I SA/Po 1625/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi firmy "H." w P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w W. z dnia 8 czerwca 2001 r. (...) w przedmiocie wartości celnej towaru - oddala skargę. Dyrektor Urzędu Celnego w P. dopuścił do obrotu na polskim obszarze celnym katalogi handlowe zakupione w Niemczech przez firmę "H.". Wymierzył należne cło na podstawie przedstawionych przez importera faktur oraz deklaracji wartości celnej dołączonych do zgłoszenia celnego JDA SAD (...) z dnia 16 kwietnia 1998 r., (...) z dnia 13 sierpnia 1998 r., (...) z dnia 13 sierpnia 1998 r., (...) z dnia 2 października 1998 r., (...) z dnia 19 stycznia 1998 r. W wyniku kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy celnych w siedzibie firmy w dniu 3 lutego 1999 r. ujawniono dodatkowe faktury dotyczące zakupionych katalogów, z których wynikało, że firma "H." poniosła dodatkowe koszty opracowania poligraficznego oraz całościowego montażu zdjęć produktów gotowych do prezentacji katalogowych. Mając na względzie powyższe ustalenia kontroli celnej - Dyrektor Urzędu Celnego w P. wznowił postępowania w sprawie poszczególnych zgłoszeń i następnie decyzją z dnia 10 grudnia 1999 r., uznał za nieprawidłowe wymienione wyżej zgłoszenia SAD w części dotyczącej wartości celnej towaru oraz kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę długu celnego w wysokości 16.734,70 zł, stanowiącą różnicę między kwotą należną a zapłaconą. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 8 czerwca 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej uznania za nieprawidłowe zgłoszenia JDA SAD (...) z dnia 9 stycznia 1998 r. i umorzył postępowanie w tej sprawie oraz uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy prawnej ustalenia wartości celnej dla towarów objętych pozostałymi zgłoszeniami celnymi, orzekając że stanowi ją art. 23 par. 9, a nie art. 30 par. 1 pkt 2 "d" Kodeksu celnego. W pozostałej części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, że decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w P. z dnia 10 grudnia 1999 r. była drugą decyzją w sprawie zgłoszenia SAD (...) z dnia 9 stycznia 1998 r. i została wydana bez uchylenia poprzedniej decyzji z dnia 20 maja 1998 r. (...), co oznacza, iż orzeczono dwukrotnie w tej samej sprawie i dlatego Prezes GUC wyeliminował tę decyzję z obrotu i umorzył postępowanie. Prezes GUC wskazał ponadto, co następuje: Firma "H." dokonała zakupu katalogów reklamowych w niemieckiej firmie zgodnie z fakturami o numerach (...) z 14 kwietnia 1998 r., (...) z 11 sierpnia 1998 r., (...) z 11 sierpnia 1998 r., (...) z 29 września 1998 r. i (...) z 7 stycznia 1998 r. Faktury obejmowały płatności za druk i koszty papieru użytego do wyprodukowania katalogów reklamowych "jesień 98" i "styczeń 98". Z załączonych deklaracji wartości celnej wynika, że kupujący jest powiązany ze sprzedającym, który posługuje się tą samą nazwą. Urząd Celny w P. nie wyjaśnił, co oznacza ww. adnotacja umieszczona na fakturach, "koszty druku i papieru", ani też nie zbadał czy powiązanie wpłynęło na wartość transakcyjną. W zgłoszeniach celnych SAD pole 5 deklaracji wartości celnej /numer i data kontraktu/ pozostało niewypełnione. W wyniku kontroli postimportowej ujawniono następujące faktury (...) z dnia 14 kwietnia 1998 r., (...) z dnia 11 sierpnia 1998 r., (...) z dnia 29 września 1998 r., (...) z dnia 7 stycznia 1998 r. 2 adnotacji na ww. fakturach wynika, że dotyczyły one płatności za skład poligraficzny. W protokole pokontrolnym określono je jako "koszty opracowania poligraficznego oraz całościowego montażu zdjęć produktów gotowych do prezentacji katalogów". Trudno jest stwierdzić, skąd pochodzi takie określenie. Jednocześnie ww. faktury noszą identyczne daty wystawienia jak faktury załączone do zgłoszeń celnych. Wszystkie faktury dodatkowe informowały, że dotyczą towaru, artykułu oznaczonego numerem 9999 /ten sam numer figuruje na fakturach załączonych do zgłoszeń celnych/. W przedmiotowej sprawie całkowita płatność za katalogi rozbita została na dwie faktury. Jest rzeczą oczywistą, że kupujący, zamawiając wydrukowanie katalogów w języku polskim, musiał zapłacić nie tylko za sam druk i papier, ale również za czynności związane z przygotowaniem składu i inne usługi poligraficzne. Tak więc zgodnie z art. 23 par. 9 Kodeksu celnego ww. płatności winny być doliczone do wartości celnej przywożonego towaru. Prezes Głównego Urzędu Ceł uwzględnił podniesiony-w odwołaniu strony zarzut dotyczący