I SA/Po 1583/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan po rozpoznaniu 14 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007r. postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania /-/ G. Gorzan W związku z wniesieniem skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. zmniejszającą skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2007 w tym podatek od nieruchomości i podatek rolny z kwoty 200 zł na kwotę 33 zł rocznie, Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty sądowej od skargi. Przed upływem zakreślonego w wezwaniu terminu do uiszczenia opłaty sądowej skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy, stwierdzając w swoim piśmie z dnia 12.12.2007r., że nie ma pieniędzy. Wobec takiego wniosku Sąd wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który do wezwania dołączono w celu jego wypełnienia, zakreślając dla wykonania tego obowiązku termin 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia (k.11,12 i 13 akt sąd.). Mimo upływu z dniem 15 stycznia 2008r. (wtorek) terminu do nadesłania wypełnionego formularza, skarżąca tego nie uczyniła, lecz nadesłała pismo z dnia 13.01.2008r. nadane w urzędzie pocztowym dnia 14.01.2008r., w którym wezwanie, o którym wyżej mowa, określiła jako "żarty i kpiny w dobrym stylu". Następnie w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22.01.2008r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wniosła sprzeciw, w którym opisuje wiele spraw dotyczących jej osoby, wyrażając zdziwienie co do wymagania złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Zgodnie z art.260 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej określanej Ppsa – w razie wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zarządzenie to traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że sąd staje się właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie oznacza to natomiast, że czynności podjęte w sprawie przed wydaniem zarządzenia, które straciło moc wiążącą z mocy ustawy, nie mają skuteczności prawnej i należy je powtórzyć. Dlatego też należało przyjąć, że skarżąca nie wykonała, mimo wezwania Sądu (przewodniczącego tego wydziału) obowiązku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak tego wymaga art.252 §2 Ppsa, a skutkiem tego jest – w myśl art.257 tej ustawy – pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Takie rozstrzygnięcie oznacza, że Sąd ponownie wezwie skarżącą do uiszczenia opłaty sądowej od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jeżeli z zachowaniem tego terminu skarżąca złoży wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, który wyczerpująco wypełni, wniosek ten zostanie rozpoznany. Z wyżej przedstawionych powodów i na podstawie przepisów wyżej przytoczonych orzeczono, jak w sentencji postanowienia. /-/ G.Gorzan L.Sz.