I SA/Po 2034/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 2034/15, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi X. w X. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 listopada 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 2034/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił X. w X. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w A. z dnia [...], nr [...], wymierzającą X. w X. karę pieniężną z tytułu urządzania gier na dwóch automatach Hot Fun poza kasynem gry, w wysokości [...] zł. W dniu 24 listopada 2015 r. skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wystąpiła do Sądu z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołując się na art. 61 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") wniosła o zmianę postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 12 listopada 2015 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zmianę okoliczności. W argumentacji tego wniosku podniesiono, że brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Zdaniem skarżącej ziszczenie się tych okoliczności znajduje potwierdzenie w załączonych do wniosku dokumentach finansowych (deklaracje podatkowe CIT-8 za 2012, 2013, 2014 r., umowy kredytowe oraz wyciągi z rachunku bankowego - zobowiązania za okres VII- IX/2015 r., deklaracje VAT-7 za miesiące od stycznia do sierpnia 2014 r., Bilans i Rachunek Zysków i Strat za 2013 i 2014 r.). Wnioskodawczyni wskazała, że jej roczny dochód z prowadzonej działalności gospodarczej kształtował się kolejno na poziomie [...] zł (2012 r.), [...] zł (2013 r.) oraz [...] zł (2014 r.). Ponadto podniosła, że w dniu 23 kwietnia 2015 r. zaciągnęła kredyt w rachunku bieżącym, do wysokości [...] zł, przeznaczony na finansowanie zapłaty bieżących zobowiązań oraz kredyt obrotowy w kwocie [...] zł, z datą spłaty wyznaczoną na 30 marca 2018 r. Obydwa kredyty będą stanowić stałe obciążenie Spółdzielni do kolejno marca i kwietnia 2018 r. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła, że jej kondycja finansowa, w obliczu obydwu nałożonych na nią kar ([...] zł), nie daje podstaw by twierdzić, iż wyegzekwowanie kar takiej wysokości - w obecnej sytuacji finansowej - nie doprowadzi do poważnych i nieodwracalnych szkód w majątku strony skarżącej. Stwierdziła, że już tylko jedna z nałożonych na nią kar ([...] zł) przekracza jej możliwości finansowe. W konkluzji stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie jej znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 4 P.p.s.a, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia 12 listopada 2015 r. Sąd negatywnie rozstrzygnął poprzedni wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 23 listopada 2015 r. skarżąca wniosła o zmianę powyższego postanowienia z uwagi na zmianę okoliczności faktycznych. Nie budzi najmniejszych wątpliwości, że bez zmiany okoliczności sprawy Sąd nie może uchylić i zmienić takiego postanowienia. Podkreślenia jednak wymaga, że muszą to być takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Strona wnioskująca o zmianę postanowienia winna przedstawić okoliczności, które zaistniały po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a które jej zdaniem przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 895/14, z dnia 25 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II GSK 894/14; z dnia 20 lutego 2014 r., o sygn. akt II FSK 2392/12, dostępne: www.orzeczenie.nsa.gov.pl). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., o sygn. akt FZ 496/2004, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią jednak obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Rozpoznając ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia go na podstawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W ocenie Sądu, w ponownym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca przedstawiła argumentację wraz z dokumentacją, która przemawia za zmianą postanowienia z dnia 12 listopada 2015 r. i uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca we wniosku tym wskazała, że osiąga stosunkowo niskie dochody [roczny dochód z prowadzonej działalności gospodarczej kształtował się kolejno na poziomie [...] zł (2012 r.), [...] zł (2013 r.) oraz [...] zł (2014 r.)], ma zaciągnięty kredyt w rachunku bieżącym, do wysokości [...] zł, przeznaczony na finansowanie zapłaty bieżących zobowiązań oraz kredyt obrotowy w kwocie [...] zł, z datą spłaty wyznaczoną na 30 marca 2018 r. Obydwa kredyty stanowią stałe obciążenie spółdzielni. Ponadto z przedłożonego rachunku bankowego wynika, że na dzień 30 września 2015 r. saldo skarżącej na tym rachunku wynosi: "-" [...] zł, wolne środki: [...] zł, limit: [...] zł. Zdaniem Sądu, treść powyższych dokumentów uzasadnia zastosowanie względem spółdzielni środka ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zasadnie bowiem skarżąca wywiodła, że wykonanie zaskarżonej decyzji, na obecnym etapie postępowania, może spowodować wyrządzenie jej znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Spełnione zatem zostały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 4 i § 5 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.