I SA/Po 2218/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2015 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] wniosła skargę na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia, w której wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podała, że jest osobą starszą, utrzymującą się jedynie ze świadczeń ZUS, że zaniechanie wstrzymania wykonalności decyzji może spowodować znaczne szkody, poprzez obciążenie jej kosztami postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." , może wstrzymać wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Skarżąca nie wykazała we wniosku , że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Także w materiale dowodowym sprawy sąd nie dopatrzył się wskazania okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam gołosłowny wywód strony. Sąd nie miał obowiązku działania z urzędu i wyręczania skarżącej, która powinna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji bytowej , zdrowotnej , posiadanych zasobów finansowych oraz ogólnego stanu majątkowego. Skarżąca nie podała żadnych informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś nieruchomości, przedmioty wartościowe, oszczędności. Na podstawie wniosku strony nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero bowiem porównanie wydatków skarżącej z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej wy-woła wykonanie decyzji. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.