I SA/Po 2039/15

| | Sygn. akt I SA/Po 2039/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Syndyka masy upadłości likwidacyjnej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Burmistrz Miasta i Gminy A. decyzją z dnia [...], nr [...], określił X. Sp. j. w upadłości likwidacyjnej w X. (w skrócie: spółka, strona lub skarżąca) wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 16 czerwca 2014 r. Syndyk Masy Upadłości X. Sp. j. w upadłości likwidacyjnej złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2014 r. obowiązującą od miesiąca maja 2014 r., w której, jako przedmiot opodatkowania wykazano: grunty pozostałe o pow. [...] m2, budynki pozostałe o pow. [...] m2 oraz budowle o wartości [...] zł. Składający korektę wyjaśnił, że stan techniczny budynków znajdujących się na należących do spółki działkach o nr [...], [...] i [...], nie pozwala na ich wykorzystywanie do jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a ponadto budynki te nigdy nie miały takiego przeznaczenia. W toku przeprowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że spółka pozostawała i nadal pozostaje właścicielem działek o nr [...], [...] i [...] położonych w C. oraz posadowionych na nich budynków i budowli. Podkreślono, że ogłoszenie upadłości nie powoduje utraty posiadania nieruchomości tylko prawa zarządu oraz możliwości korzystania i rozporządzania mieniem. Nieruchomość wciąż pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. Odwołując się do przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."), organ I instancji zwrócił uwagę, że podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego, a więc obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to, czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy należy ponieść nakłady w celu jej utrzymania w stanie zdatnym do użytku. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą nieruchomości służącej do wykonywania tej działalności, nie daje podstaw do zastosowania przy wymiarze podatku od nieruchomości stawek innych niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przeprowadzone w dniu 17 września 2014 r. oględziny nieruchomości wykazały, iż podjęcie prac remontowych i adaptacyjnych w budynkach należących do spółki pozwoli na prowadzenie w nich działalności gospodarczej. Z przedstawionego przez syndyka operatu szacunkowego nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkami magazynowymi z zapleczem biurowo-socjalnym i infrastrukturą towarzyszącą, położonej w miejscowości C., sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego B. B., także wynika, że budynki położone w C. znajdują się w dobrym stanie technicznym. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy A. działki położone w C. o nr [...], [...] i [...] przeznaczone są pod istniejące i projektowane tereny o dominującej funkcji produkcyjno-usługowej. Uwzględniając poczynione ustalenia organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw, aby należącą do spółki nieruchomość w C. objąć podatkiem niższym niż dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym określono spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł, w tym: z tytułu gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł ([...] m2 x [...] zł), z tytułu budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie [...] zł ([...] m2 x [...] zł), z tytułu budowli w kwocie [...] zł ([...] zł x 2%). Kwestionując decyzję organu I instancji w odwołaniu spółka reprezentowana przez syndyka, wniosła o jej uchylenie i orzeczenie przez organ odwoławczy, co do istoty sprawy poprzez określenie wysokości zobowiązania podatkowego w wysokości wskazanej w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. z dnia 30 czerwca 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., art. 312 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm. - w skrócie: "P.u.n."), a także art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 181 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. pismem z dnia 16 lutego 2015 r., w trybie art. 229 O.p., przekazało sprawę organowi I instancji, celem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawczy z zakresu budownictwa na okoliczność, czy stan techniczny budynków i budowli znajdujących się na działkach o nr [...], [...] i [...], pozwala na wykorzystywanie ich do prowadzenia działalności gospodarczej, w myśl art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Ze sporządzonej przez biegłego opinii budowlano-prawnej wynika, że budynki znajdujące się na należącej do spółki nieruchomości, nie były użytkowane przez nią od daty ich zakupu, ale ich stan techniczny został oceniony jako średni/zadawalający. Biegły stwierdził, że poczynienie niewielkich nakładów remontowych umożliwiłoby wykorzystanie tych budynków w działalności gospodarczej. Zdaniem biegłego przedmiotowe obiekty nie znajdują się w stanie technicznym złym nieprzemijającym i kwalifikują się do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia i rozważania organu I instancji. SKO stwierdziło, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt jej posiadania przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisanego do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi korzyści finansowe. Zdaniem organu odwoławczego skoro spółka pozostaje właścicielem działek o nr [...], [...] i [...] położonych w C. oraz posadowionych na nich budynków i budowli, to z tego faktu wynika, że jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako podmiot gospodarczy. Jednocześnie samo ogłoszenie upadłości nie powoduje utraty prawa własności, a jedynie utratę zarządu oraz możliwości korzystania i rozporządzania mieniem. Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu złego stanu technicznego budynków i obiektów posadowionych na spornej nieruchomości, który w ocenie syndyka wyłącza możliwość prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, organ II instancji zwrócił uwagę, że ze sporządzonej w sprawie przez biegłego opinii wynika coś zupełnie przeciwnego. Wprawdzie budynki znajdujące się na należącej do spółki nieruchomości nie były przez nią użytkowane od daty zakupu, ale biegły ocenił ich stan techniczny jako średni/zadawalający, który przy niewielkich nakładach remontowych, umożliwiłby ich wykorzystanie w działalności gospodarczej. Organ odwoławczy stwierdził, że przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., niestosowanie do przedmiotu opodatkowania stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie może być wykorzystywany ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej, należy rozpatrywać odrębnie odnośnie do każdego przedmiotu opodatkowania. Mając zaś na względzie ustalenia przedstawione w opinii biegłego z zakresu budownictwa SKO uznało, że organ I instancji określając zobowiązanie podatkowe prawidłowo przyjął stawki podatku od nieruchomości przewidziane dla działalności gospodarczej. Za bezzasadne uznano podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, spółka, reprezentowana przez syndyka, zastępowanego przez adwokata, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. poprzez jego błędne niezastosowanie na etapie postępowania odwoławczego, co de facto doprowadziło do wyeliminowania skarżącej bez jej winy z toczącego się postępowania administracyjnego i uniemożliwiło jej zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności ze sporządzoną w sprawie opinią rzeczoznawcy majątkowego, będącą podstawą ustaleń faktycznych organu, co jednocześnie jest jedną z przesłanek wznowienia postępowania podatkowego zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z oczywistym i rażącym naruszeniem prawa; 2) art. 1a ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. e u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w wadliwej interpretacji pojęcia względy techniczne polegającej na nieuznaniu budynków, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez upadłego za będące w złym stanie technicznym, czego konsekwencją było błędne przyjęcie przez SKO w K., że budynki takie należy opodatkować w kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zamiast w kategorii budynków pozostałych, mimo, iż z przeprowadzonych w sprawie oględzin wyraźnie wynika istnienie złego stanu technicznego tych budynków, który uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej; 3) art. 312 zw. z art. 206 ust. 1 pkt 1 P.u.n. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że po ogłoszeniu upadłości możliwe jest dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadniać ma opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości podatkiem od nieruchomości wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że nieruchomości te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia takiej działalności, a Syndyk Masy Upadłości nie ma możliwości poczynienia koniecznych nakładów na nieruchomości celem dostosowania jej do prowadzenia działalności gospodarczej wbrew założeniom opinii biegłego; 4) art. 121 § 1 w zw. z art. 122, 187 i 197 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób skrajnie formalny i profiskalny przejawiający się w niedążeniu do ustalenia prawdy materialnej rozumianej jako konieczność rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i wszechstronny, a co za tym idzie nieustaleniu, czy skarżąca spółka kiedykolwiek prowadziła na przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą i czy podjęcie i prowadzenie takiej działalności ze względów technicznych, technologicznych jest w ogóle możliwe oraz oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnej, niespójnej, wewnętrznie sprzecznej, a co za tym idzie wadliwej opinii biegłego, która nie uwzględnia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji uniemożliwia wydanie na jej podstawie decyzji bez wydania chociażby opinii uzupełniającej, w której biegły odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; 5) art. 229 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego na żądanie strony zgłoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a polegające na nieprzesłuchaniu świadków - wspólników upadłej spółki na okoliczność miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz przeznaczenia nieruchomości będącej przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do wskazanego wniosku skarżącej w wydanej decyzji. W odpowiedzi na skargę SKO w K. podtrzymało w całości swoje stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga analizowana według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a.") nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, rozstrzygnięcie zawarte w decyzjach organów I i II instancji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie obu zaskarżonych decyzji poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe obu instancji prawidłowo zastosowały w toku postępowania przepisy prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 5 u.p.o.l., na podstawie których ustalono skarżącej spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. W analizowanej sprawie