I SA/Po 1716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący M. P., reprezentowany przez brata R. P., pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych w całości. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 kwietnia 2016 r. przesłano stronie urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Odpis ww. zarządzenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 kwietnia 2016 r. Termin do jego wykonania upłynął bezskutecznie z dniem 2 maja 2016 r. W związku z powyższym starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu zarządzeniem z dnia 13 maja 2016 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] kwietnia 2016 r. W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W sprzeciwie pełnomocnik skarżącego złożył również kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Z kolei zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 kwietnia 2016 r. został wezwany do uzupełnienia wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie (przesłanego w załączeniu) wypełnionego urzędowego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 25 kwietnia 2016 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. [...] akt sąd.), a zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku procesowego upływał z dniem 2 maja 2016 r. Skarżący, w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnił złożonego w dniu [...] kwietnia 2016 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym ziściła się przesłanka do pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Odnosząc się zaś do złożonego w sprzeciwie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, Sąd stwierdza, że w zaistniałej sytuacji procesowej rozpoznanie tego wniosku, na podstawie art. 249a P.p.s.a., stało się zbędne. Brak jest bowiem podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy, w sytuacji gdy wnioskodawca nie czekając na zakończenie postępowania z poprzedniego wniosku o prawo pomocy, składa kolejny wniosek w zakresie obejmującym poprzedni wniosek. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 254 § 1 i art. 260 oraz w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.