błędnie powołanej podstawy prawnej, to jest art. 30 par. 1 pkt 2 lit. "d" Kodeksu celnego. Istotnie, -w przedmiotowej sprawie kupujący nie dostarczył sprzedającemu bezpośrednio lub pośrednio, bezpłatnie lub po obniżonej cenie prac i usług technicznych, które zostały wykorzystane do produkcji lub sprzedaży przywiezionych towarów, lecz zapłata za katalogi została rozbita na dwie płatności, jak już wyżej wyjaśniono. Prezes GUC nie zgodził się z twierdzeniem strony, że faktury dodatkowe opiewały na usługi niezwiązane z przygotowaniem prezentacji artykułów zamieszczonych w danym katalogu, czyli nie miały żadnego związku z przywożonym towarem. Nie można ich zatem traktować w kategorii opłat wymienionych w art. 23 par. 10 Kodeksu celnego, które nie stanowią elementu składowego wartości celnej towarów. Wymieniony przepis dotyczy podjętych przez kupującego i udokumentowanych działań, prowadzonych na jego własny rachunek /reklama, promocja, gwarancja/. W świetle zebranych dokumentów płatności zawarte w dodatkowych fakturach trudno potraktować jako działania podjęte przez kupującego na własny rachunek. Kupujący nie przedstawił ani kontraktu, ani dodatkowej korespondencji lub innych dokumentów, które potwierdzałyby, że takie działania zostały podjęte. Płatności zostały dokonane za czynności wykonane za granicą, a więc znajdujące się w sferze działania dostawcy, a nie importera po przywozie towaru na polski obszar celny. Zatem Dyrektor Urzędu Celnego w P. prawidłowo ustalił wartość celną towaru, a skorygowaniu podlegała jedynie podstawa prawna decyzji. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka z o.o. w P. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, to jest w części dotyczącej uznania za nieprawidłowe zgłoszeń celnych SAD (...). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 23 par. 9 i art. 23 par. 10 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - kodeks celny, artykułu 8 Porozumienia w sprawie artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu stanowiącego załącznik do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu /WTO/ sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 98 poz. 483 ze zm./. Spółka wskazywała, że w fakturach, załączonych do zgłoszeń celnych SAD, została wskazana cała cena należna za przedmiotowe katalogi reklamowe /art. 23 par. 1 Kodeksu celnego/. Organy celne pominęły wyjaśnienia skarżącej spółki, że ujawnione w wyniku kontroli postimportowej faktury (...), dotyczyły opracowań poligraficznych, które mogły być, lecz faktycznie nie były, wykorzystywane w importowanych katalogach. Organ II instancji nie odniósł się do przedstawionych przez Skarżącego etapów realizacji prezentacji produktów. Należy bowiem odróżnić dwie odrębne usługi: 1/ usługę polegającą na opracowaniu prezentacji znacznej liczby artykułów, 2/ usługę polegającą na wytworzeniu katalogu - towaru /obejmującą opracowanie graficzne, skład, montaż, prace poligraficzne, zakup papieru i druk/, przy "wykorzystaniu jedynie części opracowanych uprzednio prezentacji artykułów. Z przygotowanej prezentacji ok. 3.000 artykułów, będącej fazą wstępną, wybierane jest ok. 1.000 właściwych produktów do zamieszczenia w katalogu. Pozostała część prezentacji nie zostaje wykorzystana do produkcji katalogu. Ujawnione w trakcie kontroli faktury dotyczyły zapłaty za usługę przygotowania prezentacji ok. 2.000 artykułów, które nie zostały wykorzystane do ich produkcji. Bezpodstawne zatem jest dodanie kosztów opracowania niewykorzystanych prezentacji do wartości celnej katalogów. Ponadto strony umowy o wykonanie katalogów w korespondencji wskazały jednoznacznie, iż warunkiem sprzedaży towarów /katalogów/ w żadnym razie nie była zapłata za faktury (...), /pisma z 14 kwietnia 1998 r., 11 sierpnia 1999 r. i 29 września 1998 r./. Znajdujący się na wszystkich fakturach nr 9999 jest w systemie komputerowym zarezerwowany do wprowadzenia dowolnego tekstu, co potwierdzają załączone do skargi kopie innych dokumentów. Zdaniem Skarżącej zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 23 par. 10 Kodeksu celnego, stosownie do którego nie dolicza się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywiezionych towarów: - podjętych przez kupującego udokumentowanych działań dokonanych na jego własny rachunek, - działań niewymienionych w art. 30 Kodeksu celnego, nawet jeśli takie działania zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą. Działania podjęte przez kupującego zostały udokumentowane ujawnionymi w toku