I SA/Po 2160/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący [...] w skardze na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia, w której zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez WSA w Poznaniu. We wniosku wyjaśnił, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez niego i wyrządzenia mu znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącego. Skarżący do wniosku załączył zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. (PIT-36 i PIT/B), wskazując, że jego dochód w całym 2013 r. wyniósł [...] zł, a w 2014 r. wyniósł [...] zł, natomiast dochód uzyskany od stycznia do sierpnia 2015 r. wyniósł [...] zł. Ponadto skarżący posiada zadłużenia względem: ZUS w kwocie [...], Urzędu Skarbowego w [...] w kwocie [...]zł, [...] w kwocie [...] zł, [...] S.A. w kwocie [...] zł. Do wniosku załączył także dokumenty potwierdzające powyższe zadłużenia oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. Skarżący podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżący na skutek egzekucji nałożonej na niego kary finansowej, może zostać pozbawiony środków do życia. Brak środków finansowych może przy tym spowodować, że skarżący popadnie w spiralę zadłużenia, co będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Na chwilę obecną skarżącemu grozi zatem wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co może doprowadzić do faktycznego pozbawienia go środków do życia. Według skarżącego tylko poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, może uniknąć grożącego mu niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006r., s. 188), czego Skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił, a sąd nie miał obowiązku działania z urzędu i wyręczania go. Skarżący wprawdzie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji deklaracje podatkowe PIT-36 i PIT/B za 2013 i 2014 r., podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do sierpnia 2015 r. oraz dokumenty potwierdzające zadłużenia wobec ZUS i Urzędu Skarbowego w [...] oraz wezwania do zapłaty, jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Na podstawie wniosku strony i złączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Reasumując na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego, sąd nie mógł uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.