I SA/Po 177/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 09 października 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS lub organ II instancji), po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej: skarżący, strona lub zobowiązany) z 28 lipca 2024 r. na postanowienie Dyrektora I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] (dalej: ZUS lub organ I instancji) z 1 lipca 2024 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr: od TW[...] do TW[...], od TW[...] do TW[...] z 30 listopada 2011 r., od TW[...] do TW[...] z 9 kwietnia 2018 r., od TW[...] do TW[...] z 20 listopada 2018 r., od TW[...] do TW[...] z 25 lipca 2019 r., od TW[...] do TW[...] z 11.03.2020 r., TW[...] z 18.03.2021 r., TW[...] z 18.03.2021 r., TW[...] z 7.06.2022 r., TW[...] z 8.08.2022 r., od TW[...] do TW[...] z 8.08.2022 r., TW[...] z 29.08.2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stanowiły przepisy: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. z 2025r., poz. 132 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.) w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 556 ze zm., dalej: u.z.u.p.e.a.). Zaskarżone postanowienie wydano w następującym stanie sprawy. Pismem z 20 grudnia 2023 r. skarżący złożył do ZUS wniosek o zawieszenie postępowań egzekucyjnych do czasu prawomocnego zakończenia spraw odwołania od decyzji ZUS dotyczącej kapitału początkowego i wysokości emerytury, w tym toczących się przed Sądem Apelacyjnym w P. pod sygn. akt: III AUa 1210/22 (dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w P. nr VII U 492/19), sygn. akt III AUa 1283/22 (dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w P. VII U 1570/21) oraz innych toczących się spraw przed Sądem Okręgowym w P. dotyczących zaległości w płatności składek. Dodał, że 20 grudnia 2023 r. udostępniono mu niepełne dokumenty. Postanowieniem z 29 lutego 2024 r., po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego, Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Wskutek zażalenia skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 24 maja 2024 r. uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zalecił organowi I instancji uwzględnienie prawidłowego brzmienia art. 56 § 1 u.p.e.a. w związku ze zmianą ustawy. Nakazał, aby ZUS przed ponownym rozpoznaniem sprawy wyjaśnił w oparciu o jaką przesłankę z art. 56 § 1 u.p.e.a. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a następnie zbadał, czy przesłanki wystąpiły. Nakazał również organowi I instancji ustalenie, których konkretnie tytułów wykonawczych dotyczy wniosek. Na wezwanie ZUS skarżący wskazał, że żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego składa na podstawie przesłanki z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., podnosząc w szczególności brak prawomocności decyzji o świadczeniu emerytalnym oraz przedawnienie zobowiązania. Następnie podał, że wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczy tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] postanowieniem z 19 września 2024 r., utrzymanym w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z 7 stycznia 2025 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] z 23.02.2017 r. Postanowienie to wydano po łącznym rozpoznaniu wniosków skarżącego z 2, 3 i 4 września 2023 r. dotyczących ww. tytułów wykonawczych oraz z 20 grudnia 2023 r. w zakresie tych samych tytułów wykonawczych. Natomiast postanowieniem z 11 grudnia 2024 r. Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] z 30.11.2011 r., [...] z 9.04.2018 r., [...] z 20.11.2018 r., [...] z 25.07.2019 r., [...] z 11.03.2020 r., [...] z 18.03.2021 r., [...] z 18.03.2021 r., [...] z 7.06.2022 r., [...] z 8.08.2022 r., [...] z 8.08.2022 r. oraz [...] z 29.08.2022 r. W uzasadnieniu, nawiązując do argumentów zawartych we wniosku skarżącego, organ wyjaśnił, że przed Sądem Apelacyjnym toczą się sprawy dotyczące następujących decyzji: z 8.01.2019 r. o ustaleniu kapitału początkowego, z 9.01.2019 r. o przyznaniu emerytury, sygn. akt III AUa 1210/22; z 28.12.2021 r. o zmianie decyzji z 4.02.2019 r., z 21.02.2022 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, z 23.02.2022 r. o ponownym ustaleniu emerytury, sygn. akt VII U 645/22 (postępowanie zawieszono do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII U 492/19, sygn. apelacji III AUa 1210/22). Sprawa o sygn. akt III AUa 1283/22 dotycząca decyzji z 1.03.2021 r. o waloryzacji emerytury zakończyła się wyrokiem z 30.10.2024 r. oddalającym apelację skarżącego. Decyzja o przyznaniu świadczenia emerytalnego nie jest prawomocna, jednak toczące się przed Sądem Apelacyjnym postępowanie nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. Ponadto ZUS ustalił, że na podstawie decyzji stanowiących przedmiot postępowania odwoławczego z 27.12.2021 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych (FUZ) za okres VI-VIII 2021r. i z 17.05.2023r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na FUZ za okres I-XII 2022 r. nie zostało wszczęto postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając odmowę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ I instancji uwzględnił również analizę biegu terminu przedawnienia i stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego z art. 56 § 1 u.p.e.