I SA/Po 1974/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu sprawy ze skargi Marka R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 15 listopada 1997 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła - uchyla zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Rz. (...) z dnia 30 września 1997 r.; (...). Dyrektor Urzędu Celnego w Rz., decyzją (...) z dnia 30 września 1997 r. działając na podstawie art. 151 par. 1 pkt. 2, art. 145 par. 1 pkt. 5 Kpa, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./ i par. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy /Dz.U. nr 151 poz. 737/ - uchylił własna decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej (...) z dnia 28 kwietnia 1996 r. wydaną w Oddziale Celnym w Ś. i orzekł o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. na podstawie art. 145 ust. 5 prawa celnego. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że w dniu 28.04.1996r. w Oddziale Celnym w Ś. Marek R. zgłosił do odprawy celnej ostatecznej silnik niskoprężny wraz z pozostałymi podzespołami do samochodu osobowego marki Nissan Micra w związku z czym została wydana decyzja zawarta w dowodzie odprawy celnej nr 353020. W tym samym dniu w Oddziale Celnym "Terminal" Ś. wydano postanowienie o przekazaniu sprawy zawarte w Jednolitym Dokumencie Administracyjnym SAD (...) do Urzędu Celnego w W. na nadwozie do samochodu osobowego marki Nissan Micra, które odprawiono w Posterunku Celnym II w W. w dniu 6.05.1996 r. decyzją zawartą w JDA SAD (...) skierowaną do firmy Usługi Transportowo Handlowe Tomasz Ł. z siedzibą w W. Z wymienionych części samochodowych złożony został i zarejestrowany samochód osobowy marki Nissan Micra jako tzw. składak, co potwierdził Urząd Rejonowy w W. Z umów kupna-sprzedaży nadwozia i silnika z pozostałymi podzespołami wynika, że zostały one zawarte przez importerów w tym samym dniu tj. 27.04.1996 r. z tym samym eksporterem zagranicznym a transport tych części odbywał się tym samym środkiem przewozowym. Transportu i zgłoszenia od odprawy celnej na granicy dokonała ta sama osoba tj. Tomasz Ł., który działał na podstawie udzielonego notarialnie upoważnienia przez Marka R. Powyższe okoliczności - zdaniem organu celnego I instancji - świadczą o zamierzonym działaniu importerów mającym na celu obejście polskich przepisów celnych, polegających na sprowadzeniu do kraju samochodu w częściach aby uniknąć zapłaty cła za cały samochód, które jest wyższe od cła za części samochodowe. W związku z tym należy przyjąć, ze przedmiotem importu był samochód osobowy w stanie rozmontowanym i zgodnie z regułą 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej winien być zaklasyfikowany do poz. 870-3 taryfy celnej importowej. Reguła ta stanowi, że wszelkie informacje o wyrobie w treści pozycji odnoszą się również do wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że ma on zasadnicze cechy wyrobu kompletnego lub gotowego oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły znajdującego się w stanie nie zmontowanym lub zdemontowanym. W sprawie niniejszej postanowieniem z dnia 22.08.1997 r. wznowiono postępowanie celne na podstawie art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Decyzją o wymiarze należności celnych od samochodu w stanie rozmontowanym podejmie Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie. Marek R. odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i uznanie odprawy celnej dokonane w Urzędzie Celnym w Ś. w dniu 28.04.1996 r. jako ostatecznej. Odwołujący się wyjaśnił, że Tomasz Ł. poznał w Berlinie przy zakupie części samochodowych w firmie H. Silnik i podzespoły nabyte w tej firmie zostały wcześniej zakupione przez jej właściciela w innej firmie a następnie sprzedane odwołującemu się, z czego jego zdaniem wynika, że pochodzą one z innego samochodu niż ten którego karoserię zakupił Tomasz Ł.. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją (...) z dnia 5 listopada 1997 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i stanowisko prawne organu I instancji, podkreślając że zgodnie z art. 40 i art. 41 prawa celnego obowiązek prawidłowego zgłoszenia i przedstawienia towaru do odprawy celnej spoczywa na importerze, przy czym zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r. III ARN 56/96 strona w postępowaniu administracyjnym winna się zachować lojalnie wobec organu państwowego. Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na świadome działania mające na celu ominięcie obowiązujących przepisów prawa i wprowadzenia organów celnych w błąd poprzez zasugerowanie, że przedmiotem importu są tylko części samochodowe, aby w ten sposób uniknąć zapłacenia cła w przewidzianej wysokości. Fakt, że istotne w sprawie okoliczności nie były znane organowi celnemu w dniu wydania decyzji nr 352020 spowodował, że zastosowana klasyfikacja celna taryfowa w pierwotnym postępowaniu celnym towarów sprowadzonych przez Marka R. jako części samochodowych była wadliwa, lecz wynikała ze sposobu zgłoszenia towaru do oprawy celnej. Z tego względu zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, bowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nie znane organowi, który wydał decyzję. Strona dokonała zakupu części samochodowych z zagranicą z zamiarem wejścia w posiadanie samochodu. Z działań strony wynika, że przedmiotem wymiaru cła powinien być jednostkowy wyrób mogący być złożony z tych zakupionych części. Gdyby okoliczność ta była znana organowi celnemu w chwili wydania decyzji miałaby ona z pewnością wpływ na poprawność jego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił również, że sposób sprowadzenia samochodu czy to w częściach, czy też w postaci zmontowanej stanowi wybór importera. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marek R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu celnego I instancji polemizując z stanowiskiem organów celnych w przedstawionym zakresie podkreślając podobnie jak w toku dotychczasowego postępowania, że sprowadził z zagranicy jedynie części samochodowe od których uiścił należne cło. Odpowiadając na skargę Prezes GUC wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 51 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. / powiązany granicami skargi, zważył co następuje: Jak to wynika z akt sprawy Dyrektor Urzędu Celnego w Rz., decyzją z dnia 30 września 1997r. powołując przepisy art. 151 par. 1 pkt. 2 i art. 145 par. 1 pkt. 5 Kpa, po wznowionym postępowaniu, uchylił własną decyzję zawartą w dowodzie odprawy celnej (...) z dnia 28 kwietnia 1996 r. wydaną w Oddziale Celnym w Ś. i orzekł o przekazaniu sprawy do rozpatrzenia przez Dyrektora Urzędu Celnego w W. na podstawie art. 45 ust. 5 prawa celnego. Z mocy art. 150 par. 1 Kpa, organ ten był organem właściwym do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do dyspozycji wynikającej z treści art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, organ administracji o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 par. 2 Kpa wydaje decyzję w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 par. 1 Kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Przytoczony wyżej przepis nie zawiera zatem upoważnienia do przekazania sprawy innemu organowi celnemu jej rozpatrzenia, ale jednoznacznie zobowiązuje organ właściwy do wznowienia postępowania - po jej przeprowadzeniu - aby uchylając decyzją dotychczasową, wydał jednocześnie nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Brzmienie powołanego przepisu art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, nie dopuszcza zatem innej jego interpretacji i stosowania w postępowaniu w taki sposób jak to uczynił Dyrektor Urzędu Celnego w Rz. w niniejszej sprawie. Wobec powyższego, stwierdzić należy, że decyzja organu celnego I instancji wydana została z naruszeniem art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa, podobnie jak decyzja Prezesa GUC-u, utrzymująca tą decyzję w mocy a zatem sankcjonując to naruszenie prawa - co skutkuje ich uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. /, bowiem naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.