kontroli fakturami i były podjęte na rachunek kupującego, który był zobowiązany zapłacić za nie i nie ma znaczenia fakt, że wykonano je za granicą. Skarżący wskazał również, iż koszty wykonania prezentacji niewykorzystanych w importowanych katalogach nie mogą zostać zakwalifikowane do żadnej z kategorii wymienionych w art. 30 Kodeksu celnego. Artykuł 30 Kodeksu celnego został oparty na artykule 8 porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu i zgodnie z dyspozycją art. 8 pkt 4 porozumienia przy ustaleniu wartości celnej nie będzie się dokonywać doliczeń do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w tym artykule. Konsekwencją takiego zapisu jest niedopuszczalność doliczenia do wartości celnej towarów kosztów innych niż wymienione w zamkniętym katalogu określonym w art. 8 porozumienia. Zważywszy, że art. 30 Kodeksu celnego stanowi inkorporację postanowień art. 8 pkt 1 wspomnianego porozumienia oraz zważywszy na określoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę nadrzędności umowy międzynarodowej nad ustawą strona stwierdziła, że nie jest możliwe powiększanie wartości transakcyjnej o koszty, które nie zostały wymienione w art. 30 Kodeksu celnego. Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Brak jest podstaw do twierdzenia, że organy celne naruszyły przepisy art. 23 par. 9 i par. 10 Kodeksu celnego i artykułu 8 porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu stanowiącego załącznik do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu /WTO/ sporządzonego w Marakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. /Dz.U. 1995 nr 98 poz. 483 ze zm./. Zgodnie z art. 23 par. 1 Kodeksu celnego "wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedawcy w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Co do ceny faktycznie zapłaconej, to z całokształtu materiału zgromadzonego w postępowaniu przed organami celnymi wynika, że organy te prawidłowo przyjęły, iż ustalony stan faktyczny "wyczerpuje tę część art. 23 par. 9 Kodeksu celnego, która stanowi, że ceną faktycznie zapłaconą jest całkowita płatność dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec, lub na korzyść, sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów. Skarżąca spółka sprowadziła katalogi reklamowe z Niemiec i zapłaciła za nie oprócz należności wynikających z faktur dołączonych do zgłoszeń celnych SAD także sumy wynikające z faktur dodatkowych, ujawnionych w czasie kontroli postimportowej. Istota sprawy tkwi w tym, że Skarżąca nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie swojej tezy, że faktury ujawnione w toku kontroli obejmują należność za 2.000 prezentacji niewykorzystanych w zakupionych katalogach. Nie wynika to ani z powołanych w skardze pism firmy "H.", ani z treści samych faktur. Przeciwnie, z ujawnionych faktur wynika, że dotyczą one kosztów składu poligraficznego katalogu "jesień 98" i "styczeń 98", a więc tych samych katalogów, które zostały wskazane w fakturach dołączonych do zgłoszeń celnych SAD i w których wskazano, że obejmują one koszty druku i papieru. Faktury mają te same daty i noszą kolejne numery pozwalające przyporządkować je do siebie (...) z 14 kwietnia 1998 r., (...) z 11 sierpnia 1998 r., (...) z 29 września 1998 r., (...) z 7 stycznia 1998 r. Trafnie zatem przyjęły organy celne, że łącznie koszty te dotyczą wartości celnej katalogów, jako sumy kosztów druku, papieru, poligraficznych, składu, montażu czy innych czynności podejmowanych W procesie wytworzenia tego towaru. Nie są to żadne koszty uboczne transakcji w rodzaju udokumentowanych działań, o których mowa w art. 23 par. 10 Kodeksu celnego, ani też koszty wymienione w art. 30 lub jakiekolwiek inne koszty dodatkowe tam niewymienione. Okoliczność, iż jakaś część artykułów nie trafiła do katalogu, nie powoduje automatycznego ich wyłączenia z kosztów produkcji katalogu. Tę okoliczność Skarżąca winna udokumentować, np. przedkładając kontrakt, kalkulację kosztów itp., na co wskazywano w decyzjach. Powyższe wskazuje na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 8 porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego (...) w Marakeszu. W tych okolicznościach organy celne zobowiązane były z mocy prawa do podjęcia niezbędnych działań "w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego i uwzględnienia nowych dodatkowych, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych powodów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało skargę oddalić i dlatego orzeczono jak w sentencji.