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił to rozstrzygnięcie postanowieniem z 17 marca 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że organ egzekucyjny nieprawidłowo uzasadnił odmowę zawieszenia postępowania egzekucyjnego brakiem przedawnienia należności. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zalecił organowi I instancji, aby w rzetelny sposób ustalił stan faktyczny sprawy poprzez określenie aktualnie prowadzonych wobec skarżącego postępowań egzekucyjnych, a następnie dokonał analizy przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego określonych w art. 56 § 1 u.p.e.a. z uwzględnieniem właściwego dla poszczególnych postępowań stanu prawnego. Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] wezwał skarżącego do złożenia dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia wniosku, tj. aktualnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej. Skarżący przesłał żądane oświadczenie. Postanowieniem z 1 lipca 2025 r. Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...] z 30.11.2011 r., [...] z 9.04.2018 r., [...] z 20.11.2018 r., [...] z 25.07.2019 r., [...] z 11.03.2020 r., [...] z 18.03.2021 r., [...] z 18.03.2021r., [...] z 7.06.2022 r., [...] z 8.08.2022 r., [...] z 8.08.2022 r., [...] z 29.08.2022 r. Wskazał, że do tytułów wykonawczych z 30.11.2011 r., z 9.04.2018 r., z 20.11.2018 r., z 25.07.2019 r. i z 11.03.2020 r. zastosowanie mają przepisy art. 56 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r., a w stosunku do tytułów wykonawczych z 7.06.2022 r, z 8.08.2022 r. i z 29.08.2022 r. - przepisy art. 56 u.p.e.a. obowiązujące po 30 lipca 2020 r. ZUS zważył, że wskazywany przez skarżącego brak prawomocności decyzji o świadczeniu emerytalnym oraz przedawnienie zobowiązań nie stanowią przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 u.p.e.a. Poddane egzekucji obowiązki podlegają wykonaniu, ponieważ nie zostały wstrzymane, odroczone, ani też spłata należności nie została rozłożona na raty. Nie wystąpiły także przesłanki zawarte w art. 56 § 1 pkt 2-4, tj. utrata przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i brak przedstawiciela ustawowego. Nie wystąpiła też okoliczność wymieniona w art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - śmierć zobowiązanego. Z żądaniem zawieszenia nie wystąpił wierzyciel, jak również z akt sprawy nie wynikają inne przypadki przewidziane w ustawach. Podsumowując organ egzekucyjny stwierdził, że skarżący nie powołał żadnej przesłanki wymienionej w art. 56 § 1 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazał, że nie odpowiada ono prawu, gdyż ZUS nie wypełnił zaleceń Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawartych w postanowieniu z 17.03.2025r. i nie ustalił stanu faktycznego sprawy poprzez określenie aktualnie prowadzonych postępowań egzekucyjnych. Zdaniem skarżącego zaszły istotne różnice dotyczące wyszczególnionych w postanowieniu nr tytułów wykonawczych w stosunku do zawartych we wniosku z 20 grudnia 2023 r. oraz oświadczeniu z 29 lipca 2024 r., sprecyzowanych pismem z 31 października 2024 r. Wskazał również, że zasadniczym formalno-prawnym argumentem przemawiającym za zawieszeniem prowadzonego postępowania jest zbieg egzekucji. Podał, że Naczelnika Urzędu Skarbowego prowadzi wobec niego postępowanie egzekucyjne w sprawie tych samych tytułów wykonawczych, lecz pod innymi symbolami. Zarzucił też ZUS prowadzącemu łączne postępowanie egzekucyjne dotyczące składek z tytułu działalności gospodarczej za l. 2004-2022, niewyjaśnienie za jakie okresy dokonano "ściągnięcia" zaległych składek wraz z odsetkami i na jaka kwotę, co stanowi naruszenie prawa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie (jak wskazano na wstępie) stwierdził, że prawidłowo organ I instancji uznał, że w sprawie brak jest przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił, że aktualnie Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie następujących tytułów wykonawczych objętych wnioskiem z 20 grudnia 2023 r.: . [...] oraz [...] z 30.11.2011 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ. za okres XII 2009r. - XII 2010 r. oraz za VI 2011 r., ubezp. zdrow. za okres I 2010 r. - VI 2011 r., FPiGŚP za okres XII 2009 r. - XII 2010 r. oraz za VI 2011 r.), . [...] z 9.04.2018 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ., ubezp. zdrow., FPiFGŚP za okres IX 2016 r. - III 2017 r.); . [...] z 20.11.2018 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ., ubezp. zdrow., FPiFGŚP za okres XI 2017 r. - I 2018r.); . [...] z 25.07.2019 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ. i ubezp. zdrow. za okres II 2018 r. - V 2018 r.); . [...] z 11.03.2020 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ. za okres IV 2017 r. - X 2017 r. oraz na ubez. .zdrow. za okres IV 2017 r. - X 2017 r. i I 2019 r. - III 2019 r.); . [...] z 18.03.2021 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ. za X 2018 r.); . [...] z 18.03.2021 r. (należności z tytułu składek na ubezp. zdrow. za okres X 2018 r. - XII 2018 r.); . [...] z 7.06.2022r. (należności z tytułu składek na ubezp. zdrow. za okres IX 2021 r. - XI 2021 r.); . [...] z 8.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezp. zdrow. za VII 2020 r.); . [...] z 8.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezp. społ. za okres VI 2018 r. - IX 2018 r. oraz na ubezp. zdrow. za okres VI 2018 r. - IX 2018 r. i III 2020 r. - VI 2020 r.); . [...] z 29.