I SA/Po 1865/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wysokości straty z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w 2009 r. postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. (nadanym w dniu 31 sierpnia 2015 r., data stempla na kopercie, k. 14 akt sąd.), M. K., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą M. K. wysokość straty z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w 2009 r. w kwocie [...] zł. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W argumentacji wniosku skarżący podniósł, że w toku postępowania podatkowego był reprezentowany przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego B. B. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], została doręczona wspomnianemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 czerwca 2015 r. W dniu 19 czerwca 2015 r. doradca podatkowy B. B. zmarł. Skarżący dowiedział się o tym fakcie w dniu 16 lipca 2015 r., a w dniu 24 sierpnia 2015 r. skarżący odebrał od wdowy po B. B. dokumenty, które były w posiadaniu tego pełnomocnika i dotyczyły spraw skarżącego. Wnioskodawca wskazał, że dopiero w tym dniu, tj. po zapoznaniu się z otrzymaną dokumentacją, dowiedział się, że na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. nie została złożona skarga do WSA w Poznaniu. Skarżący oświadczył, że wcześniej nie posiadał wiedzy, że jego pełnomocnik nie sporządził i nie złożył na tę decyzję skargi do sądu. W dniu 25 sierpnia 2015 r. skarżący ustanowił nowego pełnomocnika w sprawie. Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 1 lutego 2016 r., wyjaśnił, że skarżący odebrał przedmiotową dokumentację w dniu 24 sierpnia 2015 r., gdyż dopiero na ten dzień dokumentację tę przygotowała wdowa po jego dotychczasowym pełnomocniku. Skarżący wskazał, że pani B. przechodziła traumę po tragicznie zmarłym mężu, a także, że jej mąż miał wielu klientów i potrzebowała czasu, aby posegregować wszystkie dokumenty i wydać je odpowiednim osobom. Do kolejnego pisma z dnia 16 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego załączył pisemne oświadczenie C. B. z dnia 11 lutego 2016 r., w którym wdowa po B. B. oświadczyła, że wszelką dokumentację prowadzoną przez jej męża, a dotyczącą spraw M. K., wydała skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od trzech przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, po trzecie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że skarżący spełnił warunek formalny, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Nie budzi bowiem najmniejszych wątpliwości, że przedmiotowy wniosek został złożony w dniu 31 sierpnia 2015 r. (data stempla na kopercie, k. 14 akt sąd.), a zatem w terminie 7 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o braku złożenia do sądu przez jego dotychczasowego pełnomocnika skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Z wyjaśnień skarżącego, popartych pisemnych oświadczeniem z dnia 11 lutego 2016 r. wdowy po B. B. (k. 78 akt sąd.), wynika bowiem jednoznacznie, że skarżący dopiero w dniu 24 sierpnia 2015 r. dowiedział się o nie złożeniu do sądu skargi na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Niewątpliwie skarżący spełnił również warunek, o którym mowa w art. 87 § 4 P.p.s.a., albowiem skierowana do Sądu w dniu 31 sierpnia 2015 r. przesyłka zawierała także skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Analizując główną, merytoryczną przesłankę przywrócenia terminu - brak winy skarżącego, Sąd uznał, że również i ta przesłanka została w realiach badanej sprawy spełniona. Sąd zaznacza, że norma zawarta w art. 87 § 2 P.p.s.a. wskazuje na obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wystarczy zatem wykazanie wysokiego stopnia prawdopodobieństwa. W opinii Sądu choć instytucja przywrócenia terminu jest wyjątkiem od zasady przestrzegania terminów, nadmierny formalizm w jej stosowaniu byłby sprzeczny z konstytucyjnymi gwarancjami zapewnienia realnego dostępu do Sądu. Zdaniem Sądu, argumentacja skarżącego zawarta we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poparta pisemnym oświadczeniem wdowy po poprzednim pełnomocniku skarżącego, w pełni zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, albowiem było ono spowodowane nagłą śmiercią jego dotychczasowego pełnomocnika, o której skarżący dowiedział się już po upływie terminu do wniesienia skargi. Podkreślenia także wymaga, że z wyjaśnień skarżącego, popartych pisemnych oświadczeniem z dnia 11 lutego 2016 r. wdowy po B. B. (k. 78 akt sąd.), wynika jednoznacznie, że skarżący dopiero w dniu 24 sierpnia 2015 r., po analizie odebranych dokumentów, powziął wiedzę o nie złożeniu przez jego dotychczasowego pełnomocnika (B. B.) skargi do sądu od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarżący wykazał brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, co przemawia za przywróceniem tego terminu. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.