I SA/Po 1635/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Jerzy Małecki NSA Gabriela Gorzan (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę /-/J. Małecki /-/M. Jaśniewicz /-/G.Gorzan Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2007 r., złożonym w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko W. K., na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., w związku z istnieniem zaległości z tytułu - podatku od towarów i usług - za: IV, X, XI 2004 r., za IV, XI, XII 2005 r., XI-XII 2006 roku, podatku dochodowego od osób fizycznych (jako płatnik) za okres od VI - XII 2006 oraz odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005 r., działający przez zawodowego pełnomocnika zobowiązany wniósł m.in. o "umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości". Wskazał, że decyzją z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. rozłożył zaległość podatkową - podatek od towarów i usług za XII 2003, IV, VII, IX, X, XI, XII 2004 r. i II, IV, XI, XII 2005 w kwocie [...]zł wraz z odsetkami - [...]zł na dziewięć rat płatnych od kwietnia 2006 r. do grudnia 2006 r. Zobowiązany stwierdził, że ze względu na stan zdrowia nie zrealizował postanowień przedmiotowej decyzji. Do wniosku dołączono kserokopie dokumentacji lekarskiej, która zdaniem pełnomocnika strony "bezspornie wykazały, że w stosunku do podatnika może mieć zastosowanie art. 67a § 1 ust. 3 ordynacji podatkowej. Zobowiązany wskazał, iż Urząd Skarbowy wyegzekwował od niego ponad [...] zł, a egzekucja może mieć miejsce tylko w przypadku uchylenia decyzji o rozłożeniu zaległości podatkowej na raty, który to wymóg nie został spełniony. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. postanowieniem z dnia [...]r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazując, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 59 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) uzasadniające umorzenie postępowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Podkreślił, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte pomimo obowiązywania decyzji o rozłożeniu spłaty zaległości podatkowych na raty. Dopiero po uchyleniu tej decyzji możliwe jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wskazał także, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, bowiem wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego "miał wywołać skutki dopiero po pozytywnym rozpatrzeniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O." wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 i art. 59 § 1 u.p.e.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając w uzasadnieniu pogląd organu pierwszej instancji i podkreślając, iż złożenie wniosku o umorzenie należności objętych tytułami wykonawczymi skierowanymi do egzekucji, nie wyczerpuje żadnej z ustawowych przesłanek z art. 59 § 1 u.p.e.a., a postępowanie w przedmiocie przyznania ulgi podatkowej w zakresie umorzenia zaległości podatkowych i umorzenia postępowania egzekucyjnego są postępowaniami niezależnymi. W sprawie nie wystąpiła także, w ocenie organu, przesłanka z art. 59 § 2 u.p.e.a., bowiem dokonane czynności egzekucyjne świadczyły o możliwości wyegzekwowania kwot zaległości objętych tytułami wykonawczymi. W skardze W. K. wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu drugiej instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sygn. akt [...]i [...], o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Komornika Sądowego Rewir II przy Sądzie Rejonowym w O., sygn. akt [...], o przeprowadzenie dowodu z Regulaminu Izby Skarbowej w P. i ze Statutu Izby Skarbowej w P. zatwierdzonego przez Ministra Finansów. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 210 § 1 pkt 8 ordynacji podatkowej poprzez podpisanie postanowienia przez osobę nieuprawnioną i przez jego wydanie przez "nieuprawnioną Izbę Skarbową w P. - Ośrodek Zamiejscowy w K." art. 210 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej przez wydanie postanowienia zawierającego niewystarczającą podstawę prawną, art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej przez niewystarczające uzasadnienie podstawy prawnej, art. 187 § 1 ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie całokształtu zebranego materiału dowodowego i niewłaściwą interpretację zebranego w sprawie materiału dowodowego Nadto skarżący wniósł o "zbadanie i stwierdzenie", iż wydanie przez Ministra Finansów zarządzenia Nr 13 z 20 czerwca 2006 r., ma mocy którego wprowadzono Ośrodki Zamiejscowe Izb Skarbowych było niezgodne z prawem ze względu na: - brak ustawowej delegacji dla Ministra Finansów do powołania ośrodków zamiejscowych Izb Skarbowych, o tych samych kompetancjach co Izby skarbowe, - fakt, iż pracownicy ośrodków zamiejscowych posiadają w stosunku do podatników takie same kompetencje co pracownicy Izby Skarbowej - brak czytelnego usytuowania tych ośrodków, a także ich dyrektora w strukturze organizacyjnej Izby Skarbowej, oraz - wprowadzenie zasady, że "aktem promulgacyjnym dla regulaminu Izby Skarbowej jest tablica obwieszczeń a nie dziennik urzędowy Ministra Finansów" W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż ośrodek zamiejscowy izby skarbowej nie jest uprawniony do wydawania decyzji, bowiem nie jest organem podatkowym. Nadto zaskarżone postanowienie (błędnie nazywane przez skarżącego decyzją) podpisane zostało przez H. G. - kierownika oddziału orzecznictwa, a nie wiadomo, czy działała ona z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w P., czy Dyrektora Izby Skarbowej w P. - Ośrodek Zamiejscowy w K., brak jest podstaw prawnych do udzielenia w obu przypadkach pełnomocnictwa do wydania postanowienia Kierownikowi Oddziału Orzecznictwa Ośrodka Zamiejscowego. Skarżący podkreślił, że Regulamin Izby Skarbowej w P. nie został opublikowany, § 8 Statutu Izby Skarbowej stanowi, że powinien on być wywieszony na tablicy ogłoszeń w siedzibie izby, co jest niezgodne z prawem, bowiem powinien on być opublikowany w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów. Nadto nie wiadomo, czy regulamin został zatwierdzony przez Ministra Finansów. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał na istniejące, jego zdaniem, niejasności związane z treścią Załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z 20 czerwca 2006 r. (s. 4-5 skargi, punkt 3, 4, 5, 6, 8, 9 i 10) dotyczące usytuowania ośrodka zamiejscowego dyrektora takiego ośrodka w strukturze izby skarbowej, statusu prawnego takiego dyrektora, jego kompetencji oraz wskazał na niską rangę wymienionego aktu oraz poddał w wątpliwość zakres upoważnienia do podpisania postanowienia ze względu na ograniczenia kwotowe. Wskazał także, że z art. 5 ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych nie wynika możliwość powoływania ośrodków zamiejscowych. Reasumując skarżący podniósł, że brak jest normy prawnej, która uprawniała Ministra Finansów do tworzenia ośrodków zamiejscowych Izb Skarbowych z takimi samymi kompetencjami, jak izba skarbowa, takie działanie Ministra jest niezgodne z ustawą o urzędach i izbach skarbowych, co powoduje, że postanowienie jest z mocy prawa nieważne. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż postanowienie zostało wydane przez podmiot uprawniony, a podpisane przez osobę do tego upoważnioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, iż skarżący powołał się na przepisy ordynacji podatkowej, które w sprawie nie znajdują zastosowania, skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu tym, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Błędna podstawa prawna zarzutów nie zwalniała jednak Sądu od obowiązku ich merytorycznego rozpoznania, bowiem zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) rozpoznając sprawę Sąd nie jest związany jej zarzutami, ani podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi, tytułem usystematyzowania dalszych rozważań, podkreślenia wymaga na wstępie, iż dotyczą one w znacznej części naruszenia, przepisów ustrojowych, to jest dotyczących struktury i budowy Izby Skarbowej, a z drugiej - przepisów postępowania. Przepisy ustrojowe, jako takie pozostają poza zakresem uregulowania ustaw procesowych, w tym znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Kodeksu postępowania administracyjnego, co jednak nie oznacza, że nie pozostają bez wpływu na prawidłowość stosowania przepisów procedury przez organy i zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Z tego względu ocena zarzutów w tym zakresie jest