I SA/Po 1607/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. Sp. z o.o. w D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa; postanawia umorzyć postępowanie. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego pismem z dnia 22 lipca 2015 r. wniosła skargę na wymienione w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Mając na uwadze braki formalne skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 sierpnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentu pełnomocnictwa procesowego wraz z dokumentem określającym sposób reprezentacji skarżącej spółki – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 09 września 2015 r. (k. [...] akt sądowych). W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 15 września 2015 r. przedłożył uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa procesowego wraz z uwierzytelnionym odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego. W omawianym piśmie pełnomocnik skarżącej wskazując na zmiany wprowadzone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a") – ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. poz. 658) stwierdził, że niniejsza sprawa stała się bezprzedmiotowa w związku z nowelizacją art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, wobec czego pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 60 p.p.s.a – skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana regulacja stanowi, że cofnięcie skargi sprowadza się w istocie do rezygnacji przez skarżącego z dochodzenia na drodze sądowej ochrony sfery jego praw i interesów, a tym samym do rezygnacji z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 2058/03, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W oparciu o powyższe regulacje należy uznać, że w badanej sprawie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 15 września 2015 r. skutecznie cofną skargę wniesioną na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 60 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.