I SA/Po 161/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi SF na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zwrócić skarżącemu kwotę [...] (słownie: [...] złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Skarżący SF pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony. Pismem z dnia [...] skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z kolei z przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W oparciu o powyższe regulacje należy uznać, że w badanej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę wniesioną na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd rozpoznając złożone przez stronę skarżącą oświadczenie nie stwierdził, aby w sprawie zachodziły wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy postępowanie sądowoadministracyjne stało się więc bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, § 2 oraz art. 60 w zw. i art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w punkcie I sentencji. Rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II sentencji niniejszego orzeczenia dokonano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.