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezp. zdrow. za XII 2021 r.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że należności z tytułu składek na ubezp. zdrow. za XII 2009r., dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego z 30.11.2011 r. nr [...] zostały uregulowane. Zmierzając do wyegzekwowania należności objętych ww. tytułami wykonawczymi: [...] z 9.04.2018 r., [...] z 20.11.2018 r., [...] z 25.07.2019 r., [...] z 11.03.2020 r.; [...], [...] z 18.03.2021 r. organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień z 13.03.2020 r. i z 23.03.2023 r. dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego. Tytuły wykonawcze nr: TW[...]- TW[...] oraz [...] z 30.11.2011 r., [...] z 9.04.2018 r., TW[...]3 z 20.11.2018 r., [...] z 7.06.2022 r., [...], [...] z 8.08.2022 r., [...] z 29.08.2022 r. aktualnie nie są skierowane do żadnego składnika majątkowego. Wyjaśniono, że 25 marca 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 556 ze zm.), dalej: u.z.u.p.e.a. W myśl art. 11 ust. 1 u.z.u.p.e.a. do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.) wynika, że do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niezakończonych przed 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułów wykonawczych z 30.11.2011 r., z 9.04.2018 r., z 20.11.2018 r., z 25.07.2019 r. i z 11.03.2020 r. wszczęto w dniu ich wystawienia. W odniesieniu do tych tytułów wykonawczych zastosowanie mają przepisy art. 56 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. Z kolei w odniesieniu do ww. tytułów wykonawczych z 18.03.2021 r.; z 7.06.2022 r., z 8.08.2022 r., z 8.08.2022 r. i z 29.08.2022 r. zastosowanie znajdą przepisy art. 56 u.p.e.a. obowiązujące od 30 lipca 2020 r., ponieważ wszczęcie postępowania w tych sprawach nastąpiło po tej dacie, w dniu wystawienia tytułów wykonawczych. Organ powołał oba brzmienia art. 56 § 1 u.p.e.a., by wskazać, że zmiany w treści tego przepisu dotyczyły brzmienia pkt 2 i 3. Z oczywistych względów przesłanki sformułowane w tych punkach nie występują w niniejszej sprawie. Pozostałe przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego z art. 56 § 1 u.p.e.a. nie zmieniły się i można je zbadać łącznie w kontekście wszystkich tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje w przypadku wystąpienia jednej ze wskazanych powyżej przyczyn, niezależnie od tego, w jakim stadium znajduje się postępowanie egzekucyjne. Wymieniając przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu egzekucyjnego, czy w konkretnym przypadku zawiesić postępowanie. Regulacja zawarta w art. 56 u.p.e.a. przyjmuje zasadę, że postępowanie egzekucyjne podlega obligatoryjnemu zawieszeniu z przyczyn w nim wymienionych. Odnosząc się do żądania skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Wniosek ten może być jedynie dla organu źródłem informacji o istnieniu wskazanych w art. 56 § 1 u.p.ea. przesłanek i w tym zakresie podlegać rozpoznaniu. Samo złożenie takiego wniosku nie uzasadnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zobowiązania są wymagalne, wykonanie obowiązku nie zostało wstrzymane, nie odroczono terminu jego wykonania i nie rozłożono na raty spłat należności pieniężnej. Przy czym w piśmie z 20 grudnia 2023 r. skarżący podtrzymał swój wniosek o zawieszenie postępowań egzekucyjnych do czasu prawomocnego zakończenia spraw toczących się przed Sądem Okręgowym w P. w związku z odwołaniami od decyzji ZUS w P. dotyczącymi zaległości w płatności składek. Jednak na podstawie decyzji objętych postępowaniem odwoławczym, tj.: decyzji z 27.12.2021 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na FUZ za okres VI-VIII 2021 r. oraz decyzji z 17.05.2023 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na FUZ za okres I-XII 2022 r. postępowania egzekucyjnego nie wdrożono. Zatem w przypadku skarżącego nie zachodzą przesłanki z art. 32a u.p.e.a., które skutkowałyby wstrzymaniem wykonania obowiązku. W kontekście przesłanki z art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., który określa, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu na wniosek wierzyciela Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że wniosku w tym przedmiocie nie złożył wierzyciel. Zobowiązany nie posiada uprawnienia, które skutkowałoby obowiązkiem organu egzekucyjnego do zawieszenia postępowania. Może on zwrócić się do organu egzekucyjnego ze wskazaniem, iż w sprawie występują przesłanki powodujące zawieszenie postępowania egzekucyjnego z urzędu. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują także możliwości złożenia przez dłużnika wniosku do wierzyciela, aby ten wystąpił do organu egzekucyjnego o zawieszenie czy umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że uzupełniając wniosek w piśmie z 10.07.2024 r. jako podstawę żądania skarżący wskazał art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., a w szczególności brak prawomocności decyzji o świadczeniu emerytalnym oraz przedawnienie zobowiązania. W przepisie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. nie wskazano bezpośrednio kolejnej (po określonych w art. 56 § 1 pkt 1-4) podstawy zawieszenia postępowania. Ustawa odwołuje się tu bowiem do "innych przypadków przewidzianych w ustawach". Dotyczy to jednak takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Wyjaśniono, że wobec skarżącego toczą się sprawy przed Sądem Apelacyjnym dotyczące