I SA/Po 1544/03
WyrokWSA w Poznaniu2005-03-08
Skład orzekający: Włodzimierz Zygmont, Gabriela Gorzan, Maria Skwierzyńska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ podatkowy jest uprawniony do kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów przy ustalaniu wymiaru podatku od nieruchomości, czy też podatnik powinien najpierw doprowadzić do korekty tych danych w trybie właściwym dla ewidencji gruntów?Ratio decidendi
Organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji gruntów przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego. Podstawą do określenia powierzchni gruntu do wymiaru podatku od nieruchomości są dane wynikające z ewidencji gruntów. Podatnik, który kwestionuje dane zawarte w ewidencji, powinien najpierw wystąpić o ich korektę w trybie określonym w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego. Dopiero po ewentualnej zmianie zapisów w ewidencji może wnosić o wzruszenie decyzji podatkowych.Stan faktyczny
Skarżący KB kwestionował wymiar podatku od nieruchomości za 2002 r., podnosząc, że powierzchnia jego działki jest inna niż przyjęta przez organ podatkowy na podstawie danych z ewidencji gruntów. Organ I instancji ustalił podatek od nieruchomości na podstawie danych z ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że dane ewidencyjne są jedyną podstawą do określenia powierzchni gruntu do wymiaru podatku i że skarżący powinien najpierw wystąpić o korektę tych danych. Skarżący wniósł skargę do WSA, podtrzymując swoje stanowisko.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Gabriela Gorzan NSA Maria Skwierzyńska(spr) Protokolant sekr.sąd. Magdalena Rossa po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2005 r. sprawy ze skargi KB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. o d d a l a s k a r g ę /-/G.Gorzan /-/Wł.Zygmont /-/M.Skwierzyńska
KB zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną przez niego odwołaniem decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie określenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2002 r.
Organ podatkowy I instancji ustalił w/w podatek od nieruchomości za rok 2002 w kwocie [...] zł., na którą składa się [...] zł. z tytułu podatku od budynku mieszkalnego o powierzchni [...] m2, wg stawki [...] zł. za m2 oraz [...] zł z tytułu gruntu "pozostałego" o powierzchni [...] m2 wg stawki [...] za m2.
Decyzje tę wydano na podstawie art. 2 ust. 1, art. 4 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz Uchwały Nr 43/2001 Rady Gminy z dnia 23 listopada 2001 r. w sprawie podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy wskazał, że KB złożył wykaz nieruchomości, w którym wykazał budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i grunty pozostałe [...] m2. Dodatkowo w wykazie tym podatnik zawarł adnotacje "stan władania na gruncie razem – [...] m2".
Urząd Gminy uzyskał [...] informację z Urzędu Rejonowego, że KB nabył aktem notarialnym z [...] grunty o powierzchni [...] m2. Informację tę potwierdził Wydział Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego.
W tej sytuacji ustalono podatnikowi podatek od gruntu o powierzchni [...] m2, przyjmując że tyle wynosi powierzchnia należącej do niego działki Nr [...].
Od decyzji tej KB odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w podnosząc, że wbrew ustaleniom organu I instancji powierzchnia jego działki wynosi [...] m2, a nie [...] m2, co potwierdziły zlecone przez niego pomiary działki.
Wójt Gminy odmawia przeprowadzenia pomiaru sprawdzającego działki, który może być niekorzystny dla Gminy.
W tej sytuacji organ podatkowy nie może domagać się od niego zapłacenia podatku od gruntu, którym nie włada.
Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom art. 2-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustosunkowując się do argumentu odwołania co do powierzchni działki w/w organ podkreślił, że dane w tej kwestii wynikają z ewidencji gruntów, która zgodnie z art. 21 § 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) stanowi jedyną podstawę do określenia powierzchni gruntu do wymiaru podatku od nieruchomości.
W sytuacji, gdy podatnik kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów winien wystąpić o ich korektę w trybie określonym w w/w ustawie. W przypadku uwzględnienia jego stanowiska i zmiany zapisów w ewidencji podatnik może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.
W skardze na tą decyzję KB wnosi o jej uchylenie podnosząc, podobnie jak w odwołaniu, że zgodnie z złożonym przez niego oświadczeniem o wielkości gruntów, należąca do niego działka ma powierzchnie [...] m2, a nie [...] m2 jak przyjął Wójt Gminy. Faktycznie działka ta została przez Urząd Gminy pomniejszona, podobnie jak i działki JB i JB, po to by uzyskać kolejną działkę o powierzchni [...] m2.
W tej sytuacji skarżący wnosi o łączne rozpatrzenie jego sprawy ze sprawami [...] i [...] JB i JB.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując sprawę na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Słusznie stwierdza Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że powierzchnia działki gruntu stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), oparta jest na danych wynikających z ewidencji gruntów.
Zgodnie z § 23 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (Dz.U. Nr 38, poz. 455) rejestr gruntów sporządzony jest na podstawie danych ewidencyjnych m.inn. zawierających (§ 60 ust. 1 pkt 3) pole powierzchni działki ewidencyjnej. Źródłami danych ewidencyjnych są wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych (§ 35 pkt 3 w/w rozporządzenia).
Weryfikacja danych ewidencyjnych należy do właściwości starosty i może nastąpić również na wniosek zainteresowanych osób tj. m.inn. właścicieli nieruchomości, o czym stanowi § 44 pkt 6 i § 46 ust. 1 w/w rozporządzenia z 29 marca 2001 r.
W związku z tym, skoro skarżący kwestionuje powierzchnię swojej działki wynikającą z ewidencji gruntów, winien doprowadzić najpierw do zmiany zapisu w tym zakresie we wspomnianej ewidencji, składając stosowny wniosek do starosty. Jeżeli starostwa – jak twierdzi skarżący w piśmie z dnia [...] – nie dokonuje weryfikacji ewidencji gruntów mimo wniosku w tej sprawie, skarżącemu przysługuje prawo skorzystania z możliwości wskazanej w art. 37 kpa, a w przypadku bezskuteczności zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, prawo złożenia skargi na bezczynność starosty do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości zarówno przed organami administracji jak i przed sądem administracyjnym nie jest bowiem możliwe zweryfikowanie zapisów ewidencji gruntów i przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego geodety. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] sygn. akt [...] stwierdzając, że organy ustalające wysokość zobowiązania podatkowego, nie są uprawnione do dokonywania zmian w ewidencji gruntów.
Skoro wiec organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i zastosował do wynikającej z tejże ewidencji powierzchni działki stawkę podatku przewidzianą w Uchwale Rady Gminy, która jest zgodna z postanowieniami art. 5 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przewidującego maksymalną stawkę podatku od gruntów pozostałych – 0.09 zł. za 1 m2 powierzchni, brak podstaw do uznania skargi za uzasadnioną.
Z wyżej wskazanych względów, uznając wniosek skarżącego o łączne rozpatrzenie spraw za nieuzasadniony, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.
/-/G.Gorzan /-/Wł.Zygmont /-/M.Skwierzyńska
LF
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło