I SA/Po 205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – pismem z dnia 23 stycznia 2018 r. wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji mocą, którego orzeczono o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki kapitałowej. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ. W sytuacji nieuwzględnienia wskazanego wniosku przez organ wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Uzasadniając wniosek podano, że skarżący aktualnie utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia emerytalnego. Dochodzenie jakiejkolwiek kwoty pieniężnej będzie stanowić dla wnioskodawcy nadmierne obciążenie, w istocie pozbawiając środków do normalnego funkcjonowania i egzystencji. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu nie doszło do wystąpienia okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmie z dnia 06 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę wskazanego ostatnio postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W omawianym piśmie wskazano, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, wymagającą stałego leczenia i nakładów finansowych na leczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, w którym sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej, w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r., I FZ 332/14]. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu może łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na charakter objętego skargą rozstrzygnięcia, w ocenie Sądu, wydanie orzeczenia w przedmiocie ochrony tymczasowej musi zostać poprzedzone porównaniem sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego z wielkością obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Poczynienie miarodajnych ustaleń w powyższym zakresie jest jednak niemożliwe. Jedynym dokumentem świadczącym o stanie finansowym skarżącego jest wydruk z systemu bankowości elektronicznej potwierdzający uzyskiwanie przez skarżącego emerytury w kwocie [...]zł netto. Wnioskodawca nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o posiadanym przez niego majątku, takich chociażby jak kompletny wyciąg z rachunku bankowego. Braki w powyższym zakresie nie pozwalają na ustalenie wartości środków pieniężnych jakimi dysponuje skarżący, co implikuje również brak możliwości dokonania oceny czy ewentualna egzekucja nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku wiązać się będzie z uszczerbkiem, mogącym wpływać na ograniczenie możliwości leczenia. Z dokumentacji medycznej dołączonej do pisma z dnia 06 marca 2018 r. w sposób niezbity wynika, że skarżący jest osobą schorowaną. Z dokumentacji tej nie wynika jednak w żadnej mierze, aby stan zdrowia skarżącego łączył się z obowiązkiem ponoszeniem znacznych nakładów finansowych. Skarżący w ogóle nie wskazał wartości obciążających go zobowiązań. Należy również zauważyć, że w aktach sądowych brak jest takich dokumentów, jak chociażby wniosek o przyznanie prawa pomocy, które umożliwiałyby sądowi dokonanie samodzielnej oceny tego, czy w sprawie w istocie zmaterializowały się przesłanki warunkujące udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Odnosząc się do wniosku o zmianę postanowienia organu z dnia [...] r., należy wskazać, że przepis art. 61 p.p.s.a. nie przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencji do zmiany postanowień organów w przedmiocie ochrony tymczasowej. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny jest kompetentny jedynie do samodzielnego rozpoznania adresowanego do niego wniosku w powyższym zakresie. Mając zatem na względzie, że wnioskodawca nie wykazał okoliczności warunkujących dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem skarżącego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.