konieczna. Jednocześnie zwrócić trzeba uwagę, na występujący w skardze bałagan terminologiczny dotyczący określania podmiotu, który wydał zaskarżone postanowienie, którego skarżący między innymi nazywa "Ośrodkiem Zamiejscowym Izby Skarbowej" (s. 3 skargi), "Dyrektorem Ośrodka Zamiejscowego: (s. 4 skargi). Stwierdzić trzeba, iż organem, który wydał zaskarżone postanowienie jest Dyrektor Izby Skarbowej w P., jako organ wyższego stopnia, w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a. w odniesieniu do Naczelnika Urzędu Skarbowego i będący na podstawie art. 23 § 1 i 23 § 4 pkt 1 u.p.e.a. organem odwoławczym od postanowień Naczelnika. Okoliczność ta wobec sformułowania sentencji zaskarżonego postanowienia "Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymuje zaskarżone postanowienie w mocy" nie ulega kwestii, a fałszywe założenia zawarte w skardze, stanowiące zresztą podstawę do wywodzonych w nich tez, czyni część zarzutów absurdalnymi, skarżący kwestionuje bowiem w nich nie tyle zaskarżone postanowienie, co przypisane mu przez siebie przymioty, których zaskarżone orzeczenie nie posiada. Powyższe zastrzeżenia dotyczą tak argumentacji zawartej na s. 3 skargi, punkt I.1., gdzie skarżący zarzuca, że ośrodek zamiejscowy nie jest uprawniony do wydawania decyzji, ponieważ nie jest organem, na s. 4 (2 akapit), czy s. 5 (punkt 4 i 9) skargi, gdzie skarżący pisze o Dyrektorze Ośrodka Zamiejscowego (odróżniając go od Dyrektora Izby Skarbowej) i kwestionując jego kompetencje, pomimo, iż taki podmiot w ogóle w sprawie nie występował. Pomijając zatem wskazane dwuznaczności, skarga zasadniczo koncentruje się w swoich zarzutach z jednej strony na kwestionowaniu struktury izby skarbowej i zgodności z prawem funkcjonowania (i powołania) ośrodka zamiejscowego w ramach tej struktury, z drugiej na braku posiadania przez pracownika Izby Skarbowej w P. - Ośrodek Zamiejscowy w K. upoważnienia do podpisania zaskarżonego postanowienia, w końcu podnosząc także naruszenie swoich praw przez niemożność zapoznania się z aktami regulującymi te kwestie. Odnosząc się do kwestii legalności zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia przepisów ustrojowych, regulujących wspomnianą strukturę i budowę aparatu pomocniczego Dyrektora Izby Skarbowej, jakim jest Izba Skarbowa zauważyć należy, iż wbrew przeciwnym twierdzeniom skarżącego, Minister Finansów posiada upoważnienie ustawowe do ustanowienia ośrodków zamiejscowych izb skarbowych, zakres delegacji ustawowej dla Ministra Finansów w tym zakresie został ustalony w art. 5 ust. 10 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 Nr 121 poz. 1267 ze zm.), zgodnie z którym Minister Finansów określa, w drodze zarządzenia, organizację urzędów i izb skarbowych oraz nadaje im statuty. Zgodnie z § 5 ust. 3 wydanego w ramach tego upoważnienia w dniu 20 czerwca 2006 r. Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów (Dz. Urz. MF Nr 7, poz. 55 ze zm.), w izbach skarbowych mogą funkcjonować ośrodki zamiejscowe, przy czym - zgodnie z Załącznikiem nr 3 do zarządzenia, w którym wskazano wykaz siedzib ośrodków zamiejscowych izb skarbowych Izba Skarbowa w P. posiada takie ośrodki w K. i P.. Zgodnie ze stanowiącym Załącznik nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Statutem Izby Skarbowej w skład izby skarbowej wchodzą komórki organizacyjne, które sprawują merytoryczny nadzór nad działalnością podległych urzędów skarbowych w zakresie swojej właściwości (§ 1 ust. 1 i § 4 Statutu). Nietrafne są w związku z tym zarzuty skargi, iż Ośrodek Zamiejscowy w K. został powołany bez podstawy prawnej. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie, (s. 5 skargi), iż tworzenie ośrodków zamiejscowych wykracza poza granice ustawowego upoważnienia z art. 5 ust. 10 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, skoro w przepisie tym mowa o organizacji izb skarbowych, a ośrodek zamiejscowy, na co zresztą wskazuje sam skarżący (s. 3 skargi) stanowi wewnętrzną (i jak wynika z cytowanych przepisów - jedną z wielu) jednostkę organizacyjną izby skarbowej. Ogólnikowe odwołanie się przez skarżącego do wykładni pozajęzykowej (racjonalnego ustawodawcy - s. 5 skargi) nie zawiera żadnej logicznej argumentacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego