I SA/Po 212/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 03 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi X. X. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r., skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia 15 grudnia 2017 r., nr [...]. Wskazanym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie wskazanego ostatnio organu z dnia 12 września 2017 r., nr [...] umarzające z uwagi na bezprzedmiotowość postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 października 2010 r., nr [...] W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zmianę wskazanego powyżej postanowienia z dnia 12 września 2017 r., i wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 października 2010 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do postanowień art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Istotne znaczenie dla rozpoznania wniosku strony skarżącej ma ustalenie znaczenia użytego w art. 61 § 3 p.p.s.a. in fine sformułowania "w granicach tej samej sprawy". Ustawodawca posługując się zacytowanym sformułowaniem odsyła do sprawy w znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamości wyznaczonej przez elementy podmiotowe i przedmiotowe. Do elementów tych nalży identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu oraz identyczność podstawy prawnej i faktycznej [por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., II OZ 685/11, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym, tak jak to ma miejsce w sprawie w trybie stwierdzenia nieważności [por. postanowienie NSA z dnia 06 listopada 2014 r., II FSK 2969/14, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że przedmiotem skargi jest wskazane w rubrum niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 października 2010 r., nr [...] Zgodnie z art. 252 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."), organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1. Na tle przytoczonego ostatnio przepisu należy wskazać, że pomiędzy prowadzonym na jego podstawie postępowaniem, a postępowaniem zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej czy też postępowaniem w trybie nadzwyczajnym zmierzającym do wyeliminowania z obrotu tej decyzji nie zachodzi tożsamość przedmiotowa rozumiana jako tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 252 § 1 O.p., bada się jedynie to czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja wydana w postępowaniu zwykłym dotknięta jest jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Postępowanie prowadzone na podstawie wskazanego ostatnio przepisu nie ma cech postępowania nadzwyczajnego względem postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej, kwestionowanej następie w nadzwyczajnych trybach. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 252 § 1 O.p., ma jedynie charakter akcesoryjny, pomocniczy względem nadzwyczajnego postępowania jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji podatkowej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że decyzja kończąca postępowanie zwykłe, objęta następnie wnioskiem o stwierdzenie nieważności oraz postanowienie wydane na podstawie art. 252 § 1 O.p. nie są aktami wydanymi w graniach tej samej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 października 2010 r., nr [...] Wstrzymanie wykonania wskazanego aktu byłoby jednak możliwe w sytuacji wniesienia skargi na decyzję kończąca postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.