I SA/Po 1741/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2016 r.; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 listopada 2016 r., skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata wniósł skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 19 listopada 2015 r., nr [...] określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2006 r., na łączną kwotę [...]zł. W skardze wniesiono o wstrzymanie przez organ wykonania w całości zaskarżonej decyzji, w dalszej zaś kolejności wniesiono o wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia przez sąd. Uzasadniając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikających z konieczności zapłaty zobowiązania podatkowego, którego wysokość została określona przez organ I instancji. Wskazano również, że skarżący jest osobą bezrobotną, pracującą jedynie dorywczo, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca nie posiada przy tym żadnych oszczędności, ruchomości jak i nieruchomości. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje małoletnie dziecko, a zarabiane nieregularnie środki są przeznaczane na bieżące wydatki w większości związane z pozostającym na utrzymaniu dzieckiem. W uzasadnieniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej podniesiono również, że nieudzielenie tego rodzaju ochrony uniemożliwi realizację potrzeb materialnych dziecka wnioskodawcy. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ zwrócił uwagę na ogólnikowość wniosku skarżącego oraz brak jakiejkolwiek dokumentacji potwierdzającej argumentację wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, w którym sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r., I FZ 332/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że strona skarżąca mimo reprezentowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika nie dołączyła do skargi żadnego rodzaju dowodów pozwalających na weryfikację prawdziwości podnoszonych we wniosku twierdzeń. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie szczególnych okoliczności, w świetle których należałoby orzec, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla niego bądź też jego bliskich z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do gołosłowności uzasadnienia wniosku o ochronę tymczasową należy dodatkowo wskazać, że samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia [tak: postanowienie NSA z dnia 26 października 2011 r., I OZ 803/11, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonalności poddanego sądowej kontroli aktu administracyjnego musi zostać poprzedzone porównaniem wielkości nałożonego tym aktem obowiązku z sytuacją majątkową strony co wymaga wiedzy o jej kondycji finansowej w tym wielkości majątku. Tymczasem do skargi nie dołączono żadnych dowodów umożliwiających precyzyjne ustalenie stanu finansowego i majątkowego skarżącego. Braki w powyższym zakresie nie pozwalają na ustalenie wartości środków pieniężnych jakimi dysponuje skarżący, co implikuje również brak możliwości dokonania oceny czy wykonanie objętej skargą decyzji skutkować będzie uszczerbkiem w środkach skarżącego, który w istocie spowoduje zachwianie możliwości zaspokajania potrzeb materialnych skarżącego oraz jego dziecka. Należy również zauważyć, że w aktach sądowych brak jest dokumentów takich chociażby jak wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, które umożliwiałyby sądowi dokonanie samodzielnej oceny tego czy w sprawie w istocie zmaterializowały się przesłanki warunkujące udzielenie wnioskodawcy ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie w ocenie sądu skarżący nie wykazał okoliczności, w świetle których należałoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.