I SA/Po 2207/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 01 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi XA na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2015r., Nr [...] , [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2010r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia [...] października 2015r. XA wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wskazaną w sentencji. Następnie w dniu [...] listopada 2015r. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania i zawieszenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia [...] października 2015r.[...]. W treści uzasadnienia wniosku wskazała, że zajęto jej świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego - emeryturę. W związku z powyższym w chwili obecnej pozostaje praktycznie bez żadnych środków na utrzymanie, a zatem grozi jej niedostatek. Prowadzenie postępowania egzekucyjnego narazi ją zatem na nieodwracalne skutki, które doprowadzić mogą do ubóstwa. Jest osobą samotną i utrzymuje się tylko i wyłącznie z emerytury. Posiada również zaciągnięty kredyt, którego miesięczna rata wynosi [...] zł, a który to kredyt spłacać będzie do kwietnia 2016r. Zaprzestanie spłaty powyższego kredytu spowoduje dla niej dalsze negatywne skutki i narazi na dodatkowe koszty związane z nieterminowym regulowaniem zadłużenia. Wobec złożenia przeze nią skargi wnosi o wstrzymanie wykonania wydanego tytułu egzekucyjnego i zawieszenie na czas trwania postępowania sądowo-administracyjnego przedmiotowego postępowania. Prowadzenie egzekucji spowoduje u wnioskodawczyni szkodę, która w późniejszym okresie nie będzie mogła być wyrównana. Strona podkreśliła, że należność dochodzona przez organ podatkowy jest znaczna, a jej możliwości finansowe są ograniczone do minimum niezbędnego do egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści ww. przepisu wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", które podlegają zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia, pod warunkiem, że podlegają one wykonaniu. Sąd biorąc pod uwagę, że przedmiotem skargi jest decyzja o odmowie umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2010r. wraz z odsetkami za zwłokę, postanowieniem z dnia 02 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Po 2207/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Sąd zauważa, że w ramach obowiązujących przepisów nie ma kompetencji, kontrolując decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, do zwieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm. - w skrócie: "u.p.e.a."). postępowanie egzekucyjne zawiesić może organ egzekucyjny, a przesłanki zawieszenia zostały określone w art. 56 tej ustawy. Z uwagi na powyższe, Sąd postanowił, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji.