I SA/Po 2152/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie NSA Gabriela Gorzan as. sąd. Karol Pawlicki ( spr. ) Protokolant : st. sekr. sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 05 października 2004r. sprawy ze skargi Banku Gospodarki Żywnościowej S.A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za listopad i grudzień 1998 r. oraz za lata 1999-2001. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 690,00 / sześćset dziewięćdziesiąt złotych / tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. wstrzymuje wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ G. Gorzan Decyzją z dnia [...] r. Przewodniczący Zarządu Miasta O. określił Bankowi Gospodarki Żywnościowej SA Oddział w K. zaległość w podatku od nieruchomości za okres od listopada do grudnia 1998 r. oraz za lata 1999- 2001 w łącznej kwocie [...]zł z należnymi odsetkami w wysokości [...]zł, liczonymi na dzień wystawienia decyzji. Jako podstawę prawną powołano art. 21 §§ 1- 3, art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 2- 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej O. z dnia [...]r. nr [...], z dnia [...]r. nr [...], z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Obowiązek złożenia deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości wynika z art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, zaś terminy płatności podatku od nieruchomości określono w art. 6 ust. 8 pkt 3 tej ustawy. Podatek płatny jest bez wezwania na rachunek budżetu właściwej gminy za poszczególne miesiące w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej- jeżeli wskutek wszczętego postępowania podatkowego, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, to organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej. W wyniku kontroli konta podatkowego oraz złożonej deklaracji podatkowej podatku od nieruchomości za miesiąc listopad i grudzień 1998 roku oraz za lata 1999- 2001 organ podatkowy stwierdził, że zobowiązanie podatkowe nie zostało wykonane w części. Na koncie podatnika powstała zaległość podatkowa za listopad i grudzień 1998 r. w kwocie [...]zł, za 1999 rok w kwocie [...]zł, za 2000 r. w kwocie [...]zł oraz za 2001 r. w kwocie [...]zł. Postanowieniem z dnia [...]r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w powyższej sprawie i ustalił, że BGŻ SA Oddział w K. nabył nieruchomość od Spółdzielni Pracy "A" w O. w dniu [...] października 1998 r. W skład nabytej nieruchomości wchodziły budynki gospodarcze, budynek administracyjno- biurowy oraz działki o powierzchni [...]m². Bank, składając deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości za omawiany okres, nie naliczył podatku od pomieszczeń gospodarczych uważając, że stan budynku jest zły i nie przedstawia żadnej wartości. W związku z takim oświadczeniem podatnika zostało wszczęte postępowanie podatkowe, w wyniku którego Bank skorygował deklaracje podatkowe za okres listopad- grudzień 1998 r. oraz za lata 1999- 2001, naliczając podatek od tych pomieszczeń stawką dla budynków pozostałych, a nie- jak uważa organ podatkowy- stawką dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odwołaniu od powyższej decyzji Bank zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie odwołującego się trudno uznać za budynki związane z działalnością gospodarczą pomieszczenia przeznaczone dla zwierząt, pomieszczenia magazynowe i inne, które nie zostały jeszcze ze względu na swój stan techniczny rozebrane, a które nie służyły prowadzonej przez Bank działalności. Zdaniem podatnika budynek musi służyć do prowadzenia działalności gospodarczej, a nie jedynie znajdować się w jego posiadaniu. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z 1996 r. spowodowała, że stawki przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą stosuje się bez względu na to, czy posiadane przez podmiot gospodarczy budynki są faktyczne wykorzystywane. Zdaniem organu powyższe stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 02 kwietnia 2001 r. o sygn. FPK 3/00. Skargę na powyższą decyzję do Ośrodka Zamiejscowego NSA w Poznaniu wniósł Bank Gospodarki Żywnościowej SA Oddział w K., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podano, ze o ile ustawa o podatkach i opłatach lokalnych podaje definicję gruntów związanych z działalnością gospodarcza, to w stosunku do budynków nie określa, jakie to budynki są związane z działalnością gospodarczą. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Skarga okazała się zasadna. Błędnie organ odwoławczy powołuje się na treść art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania zaskarżonej decyzji. W/w przepis określa wysokość stawek podatku od nieruchomości m. in. budynków związanych z działalnością gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna. Jednak z nowego brzmienia tego przepisu nie można wywieść, jak to czyni Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., że od 01 stycznia 1997 r. stawki przewidziane dla budynków związanych z działalnością gospodarczą stosuje się bez względu na to, czy posiadane przez podmiot gospodarczy budynki są faktyczne wykorzystywane. Tym bardziej nie można podzielić poglądu, że powyższe stanowisko prezentuje uchwała Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02 kwietnia 2001 r. o sygn. FPK 3/00 (opubl. ONSA z 2001 r., nr 4, poz. 150). W tym miejscu skład orzekający zwraca uwagę, że wspomniana uchwała wyjaśnia, że od 01 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu uchwały NSA zwraca uwagę, że definicję gruntu związanego z działalnością gospodarczą zawiera art. 5 ust. 3 ustawy. W niniejszej zaś sprawie istota sporu między organem podatkowym a skarżącym sprowadza się do tego, jaką stawkę podatku od nieruchomości stosować do będących w posiadaniu podatnika budynków, które- według tego ostatniego- nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W art. 5 ust. 1 ustawodawca wprowadził rozróżnienie wysokości stawek w zależności, czy dotyczą one: - budynków mieszkalnych (pkt 1), - budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą (pkt 2), - pozostałych budynków (pkt 4). W ponownym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. winno ustalić, czy budynki posiadane przez podatnika są związane z działalnością gospodarczą, czy też są to budynki, do których stosuje się niższą stawkę podatku od nieruchomości. W tych okolicznościach sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, a o wstrzymaniu wykonania decyzji- na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ K. Pawlicki /-/ J. Ruszyński /-/ G. Gorzan MK