I SA/Po 1606/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi W. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2008r I. oddala skargę; II. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) na rzecz adw. A. M. kwotę [...] ([...]złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym [...] ([...]) tytułem podatku od towarów i usług, [...] zł ([...]złotych) opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz[...] ([...]złotych) wynagrodzenia pełnomocnika. /-/M. Jaśniewicz /-/St. Małek /-/K. Wolna – Kubicka Burmistrz G. decyzją z dnia [...]lipca 2008r. na podstawie przepisów art. 2, art. 3, art. 3, art. 5 i art. 6 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, uchwały Rady Miejskiej z 25 października 2007r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości /Dz.Urz. Wojew. Wielkopolskiego nr 180 poz.3989/ oraz przepisu art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 ustawy Ordynacja podatkowa ustalił W.O. zobowiązanie pieniężne w kwocie [...]zł z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2008. Ustalono, iż W.O. jest właścicielem gruntu o powierzchni 1023m2 i przy uwzględnieniu stawki 0,16 za 1 m2 jest obowiązany do uiszczenia w określonych ratach należnego podatku w wysokości ustalonej w sentencji decyzji. W.O. wniósł odwołanie, domagając się jak wynika z jego treści, uchylenia decyzji Burmistrza. Wyjaśnił, iż sporny grunt stanowiący działki Nr 273 i 137/2 jest od 1959r. drogą publiczną używaną przez mieszkańców gminy. Zainteresowany uważa, iż nie powinien być obciążany podatkiem a gmina jest obowiązana przyznać mu stosowną rekompensatę za grunt, z którego nie uzyskuje żadnych korzyści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]października 2008r. na podstawie art. 233 § pkt 1 ordynacji podatkowej utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż podstawą wymiaru podatków lokalnych są zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 z zm./ dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwego starostę, w szczególności dane dotyczące prawa własności, powierzchni gruntów i ich klasyfikacji gleboznawczej. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Organ podatkowy nie posiada kompetencji do wprowadzenia ewentualnych zmian w ewidencji. Podatnik kwestionując prawidłowość zapisów ewidencji winien zwrócić się do organu prowadzącego / starosty / z żądaniem wprowadzenia stosownych zmian. Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż przedmiotowe działki w ewidencji gruntów oznaczone są jako "dr" czyli droga. Nie jest to jednak droga publiczna, w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W.O. wniósł skargę, domagając się uchylenia zaskarżonych decyzji i nie obciążenie go podatkiem od nieruchomości. Skarżący podtrzymał twierdzenie, iż od 1959 roku grunt używany jest jako droga publiczna, z której korzystają mieszkańcy gminy. Pełnomocnik skarżącego na rozprawie sądowej podkreślił, iż skarżący "nie czuje się właścicielem gruntu", gdyż nim nie włada i nie uzyskuje z niego żadnych korzyści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Stosowanie do przepisu art. 3 § 1ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co wynika z przepisu art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002r.Nr 153 poz. 1269/. Zgodnie z przepisem art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to jest przepisami ustawy o podatkach opłatach lokalnych /Dz.U. z 2006r. Nr 121 poz. 844/. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosowanie do art. 2 ust. 1 pkt 1 podlegają grunty, z tym że podatkowi temu nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle- z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Drogi publiczne, zgodnie z ustawą o drogach publicznych z 21 marca 1985 r. /Dz.U. z 2007r. nr 19 poz. 115/, ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie; 1) drogi krajowe, 2) drogi wojewódzki, 3) drogi powiatowe, 4) drogi gminne. Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu rady powiatu /art. 7 ustawy o drogach/. W świetle wskazanych przepisów należy uznać, iż przedmiotowy grunt oznaczony w ewidencji gruntów i budynków /k-9/ jako "dr" nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W szczególności nie jest to droga gminna w rozumieniu powołanego przepisu art. 7 Zasadnie zatem organ podatkowy określił skarżącemu, który jest właścicielem gruntu, należny podatek od nieruchomości. Należy podkreślić, iż w świetle art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027/ organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów /NSA II 1507/08 i II FSK 842/05. Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie może więc być podnoszony przez skarżącego problem przejęcia tego gruntu przez gminę, czy też brak możliwości uzyskiwania korzyści. Istotne jest, iż w kontekście przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunt nie jest droga publiczną i jako tzw. grunt pozostały podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki określonej w uchwale Rady Miejskiej 25 października 2007r. /pkt.1c/ Podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel i to niezależnie czy i jakie korzyści z niej uzyskuje /art.3 ust.1/. Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie art. 151 i art. 200 w zakresie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/M. Jaśniewicz /-/S. Małek /-/K.Wolna-Kubicka M. R-Ś.