I SA/Po 1526/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji. /-/ Elwira Brychcy Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia podatnikowi podatku dochodowego za 2002 r. w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W skardze na powyższą decyzję działający w imieniu skarżącego doradca podatkowy wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd. W uzasadnieniu tego wniosku wskazano, że "podatnik nie dysponuje zasobami finansowymi, które umożliwiłyby mu zapłatę podatku i oczekiwanie na wynik (...) skargi". Podkreślono, że skarżący nie posiada innych źródeł utrzymania. Od 15 czerwca 2007 r. podjął działalność handlową, jednak nie uzyskuje jeszcze przychodów. Dla jej realizacji prowadzi budowę obiektu handlowego, w którym w przyszłości zatrudni pracowników. Obowiązek natychmiastowej zapłaty podatku spowodowałby wstrzymanie prac budowlanych i konieczność likwidacji działalności. Wskazano, iż "w tej sytuacji podatnik utraciłby potencjalne możliwości zarobkowania a nawet spłaty zadłużenia. Nadto stwierdzono, iż "istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji", a "w świetle sytuacji materialnej podatnika (działka z rozpoczętą budową) zagrożenie realizacji zaległości w przypadku niekorzystnego wyroku sądu nie występuje". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, których dotyczy skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą prawnie określone okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Okoliczności uprawniające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, nie mogą być przedmiotem domniemań sądu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W niniejszej sprawie reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika skarżący nie uprawdopodobnił należycie, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda w jego majątku oraz, że skutki wykonania postanowienia miałyby charakter nieodwracalny. Ogólnikowe wskazanie, że uiszczenie kwoty podatku spowoduje konieczność wstrzymania prac budowlanych i likwidacji działalności, bez szczegółowego opisania własnej sytuacji materialnej (wskazania wysokości dochodów, źródeł utrzymania, wielkości posiadanego majątku, opisania – konkretnie – jaką budowę prowadzi, jaki jest stan budowy, jakie poniósł wydatki związane z budową, wyraźnego określenia i opisania nieruchomości i ruchomości, których jest właścicielem) oraz rodzinnej nie może stanowić wystarczającej podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Niemożliwe jest bowiem ustalenie, czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić trzeba, iż w takiej sytuacji Sąd nie miał obowiązku domyślać się jakimi konkretnie względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, jak też ustalać wyłącznie z urzędu, jaka jest sytuacja finansowa skarżącego i czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Na gruncie przepisów p.p.s.a. – inaczej niż na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 – art. 40 ust. 1) – nie ma możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego z urzędu. Ta odmienność powoduje nie tylko konieczność złożenia wniosku, ale i potrzebę wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga szczegółowego i wyczerpującego podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki Z tych powodów na podstawie powołanego przepisu, orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ Elwira Brychcy