I SA/Po 1801/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1801/15, umarzającego postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1801/15, odrzucił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 420/16, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2016 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2016 r. stało się prawomocne z dniem 8 sierpnia 2016 r. Starszy referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 21 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, w związku z prawomocnym odrzuceniem skargi. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw na powyższe postanowienie z dnia 23 sierpnia 2016 r. podnosząc, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia swoich praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Według strony jej sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku, a obecnie przebywa na rencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W ocenie Sądu rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy staje się zbędne m.in. w sytuacji uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie na skutek wydania przez NSA orzeczenia oddalającego środek zaskarżenia od tego orzeczenia. Zatem wobec prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy z dniem 8 sierpnia 2016 r. rozpoznawanie wniosku w przedmiocie prawa pomocy staje się zbyteczne, bowiem nawet jego rozpoznanie zgodnie z intencją strony nie niweczy skutków prawomocnego zakończenia postępowania. Mając zatem na względzie, że skoro w wyniku wydania przez NSA postanowienia z dnia 8 sierpnia 2016 r., o sygn. akt II FZ 420/16, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2016 r., o sygn. akt I SA/Po 1801/15 o odrzuceniu skargi stało się z dniem 8 sierpnia 2016 r. prawomocne, to rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 21 kwietnia 2016 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, co uzasadniało umorzenie wywołanego nim postępowania w oparciu o regulacje z art. 249a p.p.s.a. Z uwagi na powyższe zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2016 r. jako prawidłowe należało utrzymać w mocy. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 - § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.