I SA/Po 1694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata wniosła skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. Do skargi dołączono sporządzony tego samego dnia wniosek o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji. Uzasadniając wniosek o udzielenie stronie skarżącej ochrony tymczasowej pełnomocnik wskazał w pierwszej kolejności powołując się na postanowienia art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a") na fakt, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, od których uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności zaznaczając jednocześnie, że żadna ustawa nie wyłącza wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. Dalej pełnomocnik skarżącej wskazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, wskazując przy tym, że konsekwencje egzekucji kwoty [...] zł mogą być trudne do odwrócenia dla skarżącej z uwagi na jej stan majątkowy i rodzinny. W kontekście zaprezentowanej argumentacji podniesiono, iż późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji bowiem branża w której pracuje skarżąca, wymaga ciągłych nakładów finansowych, a działalności gospodarczej nie można wykonywać bez wydatków na paliwo, ubezpieczenie i przeglądy techniczne. W ocenie strony skarżącej egzekucja nałożonej kary pieniężnej pozbawi ją płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zauważono również, że taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowić trudny do odwrócenia skutek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc poczynione powyżej rozważania do realiów zawisłej przed sądem sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów w świetle których można by uznać, że wykonanie objętej skargą decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu powołała się co prawda na przesłanki warunkujące zgodne z jej żądaniem rozstrzygnięcie, jednak przedstawiona w tym zakresie argumentacja jest gołosłowna. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest orzeczeniem o prawach konkretnego podmiotu, przy czym w interesie strony skarżącej pozostaje takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zdarzeń. W interesie składającego wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej pozostaje przy tym poparcie swoich twierdzeń stosownymi dokumentami bowiem udowodnienie czy też nawet uprawdopodobnienie okoliczności warunkujących zgodne z żądaniem strony rozstrzygnięcie wniosku w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez stronę, ze okoliczności takie istnieją [por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn. akt II FZ 1419/14 – dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. W ślad za orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty [tak: postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13 – dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Należy przy tym również zaznaczyć, że w aktach sądowych brak jest dokumentów takich chociażby jak złożony przez skarżącą wniosek o przyznania prawa pomocy, w świetle których możliwe byłoby dokonanie przez Sąd samodzielnej oceny czy sytuacja majątkowa i finansowa skarżącej w porównaniu z wynikającym z zaskarżonej decyzji obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej w kwocie [...] zł uzasadnia twierdzenie, że wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku może skutkować dla skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejsze sprawie mając na uwadze, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących zgodne z jej żądaniem rozstrzygnięcie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej oraz fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł z urzędu Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy należało odmówić wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.