I SA/Po 198/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 06 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2015 r.; postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 05 stycznia 2017 r., skarżąca wraz z P. A. wnieśli skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 20 marca 2015 r., nr [...] ustalającą P. A. podatek rolny za 2015 r. Jak wynika z akt administracyjnych objęta skargą decyzja została doręczona jedynie P. A. w dniu 05 grudnia 2016 r. (k. [...] akt adm.). Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione wyłącznie przez wskazaną ostatnio osobę. Również objęta skargą decyzja została doręczona wyłącznie P. A.. Skarga na decyzję organu została przy tym nadana w dniu 05 stycznia 2017 r. (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy zaznaczyć, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie występuje instytucja solidarnego wniesienia skargi, albowiem każdy ze skarżących, nawet jeśli skarga wnoszona jest w jednym piśmie, reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego [tak: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I OZ 450/08, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Mając powyższe na uwadze należało dokonać osobnego rozpoznania skargi J. A. oraz P. A., mimo tego, że skargi te zostały złożone w jednym piśmie. Niniejsze orzeczenie dotyczy przy tym skargi wniesionej przez pierwszą ze wskazanych osób. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym przez osobę nie wskazaną w sentencji takiej decyzji, której zarazem nie doręczono tego rodzaju rozstrzygnięcia. Stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a"), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Brzmienie przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że prawo do zaskarżenia do sądu administracyjnego działania lub zaniechania organu administracji publicznej przysługuje jedynie legitymowanym podmiotom. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony [tak: postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., II OSK 355/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. O interesie prawnym konkretnego podmiotu do wniesienia skargi na akt organu administracji publicznej można mówić w sytuacji gdy stanowiący przedmiot skargi akt rzutuje na sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Wychodząc z powyższych założeń należy stwierdzić, że skarżąca nie ma legitymacji skargowej do kwestionowania na drodze postępowania sądowadministracyjnego wskazanej w rubrum niniejszego orzeczenia decyzji. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 20 marca 2015 r., nr [...] ustalającą P. A. podatek rolny za 2015 r. Sentencja rozstrzygnięcia organ I instancji wprost wskazuje na to, że podatnikiem w stosunku do którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2015 r., jest tylko i wyłącznie P. A.. Wpływu na powyższe nie wywiera okoliczność, że w nagłówku decyzji wymieniono zarówno skarżącą jak i P. A.. Co więcej zarówno decyzja organu I jak i II instancji zostały doręczone wyłącznie wskazanej ostatnio osobie. Odwołanie od decyzji organu I instancji zostało również wniesione wyłącznie przez P. A.. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie ma interesu prawnego w składaniu skargi na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję, bowiem jej adresatem, jak również adresatem poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był wyłącznie P. A.. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z powyższych rozważań wynika, że skarżąca nie miała legitymacji skargowej do wniesienia skargi na wskazany w rubrum niniejszego orzeczenia akt. Powyższe uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie przytoczonego ostatnio przepisu. Marginalnie zauważyć również należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu z uwagi na nadanie jej w dniu 05 stycznia 2017 r. (k. [...] akt sądowych), w sytuacji gdy termin na jej wniesienie mijał z dniem 04 stycznia 2017 r. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.