I SA/Po 204/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2018r. sprawy ze skargi WŚ na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 20 października 2015 r. wszczął wobec X. X. (dalej: "skarżąca") postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe "F(1)" sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2012 r. oraz styczeń 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie Naczelnik wyjaśnił, że pismem z 02 listopada 2015 r. skarżąca zgłosiła wnioski o przeprowadzenie dowodów. Postanowieniem z 16 grudnia 2015 r. wniosków tych nie uwzględnił. Skarżąca pismem z 22 grudnia 2015 r. wniosła zażalenie na to postanowienie. Z uwagi na powyższe postanowieniem z 19 stycznia 2016 r. zawiesił postępowanie do czasu rozpoznania zażalenia. Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z 01 marca 2016 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Skarga na wskazane ostatnio postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Poznaniu z 14 marca 2017 r., I SA/Po 920/16. Wyrok ten jest prawomocny od 14 kwietnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z 26 czerwca 2017 r. podjął zawieszone uprzednio postępowanie. Pismem z 20 lipca 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie. W piśmie z 20 lipca 2017 r. skarżąca wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego, po raz kolejny podniosła konieczność przeprowadzenia dowodów, o które wnioskowała w poprzednich pismach. Naczelnik postanowieniem z 16 października 2017 r., nr [...] 25.2017 odmówił skarżącej uwzględnienia jej wniosków dowodowych zawartych w piśmie z 20 lipca 2017 r. uzupełnionym pismem z 31 sierpnia 2017 r. Pismem z 07 listopada 2017 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika z 16 października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z 15 grudnia 2017 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej z 07 listopada 2017 r. Uzasadniając postanowienie wskazał, że zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p."), na wydane w postępowaniu postanowienia służy stronie zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu do zażaleń zasadą jest, że prawo ich złożenia przysługuje wyłącznie gdy ustawa tak stanowi. W postanowieniu Naczelnika z 16 października 2017 r. skarżąca została prawidłowo pouczona, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Postanowienia tego rodzaju są niezaskarżalne w drodze zażalenia. Postanowienia te mogą zostać zaskarżone jedynie w odwołaniu od decyzji (art. 237 O.p.). Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącej z 07 listopada 2017 r. W skardze na wskazane powyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 15 grudnia 2017 r. skarżąca domagała się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organy podatkowe. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1) naruszenie art. 239 – 239 O.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż złożone zażalenie jest niedopuszczalne czego konsekwencją było pozbawienie skarżącej możliwości należytej obrony praw i interesów; 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający istotne znaczenie dla sprawy, poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie, w sytuacji, w której brak jest tych przesłanek, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego w tym art. 205 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z 15 grudnia 2017 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej z 07 listopada 2017 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 16 października 2017 r., nr [...] odmawiające przeprowadzenia wskazanych przez stronę dowodów. W ocenie skarżącej doszło do błędnego uznania wskazanego powyżej zażalenia za niedopuszczalne. Zdaniem organu brak jest podstaw prawnych uprawniających do wniesienia zażalenia co świadczy o jego niedopuszczalności. Sąd rację w sporze przyznał organowi podatkowemu. Zgodnie z art. 236 § 1 O.p., na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przepisy O.p. nie przewidują możliwości wnoszenia samoistnych zażaleń na postanowienia odmawiające przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów. Nie oznacza to jednak, że niezadowolony z toku postępowania wyjaśniającego podatnik jest w ogóle pozbawiony możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu. Nie może tego jednak uczynić poprzez wniesienia zażalenia, lecz w trybie wynikającym z art. 237 O.p. zgodnie z którym postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 O.p., stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 239 powołanego aktu, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Z niedopuszczalnością zażalenia mamy do czynienia m. in. w przypadku gdy uregulowania O.p. nie przewidują uprawnienia do jego wniesienia. Sytuacja tego rodzaju miała miejsce w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe sąd za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 236 – 239 O.p. Zaskarżone postanowienie stanowi wynik prawidłowego zastosowania art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. Odnosząc się do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych oraz błędnego przyjęcia, że wystąpiły przesłanki uzasadniające podjęcie zawieszonego postępowania podatkowego sąd stwierdza, że zarzut ten nie może wywrzeć zamierzonego rezultatu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. Kontroli sądu w niniejszej sprawie nie podlega postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego. Na postanowienie w tym przedmiocie nie przysługuje zażalenie, co oznacza , że brak jest również możliwości poddania tego rozstrzygnięcia kontroli sądu administracyjnego. Konkludując rozważania w powyższym zakresie sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.