I SA/Po 154/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2014. oddala skargę. Prezydent Miasta A. decyzją z dnia [...], nr [...], ustalił B. B. wymiar podatku za 2014 r. od nieruchomości położonych w A. przy ul. A. 1, ul. A. 2 i ul. B. 1, w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w odniesieniu do nieruchomości położonej w A. przy ulicy A. 2 podatek ustalono na kwotę [...] zł i wymierzono go od: gruntów pozostałych o pow. [...] m2 ([...] zł), budynku mieszkalnego o wysokości powyżej 2,2 m o pow. [...] m2 ([...] zł), budynku mieszkalnego o wysokości z zakresu 1,4 m - 2,2 m o pow. [...] m2 ([...] zł), od powierzchni budynków pozostałych, w tym od [...] m2 ([...] zł) o wysokości powyżej 2,2 m oraz [...] m2 ([...] zł) o wysokości z zakresu 1,4 m - 2,2 m, a także od 2 budynków związanych z działalnością gospodarczą o łącznej pow. [...] m2, w tym od [...] m2 ([...] zł) o wysokości powyżej 2,2 m oraz [...] m2 ([...] zł) o wysokości z zakresu 1,4 m - 2,2 m. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem podatniczka wniosła odwołanie, w którym zażądała uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej nieruchomości położonej w A. przy ul. A. 2. Uzasadniając odwołanie strona podniosła, że budynek usytuowany przy ul. A. 2 jest wpisany do rejestru zabytków i ze względu na objęcie go ochroną zabytków winien być zwolniony z podatku od nieruchomości w części dotyczącej powierzchni mieszkalnych. Podatniczka zaznaczyła, że stan tego budynku nie uległ zmianie, a ona nie składała żadnych korekt wcześniej złożonych deklaracji co do budynku. Pismem z dnia [...] Prezydent Miasta A. wezwał podatniczkę do przedłożenia aktualnego zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P., które potwierdzałoby, że budynek usytuowany przy ul. A. 2 w A., wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, jest użytkowany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 - w skrócie: "u.o.o.z."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w A. decyzją z dnia [...], nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i określiło B. B. wymiar podatku od nieruchomości za 2014 r. w łącznej kwocie [...] zł. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] listopada 2010 r. podatniczka przedłożyła Prezydentowi Miasta A. informację w zakresie nieruchomości i obiektów budowlanych w odniesieniu do nieruchomości położonej w A. przy ul. A. 2, w której, jako przedmiot opodatkowania, wskazała: grunty o pow. [...] m2, budynki mieszkalne o pow. [...] m2 (o wysokości 1,40 m - 2,20 m) oraz o pow. [...] m2 (o wysokości powyżej 2,20 m), budynki pozostałe o pow. [...] m2 (o wysokości 1,40 m - 2,20 m) oraz o pow. [...] m2 (o wysokości pow. 2,20 m), budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2 (o wysokości 1,40 m - 2,20 m) oraz o pow. [...] m2 (o wysokości pow. 2,20 m). W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] 2008 r., z którego wynika, iż budynek mieszkalny położony w A. przy ul. A. 2 został wpisany do rejestru zabytków na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 1995 r., nr [...], oraz, że w obiekcie tym podejmowane są działania mające na celu jego trwałe zachowanie i należyte utrzymanie. Mając na uwadze treść powyższego zaświadczenia organ II instancji stwierdził, że nieruchomość położona w A. przy ul. A. 2 spełnia przesłanki przewidziane przepisem art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - w skrócie: u.p.o.l."), a zatem winna być ona zwolniona z podatku od nieruchomości, z wyjątkiem tej części budynku, która jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji SKO uznało, że organ I instancji bezzasadnie dokonał opodatkowania nieruchomości położonej w A. przy ul. A. 2 (poza budynkami wykorzystywanymi do działalności gospodarczej) podatkiem od nieruchomości, a wymiar podatku w odniesieniu do tej nieruchomości winien ulec obniżeniu o kwotę [...] zł. Jednocześnie za słuszne uznano opodatkowanie tej nieruchomości podatkiem w kwocie [...] zł w odniesieniu do części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw formalnych do kwestionowania stanu faktycznego wynikającego z zaświadczenia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] 2008 r., albowiem jest to dokument urzędowy, którego treść nie została w toku postępowania zakwestionowana przez organ I instancji. W tym zakresie za niezasadne uznano żądanie organu I instancji, aby podatniczka przedłożyła aktualne zaświadczenie. Pismem z dnia [...] października 2014 r. Prokurator Rejonowy w A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w A. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. poprzez przyznanie B. B. zwolnienia od podatku od nieruchomości także w stosunku do budynków, które nie spełniają kryteriów określonych w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego pod numerem [...] wpisany został budynek mieszkalny położony w A. przy ul. A. 2, tj. działka nr [...], którego właścicielem jest B. B. Autor skargi zaakcentował, że z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. z dnia [...] 2009 r. wynika, iż decyzja tego organu z dnia [...] 1995 r., nr [...], w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków nie obejmuje indywidualną ochroną pozostałej zabudowy tej działki w postaci budynków zakwalifikowanych jako budynki niemieszkalne lub transportu i łączności, a obiekty te podlegają jedynie ochronie konserwatorskiej z uwagi na lokalizację i wygląd zewnętrzny jako elementy zabudowy zlokalizowane na terenie objętym ochroną konserwatorską, stanowiącym najbliższe otoczenie obiektu wpisanego indywidulanie do rejestru zabytków. Z powyższego strona skarżąca wywiodła, że indywidulany wpis do rejestru zabytków budynku mieszkalnego przy ul. A. nr 2 w A., stanowiący odrębny przedmiot opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie może zostać uznany za stanowiący podstawę do objęcia zwolnieniem pozostałej zabudowy działki w postaci budynków zakwalifikowanych, jako budynki niemieszkalne lub transportu i łączności. W ocenie prokuratora, zaskarżona decyzja SKO w części dotyczącej zwolnienia z podatku pozostałych budynków jest nieprawidłowa i wydana z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w A. podtrzymało w całości swoje stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Podczas rozprawy przed WSA w Poznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. uczestnik postępowania - B. B. oświadczyła, że opisana w czterech pierwszych rubrykach decyzji organu I instancji, nieruchomość przy ul. A. 2 stanowi jeden budynek mieszkalny wielorodzinny, który w całości jest wpisany do rejestru zabytków. Natomiast budynki wskazane, jako "pozostałe budynki z działalności gospodarczej" w rubryce 5 i 6 , są to garaże, które zostały wybudowane w latach 40-tych lub 50-tych. Na pytanie Sądu, uczestnik postępowania oświadczyła, że za wcześniejsze lata podatkowe Prezydent Miasta A. obejmował zwolnieniem cały budynek mieszkalny oraz grunty, za wyjątkiem dwóch budynków przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej (garaży). Skarżący prokurator wskazał, że istotą sporu jest podatek od nieruchomości określony w kwocie [...] zł oraz [...] zł, czyli dotyczący pozostałych budynków. Zdaniem skarżącego, dla tych budynków organ odwoławczy niezasadne zastosował przedmiotowe zwolnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ podatkowy II instancji zasadnie stwierdził, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwolnieniem od podatku od nieruchomości winna być objęta nieruchomość położona w A. przy ulicy A. 2, opisana w decyzji organu I instancji (w rubryce 3 i 4) jako "pozostałe budynki", o powierzchni: [...] m2 ([...] zł) o wysokości powyżej 2,2 m oraz [...] m2 ([...] zł) o wysokości 1,4 m - 2,2 m. Zdaniem prokuratora powyższe budynki zakwalifikowane, jako budynki niemieszkalne lub transportu i łączności nie mogą być przedmiotem zwolnienia od tego podatku. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W analizowanej sprawie poza sporem jest, że opisane w decyzji organu I instancji (w rubryce 1 i 2) budynki mieszkalne położone w A. przy ulicy A. 2: o powierzchni [...] m2 (wysokość 1,4 m – 2,2 m) oraz o powierzchni [...] m2 (wysokość powyżej 2,2 m), a także grunty o powierzchni [...] m2 (opisane w rubryce 7) zasadnie zostały objęte zwolnieniem od podatku od nieruchomości, w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W tym zakresie organ odwoławczy konwalidował bowiem wadliwą decyzję organu I instancji, który niezasadnie pominął materiał dowodowy w postaci zaświadczenia z dnia [...] 2008 r. i pisma z dnia [...] 2009 r. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. Dokumenty te jednoznacznie potwierdzają, że zarówno działka nr [...] w A. przy ulicy A. 2, jak i budynek mieszkalny tam usytuowany, są wpisane do rejestru zabytków, a budynek utrzymywany jest w prawidłowy sposób. Nie jest również kwestią sporną wymiar podatku dla budynków "pozostałych", wskazanych w rubrykach 5 i 6 decyzji organu I instancji, przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni [...] m2 ([...] zł) o wysokości powyżej 2,2 m oraz [...] m2 ([...] zł) o wysokości z zakresu 1,4 m - 2,2 m. Dlatego też trafnie organ II instancji wskazał, że w tej części zasadnym jest opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł. Autor skargi twierdzi, że organ odwoławczy bezpodstawnie objął zwolnieniem od podatku "pozostałe budynki", ujęte w decyzji organu I instancji w rubrykach 3 i 4, o powierzchni: [...] m2 ([...] zł) o wysokości powyżej 2,2 m oraz [...] m2 ([...] zł) o wysokości z zakresu 1,4 m - 2,2 m. W ten sposób prokurator zaskarżył rozstrzygnięcie, które w istocie jest na korzyść podatniczki. Sąd stwierdza, że prawidłowe odczytanie treści decyzji organów I i II instancji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że przedmiotem opodatkowania w przypadku nieruchomości w A. przy ulicy A. 2 jest powierzchnia zarówno mieszkalna (rubryki 1 i 2), jak i pozostała (rubryki 3 i 4), które znajdują się w jednym i tym samym budynku mieszkalnym. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że na terenie powyższej działki nr [...] o powierzchni [...] m2, znajduje się w istocie jeden budynek mieszkalny i jako całość został wpisany do rejestru zabytków województwa wielkopolskiego pod nr [...] jako dobro kultury (decyzja z dnia [...] 1995 r. – w aktach sprawy). W informacji o nieruchomościach podatniczka rozróżniła, że w ramach tego budynku są części "mieszkalne" i "pozostałe" o rożnych wysokościach (kubaturze). Nie mniej cały budynek jako zabytek wpisany indywidualnie do rejestru zabytków i jako spełniający warunek utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, podlega zwolnieniu w myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Okoliczność, że na terenie działki przy ulicy A. 2 w A. znajduje się jeden wielorodzinny budynek mieszkalny jako zabytek, a oprócz tego 2 garaże wybudowane w połowie XX wieku (przeznaczone pod działalność gospodarczą), została potwierdzona przez uczestnika postępowania B. B. Okoliczność ta nie została jednocześnie skutecznie zakwestionowana przez stronę skarżącą. Sformułowanie użyte w skardze jakoby sporne "pozostałe budynki" (opisane w rubrykach 3 i 4 decyzji organu I instancji) mogły być zakwalifikowane, jako budynki niemieszkalne lub transportu i łączności nie zostało w żaden sposób wykazane. Fakt wskazania przez organ I instancji jednej bryły budynku (co do zasady mieszkalnego) w różnych rubrykach decyzji, ze względu na różne wysokości pomieszczeń, czy ich przeznaczenie (piwnice, stychy, klatki schodowe, czy inne ciągi komunikacyjne) nie oznacza, że w rzeczywistości stanowią one odrębne budynki i jako "pozostałe" można je wyłączyć spod działania zwolnienia podatkowego przypisanego do całego budynku. Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że organ odwoławczy prawidłowo uwzględnił uprawnienie strony do skorzystania z prawa do ulgi podatkowej co do całego budynku położonego w A. przy ulicy A. 2 (części mieszkalnej i pozostałej). Dodatkowo Sąd zauważa, że w niniejszej sprawie dopiero organ podatkowy II instancji podjął rozstrzygnięcie, opierając się na całokształcie wyczerpującego materiału dowodowego (art. 180 i 187 § 1 O.p.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności (obiektywności) dokonanej oceny w świetle art. 191 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2005 r., o sygn. akt FSK 2127/04, Lex nr 173171). W ocenie Sądu materiał dowodowy, został oceniony właściwie, zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i ocenie tej nie można zarzucić dowolności. Z oceny tej organ podatkowy II instancji wyciągnął poprawne, pod względem formalnym i merytorycznym, wnioski. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał, zdaniem Sądu, pełne podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w sposób wynikający z treści zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie istotnego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego bądź materialnego, które rodziłyby konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skargę jako pozbawioną podstaw należało oddalić i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.