I SA/Po 157/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2011r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2006r. do sierpnia 2007r. i od października 2007r. do grudnia 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Podatnik P. J. w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa). Uzasadniając wniosek podał, iż w kwota zobowiązania podatkowego znacznie przekracza jej aktualne możliwości finansowe. Podkreślił, że przedsiębiorstwa z branży transportowej znajdują się obecnie w ciężkiej sytuacji finansowej albowiem kryzys gospodarczy dotknął je w pierwszej kolejności. Nadto skarżący podał, iż cały czas ponosi stratę w działalności gospodarczej a kwota zobowiązania podatkowego jest w stosunku do jego możliwości płatniczych znaczna i nie ma możliwości jej uiszczenia bez poniesienia znacznego uszczerbku zarówno dla siebie jak i dla rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach - o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza możliwość takiego wstrzymania wykonania. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podatnik jest obowiązany do uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym. W niniejszej sprawie podatnik nie uczynił niczego poza złożeniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz przytoczeniem ogólnych twierdzeń o ciężkiej sytuacji materialnej bez dołączenia dokumentów potwierdzających aktualną sytuację finansową oraz ponoszone straty w działalności gospodarcze. W tym zakresie Sąd nie ma obowiązku działania z urzędu. Ogólnikowe wywody nie mogą uzasadniać twierdzenia, że wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania wykonania aktu (decyzji lub postanowienia), wskazanych w art. 61 § 3 ppsa ( tak: postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Ponadto w grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd informuje, iż w niniejszej sprawie ewentualne późniejsze zwrócenie kwoty będącej przedmiotem sporu - w przypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sprawy odwróci skutki powstałe w wyniku egzekucji. Dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.