przez podpisanie postanowienia przez osobę nieuprawnioną, podkreślenia wymaga, iż w myśl z § 6 ust. 1 Statutu stanowiącego Załącznik Nr 5 do Zarządzenia Ministra dyrektor izby skarbowej nadaje, na podstawie statutu, regulamin organizacyjny izby, który powinien określać (§ 6 ust.2 pkt 5) zakres stałych uprawnień - wicedyrektora, głównego księgowego, naczelników wydziałów, kierowników komórek organizacyjnych i innych pracowników zatrudnionych na stanowiskach samodzielnych - do wydawania decyzji, podpisywania pism i wyrażania stanowiska izby.. Zarządzeniem Nr 43/06 Dyrektor Izby Skarbowej w P. dnia 28 grudnia 2006 r. nadał Izbie Skarbowej w P. Regulamin Organizacyjny, stanowiący - zgodnie z § 1 ust. 1 tego zarządzenia, załącznik nr 1. Regulamin ten określa m.in. zakres stałych uprawnień (§ 1 Regulaminu) i przewiduje, iż w skład Izby Skarbowej wchodzą m.in. ośrodki zamiejscowe - m.in. Ośrodek Zamiejscowy w K. - w tym Oddział Orzecznictwa (§ 4 ust. 1 pkt a tiret trzecie). Ośrodkiem Zamiejscowym w K. - zgodnie z § 17 ust. 1 lit. b Regulaminu - kierują pracownicy Izby Skarbowej wyznaczeni przez Dyrektora Izby Skarbowej, którzy m.in. podpisują sprawy należące do zakresu zadań ośrodka zamiejscowego, przy czym zakres stałych uprawnień -wicedyrektorów, głównego księgowego, kierowników komórek organizacyjnych i innych pracowników zatrudnionych na stanowiskach samodzielnych - do wydania decyzji, podpisywania pism i wyrażania stanowiska izby w określonych sprawach zawiera załącznik nr 4 do regulaminu. W § 2 ust. 3 Załącznika Nr 4 w komórkach organizacyjnych rozstrzygających w postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz w sprawach rachunkowości podatkowej Dyrektor upoważnił kierownika oddziału w sprawach do 50.000 zł do podpisywania postanowień. Wymieniona działała przy tym w ramach, wynikającego z wewnętrznej struktury Izby, właściwości miejscowej, bowiem zgodnie z § 48 ust. 10 i 11 Regulaminu do zadań Ośrodków Zamiejscowych należy m.in. orzecznictwo w sprawach egzekucji. Zgodnie z Załącznikiem Nr 1 do Regulaminu zasięg działania Izby Skarbowej - orzecznictwo w drugiej instancji obejmuje dla Ośrodka Zamiejscowego w K. - US O.. W związku z powyższym, niezasadny jest zarzut skargi, iż Kierownik Oddziału Orzecznictwa była osobą nieuprawnioną do podpisania zaskarżonego postanowienia, bowiem uprawnienie do podpisania postanowienia wynikało z wymienionych wyżej postanowień i udzielonego stałego upoważnienia przez Dyrektora Izby Skarbowej w P.. Na marginesie wskazać można, iż przedłożone do akt sprawy upoważnienia imienne dla H. G., wobec istnienia jej stałych uprawnień wynikających z powołanych aktów, były zbędne. Odnosząc się do zarzutów kwestionujących sposób upublicznienia Regulaminu (s. 4 skargi), zauważyć można, iż wskazując na potrzebę publikacji Regulaminu w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów i zrównując brak takiej publikacji ze stanem naruszenia prawa, skarżący nie wskazał przepisów, które w ten sposób naruszono. Tymczasem, co jest niekwestionowane, zgodnie z § 8 Statutu Izby Skarbowej (stanowiącego załącznik nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów), regulamin organizacyjny izby skarbowej powinien być wywieszony na tablicy ogłoszeń w siedzibie izby. Przypadki, w których określony akt (informacja) są publikowane w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów wynikają z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2007 Nr 68 poz. 449) i nie dotyczą one omawianej sytuacji. Skarżący mógł zapoznać się z regulaminem zarówno w siedzibie izby skarbowej, jak i korzystając z jej strony internetowej, stąd zarzut, iż nie ma do regulaminu dostępu, nie zasługiwał na uwzględnienie, tym bardziej, iż skarżący nie wskazał w żaden sposób, jaki - istniejąca w jego ocenie wadliwość - miała wpływ na wynik postępowania oraz sam przyznał, że z Regulaminem się zapoznał, skoro stwierdził (s. 4 pkt 2 skargi), iż brak w nim adnotacji o zatwierdzeniu przez Ministra Finansów. Odnosząc się do tego ostatniego zarzutu wskazać jednak trzeba, iż wbrew twierdzeniu skarżącego, na s. 37 Regulaminu znajduje się stosowne jego zatwierdzenie przez Ministra Finansów. Oceniając postanowienia organów co do