I SA/Po 1716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia umorzyć postępowanie z wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy. Skarżący M. P., reprezentowany przez brata R. P., pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. R. P. działając w imieniu własnym (por. rubryka 2.1. wniosku - wnioskodawca i jego adres, rubryka 15 wniosku - podpis wnioskodawcy) wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego, ustanowienie adwokata. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r., działając na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. W motywach orzeczenia wskazano, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego, a nie pełnomocnika, który nie jest stroną postępowania. W ustawowym terminie R. P. złożył sprzeciw od powyższego postanowienia podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W sprzeciwie pełnomocnik skarżącego złożył również kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy znajdzie zastosowanie norma zawarta w przepisie art. 249a P.p.s.a., a postępowanie zainicjowane wnioskiem R. P. 30 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego i ustanowienie adwokata, należy umorzyć. Podkreślenia wymaga, że R. P. nie jest skarżącym, a wyłącznie pełnomocnikiem skarżącego M. P. Zgodnie zaś z art. 243 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy może więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego M. P., a nie jego pełnomocnika R. P. Sąd zaznacza, że wprawdzie pełnomocnik może podpisać w imieniu strony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, a więc może go także wypełnić (por. uchwała NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 11/09, postanowienie NSA z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt I OZ 709/08, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), jednakże dane zawarte w formularzu muszą dotyczyć wyłącznie strony postępowania, a nie jej pełnomocnika (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II OZ 1220/15 dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji poczynionych wyżej uwag należy stwierdzić, że skoro złożony w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 kwietnia 2016 r. nie zawierał danych skarżącego M. P., lecz dane jego pełnomocnika, został złożony przez R. P. w imieniu własnym, a także zawierał dane odnośnie sytuacji finansowo-majątkowej pełnomocnika, to żądanie zawarte w takim wniosku nie mogło zostać przez Sąd uwzględnione. Zasadnym było więc, na podstawie art. 249a P.p.s.a., umorzenie postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w imieniu własnym przez pełnomocnika skarżącego. Odnosząc się zaś do złożonego w sprzeciwie kolejnego wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy, Sąd stwierdza, że w zaistniałej sytuacji procesowej rozpoznanie tego wniosku stało się zbędne. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy, w sytuacji gdy wnioskodawca nie czekając na zakończenie postępowania z poprzedniego wniosku o prawo pomocy, składa kolejny wniosek w zakresie obejmującym poprzedni wniosek. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 249a w zw. z art. 254 § 1 i art. 260 oraz w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.