następujących decyzji: z 8.01.2019 r. o ustaleniu kapitału początkowego, sygn. akt VII U 492/19; z 9.01.2019 r. o przyznaniu emerytury, sygn. akt III AUa 1210/22; z 28.12.2021 r. o zmianie decyzji z 4.02.2019 r., z 21.02.2022 r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, z 23.02.2022 r. o ponownym ustaleniu emerytury - sygn. akt VII U 645/22 - postępowanie w sprawie zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII U 492/19 (sygn. apelacji III AUa 1210/22). Natomiast sprawa o sygn. akt III AUa 1283/22 dotycząca decyzji z 1.03.2021 r. o waloryzacji emerytury zakończyła się wyrokiem z 30 października 2024 r. oddalającym apelację skarżącego. Decyzja o przyznaniu świadczenia emerytalnego nie jest zatem prawomocna. Toczące się postępowania przed Sądem Apelacyjnym nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Jednocześnie świadczenie emerytalne jest wypłacane, a należności objęte postępowaniem egzekucyjnym są wymagalne. W ramach przesłanki zawieszenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. prawodawca nie wskazał konkretnych okoliczności, które doprowadzą do zastosowania tej instytucji procesowej. Ograniczył się tylko do stwierdzenia, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w innych przypadkach przewidzianych w ustawach (§ 1 pkt 5). Jak wynika z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia w sprawie nie ma zastosowania przepis innej ustawy, który zobowiązuje do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Skarżący również nie wskazał takiego przepisu. Ponadto brak jest przepisu, który przewiduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z brakiem prawomocności decyzji w sprawie świadczenia emerytalnego. Nie ma więc podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Odnośnie podnoszonej przez skarżącego kwestii przedawnienia obowiązku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wskazał, że nie podlega ona rozpoznaniu w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 u.p.e.a. Zarzut ten może podlegać ocenie w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. tj. umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ewentualne przedawnienie należności stanowiłoby przeszkodę trwałą, która skutkuje obligatoryjnym umorzeniem, a nie zawieszeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jako nieuzasadniony Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił zarzut nierzetelnego wykonania zaleceń organu II instancji zawartych w postanowieniu z 17.03.2025 r. w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez określenie aktualnie prowadzonych postępowań. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wskazał, które tytuły wykonawcze są aktualne. Zaznaczył też, że należności objęte tytułem wykonawczym z 30 listopada 2011 r. nr [...] zostały uregulowane. Numery tytułów wykonawczych są zgodne z wnioskiem skarżącego z 31.10.2024 r., a skarżący nie przedstawił konkretnych argumentów na poparcie swojego żądania. Nie wskazał tytułów wykonawczych, które nie powinny być objęte zaskarżonym postanowieniem. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nieuzasadniony jest zarzut braku zawieszenia postępowania egzekucyjnego ze względu na zbieg egzekucji z egzekucją prowadzoną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: NPUS). Wyjaśniono, że jako dowód skarżący wskazał postanowienie NPUS z 11.04.2025 r. UNP: [...], którego nie dołączył do zażalenia. Organ egzekucyjny ustalił jednak, że do świadczenia z ubezpieczenia społecznego nie zachodzi zbieg egzekucji administracyjnych. Natomiast zbieg egzekucji administracyjnej z sądową ustał 28.05.2025 r. Podkreślono, że zbieg egzekucji nie powoduje zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a jedynie przekazanie egzekucji do rzeczy lub prawa majątkowego, do którego nastąpił zbieg do łącznego prowadzenia właściwemu organowi egzekucyjnemu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił zarzutu braku powiadomienia zobowiązanego o wysokości należności wyegzekwowanych w wyniku zbiegu egzekucji prowadzonej przez Dyrektora I Oddziału ZUS dotyczącej zaległości z tytułu składek za l. 2004-2022. Wskazał, że kwestia ta nie ma wpływu na postępowanie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Informację w tej sprawie może skarżący uzyskać od organu egzekucyjnego. Przypomniano, że ustawodawca precyzyjnie określił przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W związku z tym zobowiązany, domagając się zawieszenia postępowania egzekucyjnego, musi wykazać zaistnienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. i tylko jeżeli zajdzie którakolwiek z nich - organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia prowadzonego przez siebie postępowania. Argumenty zawarte we wniosku skarżącego takimi przesłankami zaś nie są. Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organ I instancji prawidłowo przeanalizował przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienione w art. 56 § 1 u.p.e.a. W skardze skierowanej do tutejszego Sądu W. N. podniósł, że ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie odpowiada prawu. Wniósł o jego uchylenie w całości, zawieszenie postępowania egzekucyjnego, umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zawiera błąd formalnoprawny dotyczący doaty zażalenia. Nadto nie zostało rzetelnie wykonane przez organ I instancji zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zawarte w postanowieniu z 17.03.2025 r. dotyczące ustalenia stanu faktycznego poprzez określenie aktualnie prowadzonych postępowań egzekucyjnych. W tym zakresie zaszły istotne różnice wymienionych w zaskarżonym postanowieniu numerów tytułów wykonawczych w stosunku do tych, które dotyczyły wniosku z 20.12.2023 r. oraz oświadczenia z 29.07.2924 r., sprecyzowane w piśmie z 31.10.2024 r. Skarżący podniósł też, że zasadniczym powodem zawieszenia postępowania egzekucyjnego, do którego nie odniósł się Dyrektor Izby Administracji Skarbowej jest zbieg egzekucji, albowiem Sąd Rejonowy w Ś. W.. na wniosek ZUS dokonał wpisu hipoteki przymusowej do nieruchomości skarżącego w księdzie wieczystej KW [...] oraz brak prawomocności decyzji ZUS w przedmiocie kapitału początrkowego i przyznania emerytury z 2019 r. w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w P. sygn. akt III Aua 1210/22. Wskazał również, że nie został w żaden sposób powiadomiony przez organ egzekucyjny, za jakie okresy dokonano ściągnięcia zaległych składek wraz z odsetkami i na jaką kwotę, co stanowi naruszenie prawa. Organ II instancji naruszył również art. 10 K.p.a. uniemożliwiając wgląd w akta I instancji oraz art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. W odpowiedzi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę jako niezasadną należało oddalić. Organy orzekające rozpoznając wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi W. N. uczynił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 9 października 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora I Oddziału ZUS w [...] z 1 lipca 2025 r. o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr: od [...] do [...], od [...] do [...] z 30 listopada 2011 r., od [...] do [...] z 9 kwietnia 2018 r., od [...] do [...] z 20 listopada 2018 r., od [...] do [...] z 25 lipca 2019 r., od [...] do [...] z 11.03.2020 r., [...] z 18.03.2021 r., [...] z 18.03.2021 r., [...] z 7.06.2022 r., [...] z 8.08.2022 r., od [...] do [...] z 8.08.2022 r., [...] z 29.08.2022 r. Materialnoprawną podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego określa przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo wyjaśnił, że ów przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. należało w sprawie stosować w brzmieniach adekwatnych do dat wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydając zaskarżone postanowienie zasadnie ustalił, że organ egzekucyjny - Dyrektor I Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w P. prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie następujących tytułów wykonawczych objętych wnioskiem z 20 grudnia 2023 r.: - od TW[...] do TW[...] oraz od [...] do [...] z 30.11.2011 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od XII 2009 r. do XII 2010 r. oraz za VI 2011 r., ubezpieczenie zdrowotnie za okres od I 2010 r. do VI 2011 r., FPiFGŚP za okres od XII 2009 r. do XII 2010 r. oraz za VI 2011 r.); - od [...] do [...] z 9.04.2018 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotnie, FPiFGŚP za okres od IX 2016 r. do III 2017 r.); - od [...] do [...] z 20.11.2018 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotnie, FPiFGŚP za okres od XI 2017 r. do I 2018 r.); - od [...] do [...] z 25.07.2019 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotnie za okres od II 2018 r. do V 2018 r.); - od [...] do [...] z 11.03.2020 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od IV 2017 r. do X 2017 r. oraz na ubezpieczenie zdrowotne za okres od IV 2017 r. do X 2017 r. i od I 2019 r. do III 2019 r.); - [...] z 18.03.2021 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za X 2018 r.); - [...] z 18.03.2021 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od X 2018 r. do XII 2018 r.); - [...] z 7.06.2022r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od IX 2021 r. do XI 2021 r.); - [...] z 8.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za VII 2020 r.); - od [...] do [...] z 8.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres od VI 2018 r. do IX 2018 r. oraz na ubezpieczenie zdrowotne za okres od VI 2018 r. do IX 2018 r. i od III 2020 r. do VI 2020 r.); - [...] z 29.08.2022 r. (należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotnie za XII 2021 r.). Jak stwierdzono należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za XII 2009 r., dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego z 30.11.2011 r. o nr [...] zostały uregulowane. Akta administracyjne sprawy ujawniają ustalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej , że zmierzając do wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi o nr: od [...] do [...] z 9.04.2018 r., od [...] do [...] z 20.11.2018 r., od TW [...] do [...] z 25.07.2019 r., od [...] do [...] z 11.03.2020 r.; [...], [...] z 18.03.2021 r., organ egzekucyjny na podstawie zawiadomień z 13 marca 2020 r. nr: [...] i [...] oraz z 23 marca 2023 r. nr od [...] do [...] dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego. Z kolei tytuły wykonawcze nr: od [...] do [...] oraz od [...] do [...] z 30.11.2011 r., od [...] do [...] z 9.04.2018 r., [...] z 20.11.2011 r., [...] z 7.06.2022 r., [...], od [...] do [...] z 8.08.2022 r., [...] z 29.08.2022 r. aktualnie nie były skierowane do żadnego składnika majątkowego. Organy orzekające, o czym Sąd już wyżej wspomniał, rozpoznając