I SA/Po 18/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonej egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. [...] pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wniósł skargę na wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonej egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. Pismem z dnia [...] maja 2014 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), wniósł o zawieszenie toczącego się postępowania o sygnaturze akt I SA/Po 18/14. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący złożył obecnie w Urzędzie Miasta [...] wniosek o umorzenie zaległości podatkowych z uwagi na znajdowanie się w trudnej sytuacji życiowej, przywołując jako motywy swojej prośby zarówno istnienie ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego w korzystnym dla siebie rozstrzygnięciu. Zdaniem pełnomocnika, uwzględnienie przez Burmistrza [...] - wniosku skarżącego o umorzenie jego zaległości podatkowych z tytułu łącznych zobowiązań podatkowych decydująco i w sposób bezpośredni wpłynie na wynik niniejszego postępowania, którego przedmiotowość zależy od istnienia rzeczonej zaległości podatkowej. Zatem wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia organu podatkowego w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej skarżącego jest w pełni uzasadniony. Za powyższym przemawia ponadto zarówno doktryna, jak i utrwalone w tej kwestii orzecznictwo, zgodnie z którymi zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Pełnomocnik wyjasnił ponadto, iż Sąd w postanowieniu z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 676/13 trafnie podkreślił, że skarżący wniósł w sumie do tutejszego Sądu 34 skargi, z których większość związana jest z właściwością IV Wydziału. W rezultacie tym bardziej należy podkreślić, iż skarżący, jako osoba korzystająca - a przynajmniej starająca się z większym lub mniejszym sukcesem – o pomoc z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o różnego rodzaju dodatki jest osobą bardzo często korzystającą z pomocy tego ośrodka, co w rezultacie tym bardziej zwiększa prawdopodobieństwo, że organ podatkowy w ramach swojej swobody uwzględni wniosek skarżącego. Do pisma załączono odpis wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania z przyczyn taksatywnie wymienionych w art. 125 § 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania Sądu. Powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Przyczyny zawieszenia postępowania wskazane w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., ze względu na znaczenie innego toczącego się postępowania na wynik sprawy w postępowaniu zawieszonym, mają prejudycjalny charakter. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, jeżeli orzeczenie, które zapadnie w tym innym toczącym się postępowaniu stanowić będzie podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna) (por. M. Romańska, w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 400). Chodzi więc o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub ujawniło się w toku postępowania sądowego. W takim stanie faktycznym zawieszenie postępowania może okazać się konieczne. Przedmiotem skargi podatnika w niniejszej sprawie będzie ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie uznania zarzutów w prowadzonej egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. Rozpoznanie zatem sprawy przez Sąd w zakresie objętym skargą nie będzie zależne o rozstrzygnięcia przez organy złożonego przez skarżącego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Powyższe nie będzie stanowiło zagadnienia prawnego, od którego będzie zależny wynik postępowania. Sąd zauważa, że kompetencje organów podatkowych w kwestii związanej z umorzeniem zaległości podatkowych opierają się na odmiennych przesłankach i podstawie prawnej niż kwestie związane z uznaniem zarzutów w prowadzonej egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione. Postępowanie toczące się przed organami podatkowymi w odrębnym od niniejszego postępowania nie ma więc prejudycjalnego charakteru dla badanej sprawy. Wyjaśnienia wymaga również kwestia, że ocenie w postępowaniu sądowym podlegać będzie stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonego postępowania. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na dzień rozpatrywania zarejestrowana jest jedna sprawa złożona przez skarżącego o sygn. akt I SA/Po 18/14. Ponadto powołanie się pełnomocnika na ilość zainicjowanych przez skarżącego skarg w Wydziale IV tutejszego Sądu nie może stanowić fakultatywnej przesłanki zawieszenia postępowania. Z przytoczonych względów Sąd uznał, że wobec braku zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.