skarżąca spółka kwestionuje stanowisko organów podatkowych odnośnie opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2014 r. działek o nr [...], [...] i [...] położonych w C. oraz posadowionych na nich budynków i budowli, według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącej sporne budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organy podatkowe kwestionując stanowisko prezentowane przez skarżącą spółkę, powołały się na treści opinii biegłego i wyraziły odmienny pogląd uznając, że fakt konieczności wykonania prac remontowych w budynku stanowiącym własność strony nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz czy taka sytuacja zachodzi w przypadku spornej nieruchomości, będącej we władaniu skarżącej. W ocenie Sądu materiał dowodowy sprawy dawał podstawy do wniosków sformułowanych w decyzjach organów obu instancji. Okoliczność, iż spółka nabyła nieruchomość i podjęła decyzję o nieprowadzeniu na niej działalności gospodarczej, czyniąc z niej w istocie lokatę kapitału, nie wyłącza jej obowiązku podatkowego jako przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w myśl art. 3 tej ustawy podatnikami są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Przepis art. 4 u.p.o.l stanowi o podstawie opodatkowania, natomiast w art. 5 u.p.o.l określone zostały stawki podatkowe, a ich wysokość jest zróżnicowana w zależności od przeznaczenia i sposobu wykorzystywania przedmiotów opodatkowania. Co istotne na gruncie analizowanej sprawy najwyższe stawki podatkowe stosuje się do opodatkowania gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawiera definicję pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, określając je jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami (....), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika, iż o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy. Z tego względu w orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że analizowany przepis nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika (por. wyroki NSA z dnia 20 marca 2009 r., o sygn. akt II FSK 1888/07, Lex nr 495385; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009 r., o sygn. akt II FSK 1786/07, Lex 528078; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., o sygn. akt II FSK 1354/07, Lex 478297). W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2092/11, II FSK 2470/12, II FSK 3212/12 wyrażone zostało stanowisko, że związek przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą należy rozpatrywać w kontekście przesłanki względów technicznych, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. in fine. Zdaniem NSA opodatkowanie gruntu (a także budynku, jak należy przyjąć) jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wymaga ustalenia, że nie zachodzi negatywna przesłanka względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie go do konkretnej działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę będącego podatnikiem podatku od nieruchomości, a nie jakiejkolwiek innej działalności gospodarczej. Na gruncie badanej sprawy należy zauważyć, że pojęcie "względów technicznych" nie zostało w istocie zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Dlatego sądy administracyjne niejednokrotnie w swym orzecznictwie analizowały to pojęcie. W wyniku powyższego ugruntowane jest stanowisko, zajęte także przez SKO w zaskarżonej decyzji, że przez względy techniczne należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu obiektu do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., o sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., o sygn. akt II FSK 2128/09, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz liczne orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, np.: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009 r. I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706). Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wykładnia terminu "względy techniczne" prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Taki charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – co istotne jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Nieodpowiedni stan techniczny budynku, czy decyzja gospodarcza podatnika o niekorzystaniu z nieruchomości nie dyskwalifikuje go w ogóle (co do zasady) z prowadzenia działalności gospodarczej. Nieprzeprowadzenie np. remontu w budynku nie oznacza więc pozbawienia tego budynku związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo czasowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., o sygn. akt II FSK 2221/12, LEX nr 1572457). Z powyższego wynika ogólny wniosek, że "względy techniczne" muszą w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2014 r., o sygn. akt II FSK 2361/12, LEX nr 1572503). Dodatkowo Sąd zauważa, że nowelizując przepis art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od roku 2016, na mocy art. 9 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r. poz. 1045), ustawodawca usunął, niezdefiniowane pojęcie "względy techniczne", co przyczyniło się do ujednolicenia orzecznictwa podatkowego i wyeliminowania niepotrzebnych niejasności. Przy czym stwierdzić należy, że dokonując wspomnianej nowelizacji ustawodawca zarazem usankcjonował wypracowaną już linię orzeczniczą sądów administracyjnych przyjmującą, że przez tzw. "względy techniczne" należy rozumieć, jak już wyjaśniono to wyżej, trwałe, obiektywne przeszkody uniemożliwiające w sposób stały korzystanie z nieruchomości. