I SA/Po 2170/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący [...] złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2014 r. We wniosku podał, że organ egzekucyjny podjął już pierwszą czynność w celu wyegzekwowania należności , tj. wystosował do niego upomnienia. Wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie, będzie z punktu widzenia m.in. jego niskiego stanu zaawansowania, jak i ekonomii procesowej, najbardziej zasadne. Wdrożenie zaś postępowania egzekucyjnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody, jak i spowoduje trudne do odwrócenia dla niego skutki. Skarżący nie posiada środków na poziomie [...] zł. Nie posiada nawet mienia stanowiącego niewielką część tej kwoty. Egzekucja okaże się zatem bezskuteczna. Skarżący w 2013 r., 2014 r. i 2015 r. nie osiągał dochodu, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie należności podatkowych w więcej niż znikomej części. Także jego obecne dochody nie umożliwiają powyższego. Aktualnie skarżący jest zatrudniony na ¼ etatu w [...] sp. z o.o. i z tego tytułu otrzymuje wynagrodzenie na poziomie [...] zł miesięcznie. Jako zaś jej prezes zarządu (od marca 2015 r.) otrzymuje [...] zł netto miesięcznie. Łącznie zatem otrzymuje [...] zł miesięcznie dochodu. Jedynym wartościowym przedmiotem należącym do skarżącego są jego udziały w spółce. Zatem egzekucji mogłyby podlegać jedynie przedmioty urządzenia domowego. Skarżący zostałby wówczas pozbawiony m.in. podstawowych narzędzi pracy. Taka sytuacja miałaby negatywny wpływ na utrzymanie w szczególności jego córek. Skarżący ma bowiem na wychowaniu dwie dziewczynki w wieku 8 i 12 lat. Są one w takim wieku, który wymaga określonych i wzrastających wydatków. Część z nich pokrywa skarżący. Zatem egzekucja przeciwko niemu pozbawi go możliwości w tym zakresie. Może to negatywnie wpłynąć m.in. na edukację jego dzieci, jak i inne sfery ich życia. Ponadto brak wstrzymania wykonania decyzji organu podatkowego i w konsekwencji dalsze prowadzenie przez organ egzekucji, będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli zatem weźmie się pod uwagę zaprezentowane okoliczności, to brak wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji będzie z ww. zasadami sprzeczny. We wniosku wniesiono również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy na okoliczność istnienia mienia spółki, z którego możliwa jest egzekucja jej należności podatkowych, oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonego do wniosku oświadczenia skarżącego, zeznań o wysokości osiągniętego dochodu w roku 2013, 2014 i 2015 oraz PIT/O za 2015 r. na okoliczność uzyskanych przez skarżącego w tych latach dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazał konkretnych okoliczności, z których wynika, że jego aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Skarżący powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego. Skarżący wprawdzie załączył do wniosku deklaracje podatkowe PIT-37 za 2013 r., 2014 r. i 2015 r. oraz PIT/O za 2015 r., jednak nie podał żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osoby/osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący nie przedłożył też żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącego z jego majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącego i osób pozostających na jego utrzymaniu wywoła wykonanie decyzji. Kwestia zgodności bądź braku zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być badana w toku postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przesłanki umożliwiające to wstrzymanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 61 § 3 p.p.s.a.) nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania podatkowego. Stąd powołanie się przez skarżącego m. in. na to, że funkcję członka zarządu pełnił jedynie nominalnie - nie mogło doprowadzić do pożądanego skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (wartość przedmiotu sporu wynosi: należność główna [...] zł; odsetki za zwłokę [...] zł), jednakże sąd nie mógł odnieść tej kwoty do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącego. Sąd rozpoznał wniosek pomimo błędnego wskazania przez skarżącego, że wniosek skierowany do sądu dotyczył wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] listopada 2014 r., zamiast zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...]. Reasumując na podstawie zawartych we wniosku stwierdzeń dotyczących sytuacji materialnej skarżącego, sąd nie mógł uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.