I SA/Po 1534/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 września 2016 r. wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, oznaczając w niej jako stronę skarżącą H. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r., nr [...], określającą H. M. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie [...]zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 31 października 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie ewentualnie nadesłanie jej uwierzytelnionego odpisu, a także o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 16 listopada 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 21 akt sąd.). Wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie z dniem 23 listopada 2016 r. W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2016 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z kolei w myśl art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie bowiem do art. 216 P.p.s.a. jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Powołane przepisy nakładają na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji (w niniejszej sprawie w drodze skargi) obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 31 października 2016 r. zawierający wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie ewentualnie nadesłanie jej uwierzytelnionego odpisu, a także o podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, został skutecznie doręczony skarżącemu, za pośrednictwem dorosłego domownika, w dniu 16 listopada 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 21 akt sąd.). Wyznaczony w nim siedmiodniowy termin do wykonania nałożonych na skarżącego obowiązków procesowych upływał więc z dniem 23 listopada 2016 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie usunął powyższych braków, a tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia wywiedzionej przez niego skargi. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2016 r. o cofnięcie skargi Sąd wyjaśnia, że merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. W tych okolicznościach badanie dopuszczalności złożonego w dniu 2 listopada 2016 r. oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i ewentualne umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., mogłoby mieć miejsce tylko wtedy, gdyby skarga została wniesiona skutecznie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła, gdyż, co jak już wyżej wskazano, skarga jest obarczona brakami formalnymi (jakim są brak podpisu i brak podania wartości przedmiotu zaskarżenia), które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Powyższe oznacza więc, że w sprawie ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.