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że "względy techniczne" rozumiane jako okoliczności obiektywne, niezależne od spółki w niniejszej sprawie nie miały miejsca. Organy podatkowe obu instancji nie kwestionowały, że stan budynku wymagał przeprowadzenia remontu i modernizacji, jednak prawidłowo wywiodły, że fakt ten nie powodował niemożliwości wykorzystania spornego budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Przy czym w zakresie poczynienia tego ustalenia organy podatkowe prawidłowo rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania, czy zachodzi tak rozumiana przesłanka, wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku, według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organy wypełniły ciążące na nich obowiązki w zakresie postępowania dowodowego, powołując biegłego w sprawie i opierając swoje rozstrzygnięcie na jego opinii, której strona skarżąca nie zdołała podważyć żadnym innym dowodem. Fakt, że budynki są zaniedbane, np. na skutek zaniechań skarżącej oraz że od chwili nabycia spółka nie zdecydowała się podjąć działalności gospodarczej na spornej nieruchomości, nie wyklucza całkowicie obiektywnej możliwości jej wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność niewykorzystywania budynków do prowadzonej działalności gospodarczej wyłącznie z woli podatnika, czyli na skutek jego decyzji, nie może być utożsamiane z obiektywną niemożliwością wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia przepisów u.p.o.l. Sąd uznał za chybiony. Wbrew zarzutom skargi organy podatkowe, działając w oparciu o treść art. 121 § 1, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 197 O.p., podjęły w toku postępowania działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, dokonując swobodnej, a nie dowolnej oceny zebranego i wystarczającego do wydania decyzji materiału dowodowego. Zgodnie bowiem z przepisami zawartymi w Dziale IV O.p, organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.) i prowadziły postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Wbrew zarzutom skargi organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a następnie, dokonały jego oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Zdaniem Sądu sposób procedowania organów odpowiadał wszelkim rygorom przewidzianym w przepisach O.p. W wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania podatkowego organy ustaliły stan faktyczny w sposób niebudzący wątpliwości, zgodnie z poszanowaniem obowiązujących zasad prawa, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji. Co do zarzutu naruszenia przepisów art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. Sąd potwierdza, że z akt sprawy nie wynika, aby organ II instancji wyznaczył stronie termin do zapoznania się z aktami niniejszej sprawy, co umożliwiłoby stronie wgląd do sporządzonej w sprawie opinii rzeczoznawcy majątkowego. Nie mniej jednak Sąd zauważa, że pismem z dnia 16 lutego 2016 r. Syndyk Masy Upadłości został zawiadomiony o przekazaniu sprawy do organu I instancji celem przeprowadzenia wspomnianej opinii i znane były stronie okoliczności związane z koniecznością przeprowadzenia tego dowodu. W skardze nie sprecyzowano jednak jaki konkretny wpływ miało powyższe uchybienie organu na prawa strony i jak przekłada się ono na wynik postępowania. Inaczej mówiąc, strona nie wskazała w jakim zakresie zamierzała składać ewentualne wnioski dowodowe związane z treścią opinii biegłego, tak aby spowodowało to wydanie w sprawie odmiennej decyzji. W tej sytuacji pomimo dostrzeżonego błędu organu II instancji, brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 229 O.p. poprzez nieprzesłuchanie w sprawie w charakterze świadków wspólników spółki X. sp. j., albowiem zdaniem Sądu, podobnie jak i organu II instancji nie było takiej potrzeby, w świetle niespornej okoliczności nieprowadzenia na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, a planowane przeznaczenie tej nieruchomości nie ma żadnego znaczenia w kwestii jej opodatkowania. Z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że wobec treści opinii biegłego rzeczoznawcy przesłuchanie świadków w niniejszej sprawie uznano za niezasadne i Sąd podziela powyższy pogląd. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 312 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 1 P.u. stwierdzić należy, że był on nieuprawniony, mając na uwadze fakt, że powyższe przepisy nie znalazły zastosowania w rozpatrywanej sprawie i nie stanowiły podstawy zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego organy podatkowe nie mogły uchybić przepisom, które nie były podstawą ich działania. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone decyzje organów obu instancji nie uchybiają obowiązującym przepisom prawa podatkowego. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych O.p. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, na podstawie którego ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. Prawidłowo zostały również zastosowane przepisy prawa materialnego u.p.o.l. Dodatkowo Sąd dostrzega, że racjonalnie uzasadnione są działania Syndyka reprezentującego spółkę w likwidacji, zmierzające do sprzedaży majątku po jak najwyższej cenie (co potwierdza operat szacunkowy) i równocześnie obniżenie kosztów bieżącego utrzymania firmy. Nie można jednak zaakceptować sytuacji, w której owe oszczędności mają być czynione kosztem budżetu miasta i gminy A., dla którego podatki od nieruchomości stanowią przychód. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.