I SA/Po 1577/97

Sentencja decyzji w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług winna w sposób jednoznaczny określić wysokość kwestionowanego przez organ skarbowy podatku należnego lub w miarę potrzeby podatku naliczonego bądź różnicy tych podatków przypadającej podatnikowi do zwrotu. Brak jest podstaw do określenia w decyzji jedynie tzw. "przypisu" czyli przypadającej podatnikowi do zapłaty kwoty podatku stanowiącej różnicę pomiędzy zadeklarowanym i zapłaconym przez niego wcześniej podatkiem od towarów i usług a podatkiem obliczonym przez organ. (...) Zgodnie z art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd nie jest związany granicami skargi. W tej sytuacji zauważyć należy, że w myśl art. 104 par. 2 Kpa decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty. W postępowaniu podatkowym istotę sprawy stanowi w przypadku wydania decyzji w trybie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Mając na względzie treść art. 2 ust. 1 wspomnianej ustawy podkreślić należy, że zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie do uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa świadczenia pieniężnego czyli podatku. W tym stanie rzeczy, jeżeli podatnik, zdaniem organu podatkowego, nie wykonał w sposób prawidłowy obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 ww. ustawy tj. nie wykonał zobowiązania podatkowego, winno to skutkować wydanie przez wspomniany organ decyzji określającej wysokość tego zobowiązania, o czym stanowi ww. art. 5 ust. 3 ustawy z 19 grudnia 1980 r. Tymczasem decyzja organu I instancji, czyli inspektora kontroli skarbowej, zamiast w sentencji określać wysokość podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień i październik 1995 r. określiła jedynie tzw. "przypis" czyli przypadającą podatnikowi do zapłaty kwotę podatku stanowiącą różnicę między zadeklarowanym i zapłaconym przez niego wcześniej podatkiem od towarów i usług a -jak należy sądzić - podatkiem obliczonym przez ten organ. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, który nie dostrzegł jej wadliwości, wobec czego rozstrzygnięcie organów obu instancji uznać należy za wydane z naruszeniem art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Sentencja decyzji w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług winna w sposób jednoznaczny określać wysokość kwestionowanego przez organ skarbowy podatku należnego lub w miarę potrzeby podatku naliczonego bądź różnicy tych podatków przypadającej podatnikowi do zwrotu. Rozstrzygnięcia w tej kwestii nie zawierają zaś sentencje wydanych w niniejszej sprawie decyzji. W tej sytuacji, mając na względzie fakt, że ustalenie tzw. przypisu stanowi czynność materialno-techniczną i nie wymaga rozstrzygnięcia w formie decyzji, uznać należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie rozstrzygają sprawy co do jej istoty tj. nie określają wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 1995 r. (...).