określającej była przewlekłość działania Urzędu Skarbowego, stwierdzona w wyniku skargi podatnika i potwierdzona ukaraniem winnego pracownika, wobec czego w postępowaniu wznowionym należy uchylić orzeczenie o odsetkach za okres opieszałości organu, tj. od [...] 1996 do [...] 1999 r. Po wznowieniu postępowania postanowieniem Izby Skarbowej z dnia [...]., organ ten wydał dnia [...]decyzję odmawiającą uchylenia swojej decyzji ostatecznej z dnia [...] . W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że nie znalazła potwierdzenia i nie zachodzi w sprawie przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przewlekłość działania organu podatkowego I instancji nie jest ani nową okolicznością faktyczną, ani jej stwierdzenie nowym dowodem w sprawie, nieznanym organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, ani też nie jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie określenia M.I. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993 r. oraz zaległości podatkowej w tym podatku i odsetek za zwłokę. Zasady naliczania odsetek za zwłokę wynikają z art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej i przepisy tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w 1999 r. - do 31 grudnia 2002 r., nie wyłączały naliczania odsetek za okresy o których mowa we wniosku o wznowienie postępowania. Z tego powodu na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Izba Skarbowa odmówiła uchylenia decyzji ostatecznej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, w którym zarzucono naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, powtarzając argumentację podaną we wniosku, Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...]wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 221 Ordynacji podatkowej zaskarżoną odwołaniem decyzję utrzymała w mocy. W uzasadnieniu wskazano treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a następnie ponownie wyjaśniono, że nie wskazano ani nowych okoliczności czy dowodów, ani nieznanych organowi podatkowemu. Opieszałość organu podatkowego I instancji zarówno była znana organowi odwoławczemu, jak również nie stanowi okoliczności, która miała istotny wpływ na określenie wysokości odsetek za zwłokę w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe skarżącego za 1993 rok. Zaniechanie naliczenia odsetek w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej mogło nastąpić wyłącznie w przypadkach wymienionych w art. 54 Ordynacji podatkowej, do których okoliczność wskazana we wniosku o wznowienie postępowania dotycząca postępowania przed organem I instancji nie należy. W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe jego zastosowanie, przytaczając tożsame uzasadnienie, co we wniosku i odwołaniu. Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nowelizacja z dniem 1.01.2003 r. przepisu art. 221 Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 169 z 2002 r., poz. 1387), spowodowała, że zaskarżonej decyzji z dnia [...] Izby Skarbowej nie można zarzucić, iż została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, co należało zauważyć na wstępie. Odnosząc się do treści skargi, stwierdzić należy, iż nie zawiera ona zarzutów które można byłoby uznać za uzasadnione. Wskazano w niej naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wobec czego wymaga wyjaśnienia, że zawarta w tym przepisie przesłanka wznowienia postępowania jest spełniona jedynie wówczas, gdy zachodzą kumulatywnie następujące warunki: a) ujawnia się w sprawie okoliczności faktycznie lub dowody, b) okoliczności te lub dowody miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, c) okoliczności te - zdarzenia, fakty - lub dowody nie były znane w dniu wydania decyzji, d) nowe okoliczności muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy (vide wyrok NSA z 17.12.1997 - III SA 77/97, wyrok NSA z 25.06.1985 - I SA 198/85). Jak wynika z uzasadnienia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] r., której wniosek o wznowienie postępowania dotyczył, na str. 4 i 5 zawarto stwierdzenia: "Organ odwoławczy przychyla się do zarzutu pełnomocnika, iż postępowanie podatkowe było prowadzone przewlekle...", "Z wynikiem postępowania podatnik został zapoznany w dniu [...]04.1996 r..... natomiast pełnomocnik podatnika... dnia [...] 03.1999 r." Powyższa treść nie pozostawia wątpliwości, że zarzut przewlekłości postępowania przed organem I instancji polegający na wydaniu decyzji określające około 3 lata po zapoznaniu podatnika z wynikami postępowania został podniesiony przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym, fakty te wynikały z akt sprawy i zostały przez organ odwoławczy ocenione ("przychyla się do zarzutu") co oznacza łącznie, że nie tylko były znane organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji ostatecznej ale nadto i tym samym nie są faktami nowymi w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania. Niezależnie od powyższego, jak prawidłowo wskazał organ podatkowy w zaskarżonej decyzji przewlekłość postępowania przed organem podatkowym I instancji nie mogła mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie w decyzji "wymiarowej" co do odsetek za zwłokę. Nie została bowiem wymieniona w przepisie art. 54 Ordynacji podatkowej regulującym przypadki zaniechania, naliczania odsetek w brzmieniu obowiązującym w roku 1999, w którym wydane były decyzje "wymiarowe" przez organy podatkowe obu instancji. Analogii iuris do postępowania odwoławczego (art. 54 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej) reguły wykładni ścisłej właściwej dla wyjątków od zasady, (vide art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej) nie pozwalają stosować, co potwierdza prawidłowość oceny w tym przedmiocie organów podatkowych. Z tego, co wyżej rozważono, wynika, że żadna z przesłanek przedstawionych powyżej w punktach "a" - "d" nie wystąpiła, co uzasadnia przyjęcie bezzasadności zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powyższego wniosku nie zmienia treść pisma Izby Skarbowej z dnia [...] 1999 r. Nr [...], skierowanego do podatnika, jako odpowiedź na jego skargę. Nową informacja, z tego pisma wynikająca, jest jedynie zawiadomienie skarżącego o podjęciu przez Izbę Skarbową działań w trybie art. 142 Ordynacji podatkowej w celu spowodowania pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej pracownika, winnego niezałatwienia sprawy "wymiarowej" w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącego okoliczność ta nie jest istotna dla rozstrzygnięcia sprawy uprzednio zakończonej ostateczną decyzją podatkową, a pismo to nie jest źródłem informacji, zarówno dla skarżącego, jak i dla organu podatkowego, że decyzja "wymiarowa" została wydana przez organ I instancji po upływie terminów przewidzianych do załatwienia sprawy, a więc w postępowaniu prowadzonym opieszale. Te informacje organy podatkowe posiadały w toku postępowania, którego wniosek o wznowienie postępowania dotyczył. Skoro skarga jest niezasadna, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/2002 r., poz. 1270) należało ją oddalić. /-/K.Pawlicki /-/Wł.Zygmont /-/G.Gorzan LF