przedmiotowy wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego uwzględniły stan prawny stosownie do daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie poszczególnych tytułów wykonawczych. Wzięły mianowicie pod uwagę, że dnia 25 marca 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023, poz. 556 ze zm.), dalej: u.z.u.p.e.a., której art. 11 ust. 1 określał, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednocześnie zasadnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że wedle art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.) do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji niezakończonych przed 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W rezultacie prawidłowo organy orzekające stwierdziły, że skoro postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dni: 30 listopada 2011 r., z 9 kwietnia 2018 r., z 20 listopada 2018 r., z 25 lipca 2019 r., a także z 11 marca 2020 r. zostało wszczęte w dniu ich wystawienia, to w odniesieniu do tych tytułów wykonawczych zastosowanie mają przepisy art. 56 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. Ów przepis określał, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Odnośnie kolejnych tytułów wykonawczych z 18 marca 2021 r., z 7 czerwca 2022 r., z 8 sierpnia 2022 r. oraz z 29 sierpnia 2022 r. prawidłowo stwierdzono, że zastosować należało art. 56 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., zważywszy, że wszczęcie postępowania w tych sprawach nastąpiło w dniu wystawienia tytułów wykonawczych, a więc pod 30 lipca 2020 r. Przepis art. 56 § 1 u.p.e.a. w tym brzmieniu stanowił, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Wymaga wskazania, że zgodnie z art. 56 § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 56 § 4 u.p.e.a. na postanowienie organu egzekucyjnego o zawieszeniu postępowania lub o odmowie zawieszenia tego postępowania, , służy zażalenie. Biorąc pod uwagę, że zmiany w treści art. 56 § 1 u.p.e.a. dotyczyły brzmienia pkt 2 przesłanka sformułowana w tym punkcie nie mogła w sprawie się ziścić. Obejmuje ona bowiem sytuację związaną ze śmierci zobowiązanego. Podobnie rzecz się ma z przesłanką zawieszenia określoną w art. 56 § 1 pkt 3 u.p.e.a. – tj. utraty zdolności do czynności prawnych i braku przedstawiciela ustawowego. I ta przesłanka, co oczywiste, nie mogła znaleźć zastosowania wobec skarżącego jako zobowiązanego, który posiada pełną zdolność do czynności prawnych. Uprawnione było, co organy orzekające uczyniły, zbadanie łącznie w kontekście wszystkich tytułów wykonawczych pozostałych niezmienionych w treści przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego z art. 56 § 1 u.p.e.a. Wymaga wyjaśnienia, że z art. 56 § 1u.p.e.a. wynika, iż ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu egzekucyjnego, czy w konkretnym przypadku zawiesić postępowanie, czy nie. Regulacja zawarta w art. 56 u.p.e.a. przyjmuje zasadę, że postępowanie egzekucyjne podlega obligatoryjnemu zawieszeniu z przyczyn w nim wymienionych. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje w przypadku wystąpienia jednej ze wskazanych powyżej przyczyn, niezależnie od stadia danego postępowania egzekucyjnego. Katalog przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wynikający z ww. przepisu ma charakter zamknięty. Użycie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a. sformułowania "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" oznacza, że w razie spełnienia przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1-5 nie pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania, a wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie obliguje organ do zawieszenia postępowania. Ponadto, ocena czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, powinna nastąpić według stanu rzeczy z chwili rozpatrywania sprawy przez organ egzekucyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2025 r., sygn. akt I GSK 1229/24 – powołane orzeczenia są publikowane pod adresem: publ. CBOSA). W świetle powyższego rację należy przyznać Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej , który stwierdził, ustosunkowując się do żądania skarżącego, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek zobowiązanego. Wniosek ten może być jedynie dla organu źródłem informacji o istnieniu wskazanych w art. 56 § 1 przesłanek i w tym zakresie podlegać rozpoznaniu. Jednakże samo złożenie takiego wniosku nie uzasadnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 11 czerwca 2024 r., sygn. akt II FSK 747/23, iż to: "wniosek wierzyciela stanowi wystarczającą podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ takie jego uprawnienie wynika wprost z art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Ustawa nie przyznaje zobowiązanemu analogicznego prawa. Należy przyjąć, że ten, wnosząc o zawieszenie postępowania, jest zobligowany do wskazania istnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. Wniosek zobowiązanego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie stanowi oświadczenia woli składanego w celu doprowadzenia do czasowego przerwania stosowania środków egzekucyjnych, ale oświadczenie wiedzy dotyczące istnienia podstaw do zawieszenia postępowania. Oświadczenie to jest podstawą do podjęcia przez organ egzekucyjny działań z urzędu. Organ egzekucyjny przeprowadza postępowanie wyjaśniające i w przypadku stwierdzenia jednej z podstaw do zawieszenia postępowania wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania. W przypadku braku takich podstaw wydaje postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania." Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że ustalone w toku postępowania o zawieszenie postępowania egzekucyjnego okoliczności sprawy nie stanowiły przesłanek, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zobowiązania są wymagalne, wykonanie obowiązku nie zostało wstrzymane, nie odroczono terminu jego wykonania i nie rozłożono na raty spłat należności pieniężnej. Co dostrzegły organy, w piśmie z 20 grudnia 2023 r. skarżący podtrzymał swój wniosek o zawieszenie postępowań egzekucyjnych do czasu prawomocnego zakończenia spraw toczących się przed Sądem Okręgowym w P. w związku z odwołaniem od decyzji ZUS w P. dotyczącymi zaległości w płatności składek. Jednak na podstawie decyzji objętych postępowaniem odwoławczym, tj.: decyzji z 27 grudnia 2021 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na FUZ za okres od VI do VIII 2021 r. oraz decyzji z 17 maja 2023 r. określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na FUZ za okres od I do XII 2022 r. postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte. W tej sytuacji nie wystąpiły również przesłanki z art. 32a u.p.e.a., które skutkowałyby wstrzymaniem wykonania obowiązku. Ów przepis stanowi, że Jeżeli zostało wszczęte postępowanie w sprawie istnienia lub wysokości dochodzonej należności pieniężnej, wierzyciel zawiadamia o tym organ egzekucyjny, wskazując, w jakim zakresie egzekwowana należność pieniężna nie została zaskarżona (§ 1). Zawiadomienie, o którym mowa w § 1, powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej przedmiotu sporu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania, o ile wierzyciel nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego lub podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (§ 2). Dodać należy, że wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie złożył wierzyciel, któremu uprawnienie takie przysługuje na mocy art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zatem i tak przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie ziściła się, co trafnie stwierdziły organy I i II instancji. Dalej wskazać należy, że skarżący, uzupełniając wniosek o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w piśmie z 10 lipca 2024 r., jako podstawę żądania, wskazał art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., a w szczególności brak prawomocności decyzji o świadczeniu emerytalnym oraz przedawnienie zobowiązania. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tylko ustawa może określać inne niż zawarte w art. 56 § 1 pkt 1-4 u.p.e.a. podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II FSK 1217/22). Przepis art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dotyczy zatem takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. W tym zakresie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia szczegółowo wyjaśnił, iż wobec skarżącego toczą się sprawy przed Sądem Apelacyjnym dotyczące następujących decyzji: - z 8 stycznia 2019 r. o ustaleniu kapitału początkowego, sygn. akt VII U 492/19; - z 9 stycznia 2019 r. o przyznaniu emerytury, sygn. akt III AUa 1210/22; - z 28 grudnia 2021 r. o zmianie decyzji z 4 lutego 2019 r., - z 21 lutego 2022r. o ponownym ustaleniu kapitału początkowego, - z 23 lutego 2022 r. o ponownym ustaleniu emerytury - sygn. akt VII U 645/22 (postępowanie w sprawie zawieszono do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VII U 492/19- sygn. apelacji III AUa 1210/22). Wskazano również, że sprawa o sygn. akt III AUa 1283/22 dotycząca decyzji z 1 marca 2021 r. o waloryzacji emerytury zakończyła się wyrokiem z 30 października 2024 r. oddalającym apelację. Powyższe wskazuje, że decyzja o przyznaniu świadczenia emerytalnego nie jest prawomocna. Toczące się jednak postępowania przed Sądem Apelacyjnym nie stanowią podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Świadczenie emerytalne, pomimo trwającego postępowania sądowego, jest bowiem wypłacane, a należności objęte postępowaniem egzekucyjnym są wymagalne. Wymaga podkreślenia, że odnośnie przesłanki zawieszenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. ustawodawca nie wskazuje konkretnych okoliczności prowadzących do zastosowania tej instytucji procesowej. Ów przepis odsyła do odrębnych przepisów, które muszą konkretnie wskazywać, że dana okoliczność stanowi podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jak zasadnie wyjaśnił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej , z akt przedmiotowej sprawy oraz z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji wynika, że w sprawie nie ma zastosowania przepis innej ustawy, który zobowiązuje do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Również skarżący w toku postępowania nie wskazał takiej regulacji. Co prawnie relewantne, brak jest przepisu, który przewiduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego w związku z brakiem prawomocności decyzji w sprawie świadczenia emerytalnego. Podzielić należy zatem stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej , że w tej sytuacji nie ma podstaw do zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanego przez skarżącego art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W rezultacie zarzut skargi dotyczący pominięcia i nieuwzględnienia argumentu o braku prawomocności decyzji w przedmiocie kapitału początkowego i przyznania świadczenia emerytalnego (sygn. akt III AUa 1210/22) jako przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie mógł zostać uwzględniony. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego nierzetelnego wykonania zaleceń organu II instancji zawartych w postanowieniu z 17 marca 2025 r. w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez określenie aktualnie prowadzonych postępowań. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny wskazał, które tytuły wykonawcze są aktualne. Zaznaczył również, że należności objęte tytułem wykonawczym z 30.11.2011 r. nr [...] zostały uregulowane. Numery tytułów wykonawczych są zgodne z wnioskiem skarżącego z 31 października 2024 r., a skarżący nie przedstawił konkretnych argumentów na poparcie swojego stanowiska. Nie wymienił bowiem tytułów wykonawczych (z podaniem ich numerów i dat wystawienia), które nie powinny być objęte zaskarżonym postanowieniem. Z kolei w zakresie wskazanych przez skarżącego w piśmie uzupełniającym wniosek z 31 października 2024 r. tytułów wykonawczych nr: od [...] do [...] Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] postanowieniem z 19 września 2024 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 7 stycznia 2025 r. Nie sposób również uznać za uzasadniony zarzut skargi braku odniesienia się przez organ odwoławczy do argumentu zobowiązanego dotyczącego zbiegu egzekucji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał bowiem, że do świadczenia z ubezpieczenia społecznego nie zachodzi zbieg egzekucji administracyjnych. Natomiast zbieg egzekucji administracyjnej z sądową ustał 28 maja 2025 r. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera również wyjaśnienie, że zbieg egzekucji nie powoduje zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a jedynie przekazanie egzekucji do rzeczy lub prawa majątkowego, do którego nastąpił zbieg do łącznego prowadzenia właściwemu organowi egzekucyjnemu. Natomiast w Dziale III wskazanej przez skarżącego księgi wieczystej nr [...] brak jest wpisów o wszczęciu egzekucji. Z kolei dokonane przez ZUS wpisy w Dziale IV nie stanowią o zbiegu egzekucji. W ocenie Sądu chybiony okazał się również zarzut braku powiadomienia skarżącego o wysokości należności wyegzekwowanych w wyniku łącznego prowadzenia egzekucji przez Dyrektora I Oddziału ZUS w [...] w zakresie zaległych składek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za l. 2004- 2022. W świetle art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. zagadnienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Co do zaś zarzutu skargi niedostrzeżeni przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej naruszenia przez organ I instancji art. 10 K.p.a. (stosowanego w zw. z art. 18 u.p.e.a.) poprzez odmowę wglądu w akta sprawy uznać należy, że jest on chybiony, albowiem z akt sprawy wynika, iż pismem z 20 września 2024 r. Dyrektor I Oddziału ZUS w [...] poinformował skarżącego o braku możliwości wyznaczenia nowego terminu wglądu w akta. Pismo to nie stanowiło zaś odmowy wglądu w akta sprawy. Zaznaczyć należy również, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym (tu: egzekucyjnym) koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 1453/25). Skarżący w żaden zaś sposób nie wykazał, że podnoszone naruszenie w jakikolwiek sposób wpłynęło na treść rozstrzygnięcia, czy pozbawiło go możności procesowej inicjatywy. Za nieuzasadniony należało również uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. (uw. Sądu – stosowanych odpowiednio na podstawie art. 18 pkt 2 u.p.e.a.) W świetle art. 7 K.p.a. organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 K.p.a stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl wyrażonej w art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, organ administracji publicznej dokonuje ustaleń na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Natomiast na podstawie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżone postanowienie stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień nie tylko u.p.e.a., ale i przepisów K.p.a. Organ odwoławczy podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, który został w całości rozpatrzony. Z uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego postanowienia wynika zaś, że wydaniu podjętego rozstrzygnięcia towarzyszyła pogłębiona i rzetelna analiza okoliczności sprawy. Fakt zaś, że na skutek tej analizy organy orzekające wyciągnęły wnioski sprzeczne z oczekiwaniami skarżącego nie świadczy jeszcze o naruszeniu omawianych przepisów postępowania. Sąd dostrzegając, jak słusznie podniósł skarżący, że w części orzekającej zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej błędnie podał datę zażalenia (zamiast daty 28 lipca 2025 r. wskazał datę 28 lipca 2024 r.), mając na uwadze, że w dalszej części postanowienia data ta jest prawidłowa, jak i to, że prawidłowo wskazano, że zażalenie zostało złożone na postanowienie Dyrektora I Oddziału ZUS w [...] z 1 lipca 2025 r., ową omyłkę - jako następnie sprostowaną (postanowieniem z 19 grudnia 2025 r.) – uznaje za niewpływającą na wynik sprawy. Reasumując, Sąd uznawszy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) skargę oddalił.