meritum, do czego Sąd jest zobowiązany, nie będąc związanym - zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. - zarzutami skargi, to jest co do prawidłowości uznania, iż w sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, należy podzielić pogląd zaprezentowany przez organy obu instancji, iż takich podstaw nie było i wyrazić wątpliwość co do tego, na czym skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, oparł wniosek, skoro nie tylko nie wskazano w nim podstawy prawnej umorzenia, ale i sytuacji, która odpowiadałaby którejkolwiek z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. Art.59 §1 u.p.e.a. zawiera zamknięty katalog obligatoryjnych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, z których żadna nie wystąpiła w sprawie, a bezsporne było, że nie wystąpiła także przesłanka fakultatywna z art. 59 § 2 u.p.e.a., to jest nie istniały podstawy do twierdzenia, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (skarżący posiadał ruchomości, a we wniosku wskazywał, iż wyegzekwowano już od niego ponad [...] zł). Strona powołując się na decyzję o umorzeniu zaległości podatkowej z dnia [...]r., pominęła fakt, iż zakres przedmiotowy tej decyzji, jak i obowiązku objętego postępowaniem egzekucyjnym nie był tożsamy. Toczące się postępowanie egzekucyjne w chwili złożenia wniosku dotyczyło zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług - za: IV, X, XI 2004 r., za IV, XI, XII 2005 r., XI-XII 2006 roku, podatku dochodowego od osób fizycznych (jako płatnik) za okres od VI - XII 2006 oraz odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2005, a decyzja ratalna dotyczyła jedynie części wyżej wymienionych zaległości (podatku od towarów i usług za IV, X, XI 2004 oraz IV, XI i XII 2005 r.). Skoro decyzja o rozłożeniu na raty nie dotyczyła w całości zaległości objętych postępowaniem egzekucyjnym, to - w zakresie nią nie objętym - nie mogła wpływać na postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od powyższego, niesporne w sprawie było, bowiem przyznał to sam skarżący we wniosku, iż decyzja ratalna nie została przez niego wykonana. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 259 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej - wygasła ona z mocy prawa i z momentem wygaśnięcia wygasły także uprawnienia przysługujące stronie na mocy tej decyzji. Jako taka, nie mogła ona wywoływać żadnych skutków w sferze postępowania egzekucyjnego, a w szczególności skutkować jego umorzeniem. Wygaśnięcie decyzji z mocy prawa nie wymaga stwierdzenia decyzją organu podatkowego, bowiem nie ma ku temu podstawy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2006, s. 946). Zaskarżone postanowienie wydane zostało zatem z powołaniem właściwej podstawy prawnej, przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności sprawy wynikających z dostępnego i zupełnego w zakresie istotnym dla wydania rozstrzygnięcia materiału, a przeciwne twierdzenia skargi, bliżej nieuzasadnione, nie mogły zostać uwzględnione. Sformułowany w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z akt podatkowych o sygnaturze [...] i [...] oraz dowodu z akt sprawy komornika podlegał oddaleniu, bowiem przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów przez Sąd, zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., może nastąpić, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W sprawie takie wątpliwość nie występowały (możliwa była ocena istnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie samego wniosku, jak i niespornych okoliczności faktycznych), a nie sposób dopatrzeć się związku wskazanych dokumentów ze wskazanymi w skardze zarzutami dotyczącymi struktury Izby Skarbowej i istnienia upoważnienia do podpisania postanowienia. Nadto pełnomocnik skarżącego nie wskazał, na jaką okoliczność miały być wskazane dowody przeprowadzone i dlaczego nie powołał ich w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro zatem w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze norm prawa ustrojowego i procesowego, a organy prawidłowo uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania wymienione w § 59 § 1 i 2 u.p.e.a., na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić. /-/ J. Małecki /-/ M. Jaśniewicz /-/ G. Gorzan