I SA/Po 1985/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł pismem z dnia [...] września 2015 r. skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W ocenie organu nie wskazano żadnych konkretnych okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie w stosunku do wnioskodawcy wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Następnie pismem dnia [...] lutego 2016r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, utrzymującej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem. W treści uzasadnienia wniosku wskazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zwrócił uwagę, że Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymał również w mocy decyzje naczelnika Urzędy celnego w P. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania poza kasynem gry, gier na automacie — terminalu internetowym o nr [...]. Zestawienie nałożonych kar pieniężnych z danymi obrazującymi aktualny stan majątku skarżącego i prowadzonego przez niego działalności gospodarczej, z uwzględnieniem źródeł i wysokości dochodu uzasadnia twierdzenie, że wykonanie decyzji wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi. W związku z powyższym skarżący podniósł, że zasadnym jest wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Jednocześnie skarżący zwrócił uwagę, że rozpoznając przedmiotowy wniosek, Sąd może się kierować zarówno wiarygodnością zarzutu wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, jak i prawdopodobieństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wniosek powinien zostać uwzględniony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 P.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się ze znacznymi stratami finansowymi. Zauważyć jednak trzeba, że wywody zawarte w omawianym wniosku nie zostały połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącego, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia na sytuację życiową wnioskodawcy. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że akcentowana przez stronę kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej aktu dopiero będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być bowiem badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja nadzwyczajna, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.