I SA/Po 1948/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 173/15 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dot. ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Pismem z dnia 30 lipca 2015 r., B. P., reprezentowany przez córkę B. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 1 lipca 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 173/15, w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dot. ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. Zarządzeniem z dnia 28 października pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."]), poprzez: a) przedłożenie pełnomocnictwa, z którego treści będzie wynikać, że B. R. jest umocowana do reprezentowania B. P. przed sądami administracyjnymi, b) złożenie odpisu skargi, c) wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu oraz jej uzasadnienie, d) złożenie oświadczenia, kiedy skarżący dowiedział się o przesłankach uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu, e) określenie żądania, tj. czy wnosi o uchylenie, czy o zmianę zaskarżonego orzeczenia. Jednocześnie Sąd pouczył pełnomocnika skarżącego o treści przepisów art. 271 - art. 274 P.p.s.a. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie B. R. przedłożyła pełnomocnictwo z dnia 9 maja 2015 r., z treści którego wynika, że została umocowana do reprezentowania B. P. przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie w piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że nie tylko w przeciągu 1 miesiąca, lecz ostatnio prawie stale, zarówno przed 1 lipca 2015 r., jak też i po tej dacie, pojawiają się jako nowe dowody – podstawy wznowienia – dotyczące manipulowania danymi osobowymi i adresowymi (zarówno pełnomocnika, jak i jego mocodawcy), a w szczególności ma to największe przełożenie w sprawie wprowadzanych danych do EKW niezgodnych z papierowymi zapisami. Ponadto pełnomocnik skarżącego zażądał zmiany zaskarżonego postanowienia, gdyż sprawa wynika z naruszenia ograniczonego prawa podmiotowego (posiadania i wykonywania użytkowania). Do pisma załączono odpis skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 - art. 285 P.p.s.a. Przepisy te wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 270 P.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Podstawy wznowienia postępowania, określone w przepisach art. 271 - art. 273 P.p.s.a., dopuszczają możliwość zainicjowania postępowania w tym zakresie: 1) z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (art. 271 pkt 1 P.p.s.a.), bądź jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub zdolności procesowej albo nie była należycie reprezentowania lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.); 2) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.); 3) gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 zd. 1 P.p.s.a.); 4) gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a.); 5) gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a.); 6) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła korzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.); 7) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 zd. 1 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że wskazane wyżej przesłanki stanowią zamknięty katalog i tylko wystąpienie którejkolwiek z nich może stanowić uzasadnioną podstawę do skutecznego domagania się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W myśl art. 277 P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie zaś z art. 276 zd. 1 P.p.s.a., do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Oznacza to, że skarga o wznowienie postępowania winna spełniać ogólne warunki formalne pisma procesowego wymienione w art. 46 § 1 P.p.s.a. Ponadto skarga winna czynić zadość również wymaganiom procesowym wskazanym w art. 279 P.p.s.a. i zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W świetle poczynionych wyżej obszernych uwag Sąd stwierdza, że skarga inicjująca postępowanie w niniejszej sprawie nie zawierała wszystkich wskazanych elementów, stąd też koniecznym stało się wezwanie pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w tym zakresie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącego odpis zarządzenia Sądu z dnia 28 października 2015 r. odebrał w dniu 3 listopada 2015 r. (druk ZPO, k. 12 akt sąd.). Z udzielonej przez niego odpowiedzi, która została wniesiona z zachowaniem terminu do uzupełniania braków formalnych skargi, nie wynika jednakże, aby wszystkie wskazane w tym wezwaniu braki formalne skargi zostały usunięte. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne skargi oznaczone w wezwaniu Sądu literami a), b) i e), albowiem przedłożył prawidłowe pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego, przedłożył odpis skargi, a także jasno wskazał, że zażądał zmiany zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił natomiast braków formalnych skargi oznaczonych w wezwaniu literami c) i d), albowiem pismo z dnia 10 listopada 2015 r. nie wskazuje podstawy wznowienia postępowania wraz z jej uzasadnieniem, a także w sposób jasny i precyzyjny nie wyjaśnia kiedy skarżący dowiedział się o przesłankach uzasadniających wznowienie postępowania. Podkreślenia wymaga, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zawierało pouczenie zarówno o trybie wniesienia skargi o wznowienie postępowania, jak i o ustawowych podstawach tego wznowienia, które zostały powołane na wstępie niniejszych rozważań. Stąd też osoba reprezentująca skarżącego nie musiała znać obowiązujących przepisów, a jedynie zapoznać się z treścią wezwania Sądu, a następnie wyjaśnić trzy zagadnienia, które były elementarne dla zachowania skuteczności wniesionej przez nią skargi. Wobec niezastosowania się przez pełnomocnika skarżącego do wezwania Sądu z dnia 28 października 2015 r. stwierdzić należy, że braki formalne skargi [oznaczone w wezwaniu Sądu literami c) i d)], nie zostały uzupełnione w terminie, a tym samym ziściła się przesłanka do odrzucenia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 276 i art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.